Ο Ελληνικός Λαός μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης

Όσο περισσότερο επιδεινώνεται η κρίση χρέους, τόσο περισσότερο αδυνατούμε να κατανοήσουμε τις πραγματικές αιτίες και τα συμπτώματα που ευθύνονται για το μεγάλο αδιέξοδο της χώρας μας και την ανείπωτη φτώχεια που βιώνουμε τώρα ως Λαός. Εδώ και μερικές εβδομάδες παρακολουθούμε τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Κυβέρνησης και της ΤΡΟΪΚΑ, οι οποίες κορυφώνονται καθημερινώς με τα σχόλια και τις εικασίες των διαφόρων μεγαλοσχήμονων πολιτικών και δημοσιογράφων και ΜΜΕ της χώρας μας. 

Η προπαγάνδα, πρωτόγνωρη εις τη σύγχρονη ιστορία της Πατρίδας μας, έχει φθάσει εις το αποκορύφωμά της, όπως και η αδιαφορία μας για όλα αυτά που συμβαίνουν πίσω από τις πλάτες μας, τι μας περιμένει και ποιο θα είναι το μέλλον μας.

Όμως το μέλλον ενός Λαού και η τύχη μίας χώρας εξαρτάται από τις Ηγεσίες και τις σχέσεις των πολιτών με αυτές. Εάν θέλουμε να είμαστε αληθοφανείς, η πραγματικότητα είναι ότι αυτές ουδέποτε ήσαν ειλικρινείς και αρμονικές. Η δυσαρμονία μεταξύ πολιτών και Ηγεσιών καλύπτεται  πάντοτε κάτω από τον μανδύα της Δημοκρατίας μας. Η δυσαρμονία αυτή έχει ως συνέπεια τον αποπροσανατολισμό και την απομάκρυνση του Λαού μας από την ιστορική του ευθύνη, απέναντι του ίδιου του εαυτού του, αλλά και απέναντι του ιστορικού γίγνεσθαι εις το παγκόσμιο περιβάλλον.

Wladimir Putin : «η τίγρη της Ρωσίας»

-η αβελτερία των ΗΠΑ και της Ε.Ε.-

Πολιτική είναι η τέχνη να σχεδιάζεις και να προγραμματίζεις  με ρεαλισμό και αποφασιστικότητα όλες τις απαραίτητες δράσεις, να αγωνίζεσαι για το καλό της κοινωνίας. Πολιτική είναι η τέχνη να κυβερνάς και να αντιμετωπίζεις με τόλμη τα προβλήματα των πολιτών, να φροντίζεις για την ευνομία και ευμάρεια της κοινωνίας, αλλά παράλληλα να προστατεύεις αυτήν από ιδεολογήματα και ιδεοληψίες που διχάζουν την κοινωνία και καταστρέφουν την ενότητα και την οντότητα της Πολιτείας.

Ως γνωστόν, εις την αρχαιότητα δεν υπήρχαν ιδεολογίες, αλλά προσωπικότητες που κρίνονταν όμως απευθείας από τους πολίτες, δηλαδή την ίδια την κοινωνία. Η εμφάνιση των ιδεολογιών καπιταλισμός, κομμουνισμός, φασισμός, ως πολιτικά συστήματα διακυβέρνησης, είναι σύγχρονα εφευρήματα τα οποία, ως γνωστόν,  διχάζουν τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και προκαλούν άπειρα δεινά εις την ανθρωπότητα.

Ο καπιταλισμός προάγει την ανάπτυξη και τον πλούτο, που παράγει η εργασία του ανθρώπου. Όμως η άδικη κατανομή αυτού και η συγκέντρωση εις τα χέρια των ολίγων, οφειλόμενη εις την έλλειψη της ορθής σκέψης, της γνώσης, της ικανότητας, της πολιτικής αγωγής, του ήθους των επαγγελματιών πολιτικών, οι οποίοι χρησιμοποιούν την ιδεολογία ως άλλοθι των ολέθριων λαθών αλλά και ως ασπίδα προστασίας των, θέτει υπό αμφισβήτηση την έννοια του καπιταλισμού.

