Τα 50.000 πενταμηνίτικα σκλαβάκια και η Γριά Μάγισσα (ΑΔΕΔΥ - η «επιστάτισσα του Άρχοντα») που σφύραγε κλέφτικα ενώ δούλευε και το καμουτσίκι... στην πλάτη τους...

γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Λοιπόν, γίνονται και θαύματα! Και πόσο συγκινητικά τα άτιμα!

 Η ΑΔΕΔΥ αποφάσισε να συναισθανθεί τον Γολγοθά που τραβάνε οι κάμποσες δεκάδες χιλιάδες πενταμηνίτες (σκλάβοι) κοινωφελούς υποχρέωσης και να τους βοηθήσει (αντί να συμμετέχει στο ξέσκισμά τους)....
 
Ναι, ΟΚ... λέμε και καμιά μα&ακία να περνάει η ώρα....
 
Φέρε δω ρε την κάμερα...σε μένα, να σοβαρευτούμε τώρα... ΠΑΜΕ...
.............

...Ξαφνικά, λοιπόν, η γριά η αλεπού η ΑΔΕΔΥ κάπου στραβοπάτησε την ώρα που τεμπέλικα στις τρεις τα χαράματα υπνοβατούσε για το πανάκριβο και γεμάτο φίσκα ως τα μπούνια ψυγείο (είδε στον ύπνο της χαβιάρι και λιγουρεύτηκε) ή μάλλον σκουντούφλησε η γριά η πανάσχημη, η κακορίζικη η μάγισσα και ψιλοξύπνησε... βρίζοντας... ποιό τομάρι τολμάει να ανησυχήσει τον μακάριο ύπνο της; 

Κοιτώντας με μισό θολωμένο υπεροπτικό κορακίσιο μάτι κάτω απ’ τα πόδια της αντιλήφθηκε μπροστά της κάτι σαν... πτώμα...

Δύο περιπτώσεις δημοσίων υπαλλήλων. Εσείς θα τους απολύατε;

του Στρατή Μαζίδη

Αρκετή συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια ως προς το αν πρέπει να γίνουν ή όχι απολύσεις στο δημόσιο. Και τα σημειώματά μας ήταν πάντα ξεκάθαρα στο θέμα αυτό όσο δυσάρεστο κι αν ακούγεται. Ναι πρέπει.

Μια επιχείρηση όταν δεν πηγαίνει καλά, δεν προσλαμβάνει κόσμο. Απεναντίας απολύει. Γιατί αυτό να μην ισχύει για το δημόσιο; Για ποιο λόγο να συνεχίσει να δουλεύει με ζημία; Γιατί να δίνει π.χ. επίδομα έγκαιρης προσέλευσης; Αν εξαρχής είχε γίνει ένα σοβαρό πλάνο, πραγματοποιούνταν οι μετατάξεις που μπορούσαν να γίνουν και έφευγαν όλοι όσοι περίσσευαν είτε 1.000 είτε 100.000, και θα είχαμε αποφύγει το 1.500.000 του ιδιωτικού τομέα και η οικονομία θα μπορούσε σιγά σιγά να στηρίξει αυτό τον αριθμό εντάσσοντάς τον στην παραγωγική διαδικασία.