Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται… Έτσι, όμορφα και γενναία κάηκε και η Σερβία. Έπεσε ηρωικώς μαχόμενη απέναντι σε εχθρούς, απέναντι σε πράκτορες και φίλους. Και μέσα από τα απομεινάρια και τις στάχτες της καμένης της γης σήμερα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σηκωθεί όρθια. Και όσο προσπαθεί, τόσο την χτυπούν ανελέητα οι λύκοι, τα τσακάλια και οι ύαινες που την γυροφέρνουν.
Τιμή και δόξα ανήκει στους Σέρβους αδελφούς μας, που μέσα από την αδύναμη θέση τους τολμούν να κάνουν αυτό που η καρδιά τους προστάζει, εκείνο που η ψυχή τους και η ιστορία τους (κυρίως των τελευταίων είκοσι χρόνων) τους επιβάλει. Αντίθετα με κάποια δικά μας μειράκια, ευλύγιστα και ολίγιστα που τρέχουν να προσδεθούν σε τροχούς αμάξης που είναι βέβαιο πως θα συνθλίψουν την Ελλάδα. Και εάν κάποτε τρέχανε οι Σέρβοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά για να προστατεύσουν από τις βόμβες τα γιοφύρια τους, τα σχολεία και τα νοσοκομεία τους, πολύ λίγοι ήταν εκείνοι που κατάλαβαν πως εκείνοι οι πράγματι γενναίοι άνθρωποι με τα κορμιά τους προστάτευαν τα γιοφύρια που δένουν το σήμερα με το χθες, τα σχολεία που χτίζουν ανθρώπους και όχι κτήνη, τα νοσοκομεία που κλείνουν πληγές ανθρώπινες και ψυχικές…
Τιμή και δόξα ανήκει στους Σέρβους αδελφούς μας, που μέσα από την αδύναμη θέση τους τολμούν να κάνουν αυτό που η καρδιά τους προστάζει, εκείνο που η ψυχή τους και η ιστορία τους (κυρίως των τελευταίων είκοσι χρόνων) τους επιβάλει. Αντίθετα με κάποια δικά μας μειράκια, ευλύγιστα και ολίγιστα που τρέχουν να προσδεθούν σε τροχούς αμάξης που είναι βέβαιο πως θα συνθλίψουν την Ελλάδα. Και εάν κάποτε τρέχανε οι Σέρβοι, γέροι, γυναίκες και παιδιά για να προστατεύσουν από τις βόμβες τα γιοφύρια τους, τα σχολεία και τα νοσοκομεία τους, πολύ λίγοι ήταν εκείνοι που κατάλαβαν πως εκείνοι οι πράγματι γενναίοι άνθρωποι με τα κορμιά τους προστάτευαν τα γιοφύρια που δένουν το σήμερα με το χθες, τα σχολεία που χτίζουν ανθρώπους και όχι κτήνη, τα νοσοκομεία που κλείνουν πληγές ανθρώπινες και ψυχικές…