Oι ολέθριες συνέπειες της συνταγματικής εκτροπής

- Ο Διογένης και η σωτηρία της Ελλάδος -

Η Πατρίδα μας έχει χρεοκοπήσει. Αυτό είναι κοινή διαπίστωση όλων μας, αλλά και των διεθνών αναλυτών. Παραληρούμε καθημερινώς για όλα αυτά που συμβαίνουν εις την χώρα μας, για όλα αυτά που καλείται τώρα ο πληρώσει ο καθένας μας. Η αριθμομανία κατατρέχει όλους τους Έλληνες, η οποία όμως, δυστυχώς, έχει διαχωρίσει τους πολίτες σε δύο κατηγορίες: Σε αυτούς του πολιτικού συστήματος εξουσίας, οι οποίοι πιστοί και λάτρεις αυτού, αποφασίζουν αυθαίρετα δια αλλεπάλληλων και βάρβαρων νομοθετημάτων πόσα οφείλει να πληρώσει η άλλη κατηγορία: η πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού, η οποία επιλέγει ως εξιλαστήριο θύμα, και η οποία όμως εξαντλημένη από τα πολλαπλά εξοντωτικά μέτρα των ατιμώρητων του πολιτικού συστήματος εξουσίας δεν αντέχει άλλο πια. Και απελπισμένη από την ανέχεια, αλλά και από τον συνεχή βάρβαρο βομβαρδισμό των φορολογικών μέτρων, των μειώσεων μισθών και συντάξεων, την τεράστια ανεργία και φτώχεια, με απλωμένα  και ανυψωμένα τα χέρια από την απελπισία, αναφωνεί καθημερινώς : ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ ΠΙΑ !!!

Όμως η αριθμομανία των Κυβερνώντων και του πολιτικού συστήματος εξουσίας αδιαφορεί για την απελπισία του εξιλαστήριου θύματος  Ενεργεί βάσει ενός σχεδίου. Πρέπει να διασωθεί πάση θυσία αυτό το πολιτικό σύστημα. Ασχέτως αν καταρρεύσει παντελώς ο Ελληνικός Λαός. Το ερώτημα όμως που τίθεται εις την προκειμένη περίπτωση είναι: Είναι δυνατόν να στοιχειοθετείται μία τέτοια κατηγορία εις βάρος του πολιτικού συστήματος εξουσίας αν δεν υπάρχουν τρανταχτές αποδείξεις;

Η προστασία της φοροκλοπής

Ο φόρος είναι μία αναγκαστική χρηματική παροχή των ιδιωτών προς το Κράτος υπό μορφή οριστική και χωρίς αντάλλαγμα με σκοπό την κάλυψη των δημοσιών δαπανών. Όμως ο ορισμός αυτός δεν ανταποκρίνεται εις την σύγχρονη πραγματικότητα, διότι ο φόρος υπηρετεί και επικουρικούς σκοπούς όπως π.χ. πλουτολογικούς, ηθικοποιητικούς και κοινωνικοπολιτικούς, παράλληλα με τις ασφαλιστικές εισφορές οι οποίες είναι οι εισφορές που καταβάλλονται στα ασφαλιστικά ταμεία από τους εργοδότες και τους ασφαλισμένους. Ως εκ τούτου η έννοια του φόρου με τις συνταγματικές φορολογικές αρχές είναι άκρως απαραίτητη για την λειτουργία του Κράτους, την ανάπτυξη της οικονομίας και την ευμάρεια της κοινωνίας.

Η Ελλάδα μετά το 1981 -η κατάλυση του Συστήματος Ιδεών, Αρχών και Αξιών-

Η Πατρίδα μας διέρχεται την μεγαλύτερη κρίση εις την σύγχρονη ιστορία της. Ο Λαός  μας βιώνει την μέγιστη ανέχεια και ταπείνωση από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Ένας Λαός γαλουχημένος από ιδέες, αρχές και αξίες της μακραίωνης ιστορίας του, που κτίστηκαν επάνω στην αλήθεια και την ανθρωπιά, γεμάτος υπερηφάνεια και σεβασμό για τους αγώνες και τις θυσίες του για την ανθρώπινη υπόσταση και αξιοπρέπεια. Μία ελληνική κοινωνία με παραδόσεις, με ήθη και έθιμα, με δική της νομοτέλεια, τον δικό της κόσμο απέναντι στο φυσικό με αυτοτέλεια, αυτάρκεια και ολιγάρκεια, προπάντων μεστό από ανθρώπινο, πνευματικό.

