Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ
Δυο μήνες πριν αρχίσει η Ελληνική Προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση,
τον Ιανουάριο του 2014, μια μερίδα του ελληνικού τύπου είχε αρχίσει να
θριαμβολογεί για την επερχόμενη προεδρία και ανέφερε χαρακτηριστικά ότι στο
επίκεντρό της θα είναι η Θαλάσσια Πολιτική. Αυτή η θαλάσσια πολιτική θα
αφορούσε στην ανάπτυξη, στον τουρισμό, στην αλιεία, στην ενέργεια, στην
ασφάλεια, καθώς και στις θαλάσσιες ζώνες. Στόχος της ελληνικής προεδρίας θα
ήταν η ανάδειξη της χρησιμότητας του καθορισμού των θαλασσίων ζωνών, ώστε να μπορέσει
να γίνει πιο αποτελεσματική η οικονομική εκμετάλλευση. Τελικά, έγιναν κάποιες
ενέργειες στα θέματα της αλιείας και της ενέργειας αλλά δεν έγινε απολύτως
τίποτα στο θέμα των θαλασσίων ζωνών.
Όταν μιλάμε για θαλάσσιες ζώνες, μιλάμε ουσιαστικά για την πιο
σημαντική θαλάσσια ζώνη που είναι αυτή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Η
ΑΟΖ είναι ένα κυριαρχικό δικαίωμα κάθε παραθαλάσσιου κράτους αλλά το μοναδικό
κράτος-μέλος της ΕΕ στη Μεσόγειο που έχει ανακηρύξει ΑΟΖ είναι η Κύπρος. Η
ελληνική κυβέρνηση πριν καν αρχίσει η Προεδρία μιλούσε για Ευρωπαϊκή ΑΟΖ και
έδινε την εντύπωση ότι η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ θα γίνει κατά την διάρκεια
της ελληνικής προεδρίας το πρώτο εξάμηνο του 2014. Δυστυχώς, μετά από 181
ημέρες στην Προεδρία της ΕΕ, για άλλη μια φορά τα τελευταία τριάντα χρόνια η
ανακήρυξη της ΑΟΖ μπήκε πάλι στο συρτάρι.








