Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Μια φορά και έναν καιρό, ο
Νικόλαος Γερμανός, ένας σπουδαίος επιστήμονας και πολιτικός (εξελέγη βουλευτής
το 1915) με υψηλή μόρφωση και πατριωτι-κά ιδανικά, οραματίσθηκε την Διεθνή
Έκθεση Θεσσαλονίκης. Έτσι, σε μια Θεσσαλονίκη που προσπαθούσε να συνέλθει από
την καταστροφική πυρκαγιά του 1917 και να απορροφήσει τα αμέτρητα πλήθη των
προσφύγων που ανα-ζητούσαν μια καλύτερη μοίρα στη «φτωχομάνα»,
εγκαινιάσθηκε στις 3 Οκτω-βρίου 1926 η 1η ΔΕΘ. Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης
είναι ο εκθεσιακός πυλώνας της χώρας που στηρίζει και προβάλλει την Ελληνική
παραγωγή και την επιχειρηματικότητα. Η ΔΕΘ ανδρώθηκε μαζί με την άνδρωση της
πόλεως της Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε και αποτελεί το καύχημα της πόλεως και ήταν
πάντα μια γιορτή όχι μόνο για τους Θεσσαλονικείς και τους Έλλη-νες, αλλά και για
πολλούς Ευρωπαίους εκθέτες προϊόντων και επισκέπτες. Η πόλη κατά την διάρκεια
της εκθέσεως γιόρταζε και τα καταστήματά της παρέ-μεναν ανοικτά ακόμη και τη
νύχτα. Το 1960, όταν η ΔΕΘ γιόρταζε τα 25 χρό-νια λειτουργίας της, καθιέρωσε την
Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου και με περηφάνια οι «εκθεσιακοί», διοίκηση και
εργαζόμενοι, τόνιζαν ότι η πρώτη στη χώρα τηλεόραση (κλειστό κύκλωμα)
λειτούργησε εκεί, στο περίπ-τερο της ΔΕΗ. Το 1962 εγκαινιάστηκε το Φεστιβάλ
Τραγουδιού. Όλος ο Ελλη-νικός λαός ήταν προσηλωμένος στα ραδιόφωνά του και
ακολούθως μετά το 1968 στις τηλεοράσεις, για να απολαύσει τις εξαίρετες
δημιουργίες και εκτε-λέσεις τραγουδιών από κορυφαίους συνθέτες και τραγουδιστές.
Η ΔΕΘ πλέον είχε γίνει ένα τεράστιο Ελληνικό πολιτιστικό γεγονός.