Με αυτές τις αρετές, ως δύναμη και όπλα, ο ελληνικός λαός αντιμετώπισε όλες τις κρίσεις και προκλήσεις της ιστορίας του. Αν ως Λαός πτωχός, όμως με δικό του και μόνον  μόχθο, εργασία, αυταπάρνηση, υπομονή, ταπεινότητα και στερήσεις αντεπεξήλθε προς όλες τις υποχρεώσεις του απέναντι στους δανειστές του. Προερχόμενες από δανεισμό για τον απελευθερωτικό αγώνα του 1821. Για την απώλεια του πολέμου του 1897 και τις πολεμικές αποζημιώσεις που επεβλήθησαν εις βάρος της πατρίδας μας και τον νέο δανεισμό. Για το κόστος των απελευθερωτικών αγώνων των Βαλκανικών Πολέμων και την αντιμετώπιση της μεγαλύτερης εθνικής απώλειας, της Μικρασιατικής Καταστροφής. Και τέλος λίγο μετά τις συνέπειες του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου και του Εθνικού Διχασμού, όλες αυτές τις μεγάλες θυσίες για την αποκατάσταση των μεγάλων καταστροφών και απωλειών.

Ευρωπαϊκή Ένωση: ο ζωτικός χώρος (Lebensraum) της Γερμανίας

- η νέα στρατηγική του Βερολίνου -

Η ηλεκτρονική έκδοση της 27 Οκτ. 2013 του σε όλους πλέον γνωστού γερμανικού περιοδικού Der Spiegel Online με θέμα και πάλιν την Πατρίδα μας, ότι οι πελατειακές σχέσεις και ο λαϊκισμός κατέστρεψαν την Ελλάδα δεν αποτελεί για κανέναν μία νέα είδηση. Όπως και επίσης, όπως γράφει, ότι ο φόβος και η οργή του κόσμου πηγάζει από το γεγονός ότι οι πολιτικές και οι οικονομικές ελίτ δείχνουν να μην έχουν επηρεαστεί από την κρίση. Οι Έλληνες, οι Ευρωπαίοι, αλλά και οι Γερμανοί πολίτες θα επιθυμούσαμε να ακούσουμε από το DER SPIEGEL ποίος πράγματι προκάλεσε την κρίση εις την Ευρώπη και ποία είναι η ευθύνη του Βερολίνου το οποίο με την υστερόβουλη και αλαζονική πολιτική του, κυρίως απέναντι των χωρών του Νότου, φέρνει την Ευρώπη ένα βήμα πριν από την διάλυσή της.

Η «ελληνική τραγωδία» απέδειξε ότι η ίδια η Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) πάσχει από σημαντικά θεσμικά και πολιτικά ελλείμματα. Παράλληλα ο πολιτικός συμβιβασμός μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας που επικυρώθηκε με την Συνθήκη του Μάαστριχ το 1989 με πρωτοβουλία του Μιτεράν, ο οποίος πίστευε ότι έτσι θα εξαφανίσει το μεταπολεμικό ισχυρότατο γερμανικό όπλο, δηλαδή το Μάρκο, μέσω της κυκλοφορίας του Ευρώ και της ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), απεδείχθη ως ο Δούρειος Ίππος της Γερμανίας απέναντι της Ευρώπης και το μεγαλύτερο φιάσκο του Γάλλου Προέδρου.

Η Ελλάδα και ο μαϊντανός

-η βαριά ευθύνη Σημίτη και Γκίκα Χαρδούβελη-

Η πρωτόγνωρη σε μέγεθος κρίση που διέρχεται η χώρας μας αντικατοπτρίζει την αθλιότητα του πολιτικού συστήματος το οποίο εδώ και δεκαετίες έχει μετατρέψει την Ελλάδα και τους Έλληνες σε οικογενειακά φέουδα και υπηρέτες. Οι πολίτες αυτής της χώρας πλήττονται εδώ και 6 χρόνια ανηλεώς από τα απάνθρωπα, επαχθή και εξοντωτικά μέτρα της οικονομικής πολιτικής ενός πολιτικού συστήματος το οποίο σε ολόκληρο το εύρος του, και χωρίς εξαιρέσεις,  ευθύνεται για την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση της χώρας. Αυτοί οι υπεύθυνοι που οδήγησαν την χώρα μας εις την καταστροφή χρησιμοποιούν τώρα αυτή την κρίση ως ευκαιρία για να διασώσουν την πολιτική τους ύπαρξη και όχι ως διατυμπανίζουν ότι πασχίζουν για την σωτηρία της Πατρίδος μας. Χρησιμοποιούν όλους τους μηχανισμούς του διεφθαρμένου κράτους που δημιούργησαν οι ίδιοι ως φέουδο και στήριγμά τους, αλλά και την προπαγάνδα των μεγάλων ΜΜΕ που και αυτά είναι δικά τους δημιουργήματα και στήριγμα των.

Ισχυρίζονται ψευδώς και αυθαδώς ότι η κρίση χρέους της Ελλάδος είναι ταυτόσημη με την κρίση χρέους άλλων χωρών της Ευρώπης και κυρίως του Νότου της ευρωπαϊκής ηπείρου. Με το διάτρητο αυτό άλλοθι παραπλανούν και αποπροσανατολίζουν τους Έλληνες οι οποίοι παράλληλα με τα εξοντωτικά μέτρα που υφίστανται καθημερινώς γίνονται ταυτόχρονα και θύματα του πολιτικού εκφυλισμού, ενός τεράστιου ψεύδους και μίας ανεπανάληπτης παράνοιας και πλύσης εγκεφάλου.

Η Πατρίδα μας θύμα της πολιτικής

Τεράστιες είναι οι θυσίες που έχει υποστεί ο λαός μας με την έναρξη της κρίσης. Λογικό είναι να αισιοδοξεί ότι τώρα έρχονται καλύτερες ημέρες για μία νέα πορεία ανάπτυξης, προόδου και αξιοπρεπούς διαβίωσης μετά το μεγάλο τίμημα που πλήρωσε. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα αισθανόμαστε. Διότι μετά από τόσες θυσίες έρχονται κάθε τόσο νέα αρνητικά μηνύματα, συστάσεις και απειλές από παράγοντες της ευρωπαϊκής και διεθνούς πολιτικής. Για νέες θυσίες και για έξοδο της χώρας μας από το Ευρώ, οι  οποίες βέβαια ευθύς αμέσως, ως είναι λογικό και πρακτική εις την παγκόσμια πολιτική, κάθε τόσο διαψεύδονται ή εξωραΐζονται.

Όμως αυτές οι ψυχρολουσίες με τις τόσο αρνητικές συνέπειες που υφίσταται ο λαός μας δεν είναι τυχαίες, αλλά υποκρύπτουν το βάθος και την σοβαρότητα του υπαρκτού προβλήματός μας. Που ενώ αυτό είναι γνωστό εις τους διαμορφωτές της διεθνούς πολιτικής, οι εσωτερικοί παράγοντες του πολιτικού συστήματος φαίνεται ότι δεν θέλουν να αντιληφθούνε το μεγάλο αδιέξοδο εις το οποίο ευρίσκεται εδώ και 7 χρόνια εξοντωτικής λιτότητας η χώρα και ο λαός μας. Και για το οποίο ευθύνονται αυτοί και μόνον. 

Ελλάδα : η συνείδηση και η αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας

Είναι γνωστόν σε όλους ότι η Ιστορία είναι η μνήμη και ο καθρέπτης της ανθρωπότητας, ότι η σωστή γνώση και ο σεβασμός αυτής προστατεύει τα έθνη από τις συγχύσεις και τις δυνάμεις του σκότους και της καταστροφής. Η Πατρίδα μας ήταν ανέκαθεν μια φτωχή χώρα η οποία όμως εμπλούτισε την ανθρωπότητα με την δύναμη του πνεύματος και του φωτός. Θεωρείται ως το  λίκνο του Παγκόσμιου Πολιτισμού. Ο μεγάλος Johann Wolfgang von Goethe (Γκαίτε) είπε για την σημασία του Ελληνικού Πολιτισμού και τα αμέτρητα δώρα των Ελλήνων εις την ανθρωπότητα : «κανείς χρόνος, καμία δύναμη είναι σε θέση να κομματιάσει μία ολοκληρωμένη μορφή, η οποία αιώνια και ζωντανή μεταλλάσσεται συνεχώς».

Είναι η μοίρα της Ελλάδος να ευρίσκεται πάντοτε εις το επίκεντρο της παγκόσμιας ιστορίας. Όταν η ανθρωπότητα διέρχεται κρίσεις σκότους, απελπισίας, ένδειας, υποτέλειας και απώλειας της αξιοπρέπειας, τότε αφυπνίζεται η συνείδηση των λαών οι οποίοι για την σωτηρία τους αναζητούνε την δύναμη εις την σοφία του ελληνικού πνεύματος.

Τεράστια και μοναδική είναι η συμβολή των Ελλήνων σοφών εις την χειραφέτηση του ανθρωπίνου πνεύματος, αυτή η αναβίωση των αξιών της κλασσικής αρχαιότητας εις την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό οι οποίες είχαν παραμερισθεί εις τον Μεσαίωνα, μία μεγάλη περίοδο του σκότους και της απελπισίας. Οι ανθρώπινες συνειδήσεις γαλουχήθηκαν στα ιδεώδη του αναγεννησιακού ανθρωπισμού, σε αληθινά αριστουργήματα ύφους και πνεύματος.

Σεισμοί : ο εφιάλτης της ανθρωπότητας

- αλλαγή της συμπεριφοράς του ανθρώπου απέναντι στην  μητέρα γη και η πράσινη ενέργεια -

Ο σημερινός σεισμός εις την περιοχή της Λήμνου εντάσεως 6.50 της Κλίμακας Ρίχτερ που προκλήθηκε από το ρήγμα της Ανατολίας, αλλά και οι επαναλαμβανόμενοι σεισμοί της σύγχρονης ιστορίας, όπως οι σκηνές αποκάλυψης από τον σεισμό και το τσουνάμι εις την Ιαπωνία, είναι πράγματι ένα άκρως ανησυχητικό φαινόμενο, το οποίο λαμβάνει τεράστιες κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις. Δυστυχώς όμως, οι επιστήμονες και οι σεισμολόγοι γενικώς ασχολούνται αποκλειστικώς και μόνον με τις διαπιστώσεις της συχνότητας και εντάσεως εκάστου σεισμού, τον παραλληλισμό με προηγούμενους, την έρευνα πιθανών έγκαιρων προβλέψεων αυτών, την μάταιη ανακάλυψη μηχανημάτων έγκαιρης προειδοποίησης, τις συστάσεις για την βελτίωση της κατασκευής αντισεισμικών κτιρίων κ.α.. Αλλά δυστυχώς ουδείς ασχολείται με τα πραγματικά αίτια των μετακινήσεων των τεκτονικών πλακών, που έχουν ως συνέπεια τους σεισμούς, τα ρήγματα και το τσουνάμι.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, η Ελλάδα και ο μύθος της Ε.E. - οι ολέθριες πολιτικές επιλογές μας -

Ο Λαός μας διέρχεται τις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του. Τα αίτια δεν είναι μόνον οικονομικά, όπως δυστυχώς υποστηρίζουν οι διάφοροι ειδήμονες. Ο κύριος λόγος του αδιεξόδου που ευρίσκεται τώρα η Πατρίδα μας είναι η λάθος πορεία που ακολούθησαν οι Πολιτικές Ηγεσίες.

Απομακρυνθήκαμε από την απλότητα της σκέψης των προγόνων μας η οποία προάγει την φαντασία, την δημιουργία και το έργο των ανθρώπων. Ένα μειονέκτημα που μας απομάκρυνε από την Ευρώπη, από το γίγνεσθαι εις τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις εντός της Ε.Ε.

Πολύς ο λόγος για τον άξονα Βερολίνου-Παρισίων, χωρίς όμως να γνωρίζουμε ότι εις την διεθνή διπλωματία το Παρίσι, μετά τον θάνατο του Charles de Gaulle το 1970, θεωρείται ως απλός «συνομιλητής» του Βερολίνου, και ότι η Γερμανία λόγο της τεράστιας οικονομικής ισχύος έχει τον κυρίαρχο λόγο για τις εξελίξεις εις την  Ευρώπη.

Η ωμή αλήθεια : Τριτοκοσμική χώρα εντός της Ε.Ε. και οι οδυνηρές συνέπειες

Με την έναρξη της κρίσης χρέους οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες της Ευρώπης αλλά και Διεθνών Φορέων και Οργανισμών είναι συνεχώς αντιμέτωποι με το δίλημμα εάν η Ελλάδα πρέπει να αποπεμφθεί από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Διότι αν και ο Ελληνικός Λαός κατά την διάρκεια της 6-ετούς μεγάλης ύφεσης έχει εξαναγκασθεί σε τεράστιες και εξοντωτικές θυσίες, πρωτόγνωρες όχι μόνον για την χώρα του, αλλά και στην παγκόσμια ιστορία, οι προβλέψεις για την περαιτέρω πορεία του και την έξοδο από το τούνελ γίνονται ακόμη περισσότερο δυσοίωνες.

Ασφαλώς, ουδείς πλέον αμφιβάλλει για όλα αυτά, είτε πρόκειται για εξωγενείς είτε για ενδογενείς παράγοντες όπως π.χ. και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο οποίος ορθώς δήλωσε κατά την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου 2013,  ότι «ο Ελληνικός Λαός τα έχει δώσει όλα, και δεν μπορεί άλλο, και ότι δεν εκβιάζεται!». Αυτό είναι αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι όμως και η άθλια πραγματικότητα, ότι οι Πολιτικές Ηγεσίες και τα κόμματα αυτής της χώρας  δεν αντιλαμβάνονται πόσο ευθύνονται για την οδυνηρή τώρα κατάσταση του Ελληνικού Λαού. Αρνούμενοι ακόμη και σήμερα, αν και έχει ματώσει κυριολεκτικά ο Ελληνικός Λαός, να προχωρήσουν και να συναινέσουν όλοι τους σε όλες τις απαραίτητες για την σύσταση ενός σύγχρονου Κράτους διαρθρωτικές αλλαγές, που όφειλαν όμως να πράξουν εδώ και δεκαετίες βάσει Συμφωνιών με την ΕΟΚ το έτος 1961, και των μετέπειτα Συμφωνιών της διευρυμένης πλέον  Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωζώνης.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, η Ελλάδα και ο μύθος της Ε.E.

- οι ολέθριες πολιτικές επιλογές μας -

Ο Λαός μας διέρχεται τις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του. Τα αίτια δεν είναι μόνον οικονομικά, όπως δυστυχώς υποστηρίζουν οι διάφοροι ειδήμονες. Ο κύριος λόγος του αδιεξόδου που ευρίσκεται τώρα η Πατρίδα μας είναι η λάθος πορεία που ακολούθησαν οι Πολιτικές Ηγεσίες. Απομακρυνθήκαμε από την απλότητα της σκέψης των προγόνων μας η οποία προάγει την φαντασία, την δημιουργία και το έργο των ανθρώπων. 

Ένα μειονέκτημα που μας απομάκρυνε από την Ευρώπη, από το γίγνεσθαι εις τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις εντός της Ε.Ε.

Πολύς ο λόγος για τον άξονα Βερολίνου - Παρισίων, χωρίς όμως να γνωρίζουμε ότι εις την διεθνή διπλωματία το Παρίσι, μετά τον θάνατο του Charles de Gaulle το 1970, θεωρείται ως απλός «συνομιλητής» του Βερολίνου, και ότι η Γερμανία λόγο της τεράστιας οικονομικής ισχύος έχει τον κυρίαρχο λόγο για τις εξελίξεις εις την Ευρώπη.

Η συλλογική ευθύνη και η φωνή της Πατρίδας

H πατρίδα αποτελούσε για τούς Έλληνες έννοια κατ’ εξοχήν πολιτική. Εις τον Επιτάφιο του Περικλέους κατονομάζονται οι χειροπιαστές αιτίες π.χ. η επιβεβαιωμένη στην πράξη ευνομία, οι απεριόριστες ευκαιρίες, που είχε ο καθένας σε αυτή την πόλη, για να αναπτύξει τις δυνατότητές του, οι θεσμοί τους ως προϊόν αυθεντικής, αυτόνομης συλλογικότητας, η πολιτικώς θεσμισμένη έμπρακτη ταύτιση ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, η αναμφισβήτητη πληρότητα της ζωής του. Οι Έλληνες δεν μάχονταν για ιδέες, ιδανικά και άλλες ιδεολογικοποιημένες (αυτ)απάτες, αλλά για απόλυτα καθορισμένες και χειροπιαστές σημασίες, όπως πόλη-πατρίδα. Η τελευταία σε πλήρη αντίθεση με τον σημερινό συσκοτισμό της. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες, ως ο πρώτος πολιτικά ελεύθερος λαός της Ιστορίας, είναι οι εφευρέτες της πατρίδας.

Οι αγωνιστές του 1821 αντιλαμβάνονταν την πατρίδα ως κάτι χειροπιαστό και όχι ως αφηρημένη ιδέα. Δυστυχώς στην σημερινή εποχή η έννοια της πατρίδας έχει ευτελιστεί σε μία ιδεοληψία για όσους αρέσκονται να σπρώχνουν την πραγματικότητα σε απλοϊκά, ιδεολογικοποιημένα σχήματα, όλως όμως αντίθετα με την έννοια της πατρίδας.

Η 25η Μαρτίου 1821 και η νέα δοκιμασία της Ελλάδος

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, μα και μια μέρα πάνω από όλες τις άλλες. Είναι η μέρα της Ελληνικής Μεγαλουργίας, την οποία όλος ο εντός και εκτός της  Ελλάδος Ελληνισμός εορτάζει και πανηγυρίζει με εθνική συγκίνηση και ακράτητο πάντοτε εθνικό ενθουσιασμό. Είναι η μέρα η χαρμόσυνος και ιστορική, η οποία συμπυκνώνει όλο το ιστορικό νόημα του Ελληνικού γένους και η οποία  αποτελεί ανεξάντλητο πηγή και μέγα δίδαγμα για τον Ελληνισμό.

Είναι η μέρα η οποία, όσος χρόνος και αν παρέλθει, και οσεσδήποτε περιπέτειες και αν επέλθουν, θα παραμείνει πάντα φωτιζόμενη και φωτίζουσα με την αυτή πάντοτε ένταση από το ανέσπερο φως του θαυμασμού. Και θα αποτελεί όχι μόνον δια τους εντός της Ελλάδος, αλλά και δια τους πέραν των ορέων και των θαλασσών διασπαρμένους Έλληνες «εορτή εορτών και πανήγυρη πανηγύρεων».

Οι έμποροι φτώχειας, του τρόμου και η απόγνωση της ανθρωπότητας

-η συνέχεια του αγώνα της 25ης Μαρτίου 1821-

Η πολιτική οφείλει να χρησιμοποιεί ως εργαλεία τα διδάγματα της ιστορίας και τις διαχρονικές πολιτιστικές συνεισφορές των λαών, για να είναι αποτε-λεσματική, δίκαιη προς όφελος της ανθρωπότητας. Ο Ελληνικός Λαός κλη-ρονόμησε τον μεγαλύτερο πολιτισμό εις την παγκόσμια ιστορία. Δεν ευθύ-νεται όμως για αυτό, αλλά και ούτε γιατί οι πρόγονοί μας δοξάζονται διαχ-ρονικά ως μοναδικοί θεμελιωτές της πορείας της ανθρωπότητας. Ευθύνεται όμως για τις ολέθριες πολιτικές επιλογές του, για τα ανεπανόρθωτα λάθη των Πολιτικών Ηγεσιών του. Ολέθρια λάθη τα οποία έχουν προκαλέσει τε-ράστιες ζημίες εις το Έθνος, αλλά ουδεμία ζημία σε άλλους λαούς. Οι Έλλη-νες δεν είναι σωβινιστές, διότι ως λαός δεν συνειδητοποιήσαμε ποτέ το μέ-γεθος και την ανεκτίμητη αξία της κληρονομιάς των προγόνων μας, αλλά ούτε μαθαίνουμε από τα λάθη μας τα οποία επαναλαμβάνομε. Η ψευτο-υπερηφάνεια η οποία προβάλλεται εις το προσκήνιο της καθημερινότητάς μας είναι το γλειφιτζούρι των αποτυχιών μας.

Η μεγάλη κρίση που εδώ και 7 χρόνια βιώνει ο λαός μας, μοναδική εις την σύγχρονη ιστορία του, όπως έχει επανειλημμένως τονισθεί από τον γράφον-τα, δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι κρίση που προκάλεσε η ανεύθυνη συμ-περιφορά του πολιτικού συστήματος, ο κομματισμός και οι πολιτικές του ηγεσίες πού πληρώνει και πάλιν ο Ελληνικός Λαός και ουδείς άλλος.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, η Ελλάδα και ο μύθος της Ε.E. - οι ολέθριες πολιτικές επιλογές μας -

Ο Λαός μας διέρχεται τις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του. Τα αίτια δεν είναι μόνον οικονομικά, όπως δυστυχώς υποστηρίζουν οι διάφοροι ειδήμονες. Ο κύριος λόγος του αδιεξόδου που ευρίσκεται τώρα η Πατρίδα μας είναι η λάθος πορεία που ακολούθησαν οι Πολιτικές Ηγεσίες. Απομακρυνθήκαμε από την απλότητα της σκέψης των προγόνων μας η οποία προάγει την φαντασία, την δημιουργία και το έργο των ανθρώπων. Ένα μειονέκτημα που μας απομάκρυνε από την Ευρώπη, από το γίγνεσθαι εις τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις εντός της Ε.Ε. Πο-λύς ο λόγος για τον άξονα Βερολίνου-Παρισίων, χωρίς όμως να γνωρίζου-με ότι εις την διεθνή διπλωματία το Παρίσι, μετά τον θάνατο του Charles de Gaulle το 1970, θεωρείται ως απλός «συνομιλητής» του Βερολίνου, και ότι η Γερμανία λόγο της τεράστιας οικονομικής ισχύος έχει τον κυρίαρχο λόγο για τις εξελίξεις εις την  Ευρώπη.

Η Γερμανία και τα ιδρυτικά μέλη της Ε.Ε. γνώριζαν ανέκαθεν ότι η χώρα μας λόγω του πολιτικού συστήματος, της αποσάθρωσης της Δημόσιας Διοί-κησης και της υστέρησης της Οικονομίας, ως συνεπακόλουθα της έλλειψης ουσιώδους Δημοκρατίας, δεν πληροί  τις προϋποθέσεις μίας ένταξης εις την Ε.Ε. Ότι μία ένταξη θα δημιουργούσε προβλήματα εις την Ε.Ε., αλλά πα-ράλληλα θα είχε και οδυνηρές συνέπειες  για τον Ελληνικό Λαό. Αυτές οι επιφυλάξεις ενισχύθηκαν εις την γερμανική πλευρά κατά την 7ήμερη (23/02 - 2/03/1975) επίσκεψη εις την Γερμανία 5 Υπουργών της Κυβέρ-νησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, προσκεκλημένοι του Ιδρύματος του Konrad Adenauer. Σκοπός της πρόσκλησης ήταν η στήριξη της Ελλάδος, εις την εμπέδωση της πυραμίδας μίας ισχυρής Δημοκρατίας και υγειών Θεσμών, οι εξουσίες των οποίων θα απορρέουν από τον Λαό και μόνον. 

Έγκλημα εις βάρος του Λαού

Κάθε άνθρωπος οφείλει να προστατεύει την ζωή του ως υπέρτατο αγαθόν. Η αυτοπροστασία της ζωής του είναι έμφυτη, ενισχύει τα μέσα και τους τρόπους των ενεργειών του για να προστατεύσει την ύπαρξη του. Ο αγώνας του ανθρώπου για την επιβίωση του δεν είναι θέμα γνώσης κανόνων, νόμων ή επίγνωσης της ιστορίας της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος γνώριζε από μόνος του να επιβιώνει από την εποχή των παγετώνων και κατά την διάρκεια της δύσκολης πορείας της ζωής του. Από αυτήν την δύναμη του ανθρώπου προς αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων προέκυψαν αργότερα οι κανόνες, οι έμφυτοι νόμοι και η γνώση. Οι οποίοι αργότερα με την δημιουργία των πρώτων κοινοτήτων και κοινωνιών έγιναν τα εργαλεία μίας συντεταγμένης κοινωνίας, π.χ. πόλης και κράτους.

Οι κοινωνίες και οι λαοί εξελίσσονται. Κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτου βαθμού γνώσης, έχει την αξιοπρέπεια του. Απαιτεί από τους συνανθρώπους του, αλλά και από όλους εκείνους που επιλέγει με την ψήφο του, αυτά τα συντεταγμένα Όργανα και όλους τους Θεσμούς της Συντεταγμένης Πολιτείας, τον απόλυτο σεβασμό της ακεραιότητας της ζωής του.

Είναι πλέον γνωστόν σε όλους εμάς τους Έλληνες ότι η Πατρίδα μας έχει χρεοκοπήσει και ότι βάσει τώρα Συμφωνιών που έχει υπογράψει η Πολιτική Ηγεσία οφείλουμε να επιστρέψουμε τα οφειλόμενα. Αν κατά των γνώμη πολλών οικονομικών αναλυτών διεθνών παραγόντων αμφισβητείται η νομιμότητα του τρόπου εξυπηρέτησης του χρέους της Χώρας μας. Αποφεύγουμε αυτήν την διαδικασία για να θίξουμε τώρα το θέμα προσβολής της ζωής των ανθρώπων.

Η υποκρισία και η ευθύνη της Ε.E.

Ο Λαός μας διέρχεται τις πιο δύσκολες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του. Τα αίτια δεν είναι μόνον οικονομικά, όπως δυστυχώς υποστηρίζουν οι διάφοροι ειδήμονες. Ο κύριος λόγος του αδιεξόδου που ευρίσκεται τώρα η Πατρίδα μας είναι η λάθος πορεία που ακολούθησαν οι Πολιτικές Ηγεσίες κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Απομακρυνθήκαμε από την απλότητα της σκέψης των προγόνων μας η οποία προάγει την φαντασία, την δημιουργία και το έργο των ανθρώπων. Δυστυχώς, το μειονέκτημα αυτό μας απομάκρυνε από την Ευρώπη της μεταπολεμικής περιόδου. Από αυτό το ίδιο γίγνεσθαι εις τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις εντός της Ε.Ε.

Πολύς ο λόγος για τον άξονα Βερολίνου - Παρισίων, χωρίς όμως τα γνωρίζουμε ότι εις την διεθνή διπλωματία το Παρίσι από την ίδρυση της Ε.Ε. και κυρίως μετά τον θάνατο του Charles de Gaulle το έτος 1970, θεωρείται ως απλός «συνομιλητής» του Βερολίνου, και ότι η Γερμανία λόγο της τεράστιας οικονομικής της ισχύος έχει τον πρώτο και κυρίαρχο λόγο για τις εξελίξεις εις τις αποφάσεις της Ε.E.

Χωρίς όραμα επίκειται η διάλυση της Ε.Ε.

Γράφει ο Γεώργιος Εμμ. Δημητράκης

Στόχος της Συνθήκης της Ρώμης που υπογράφτηκε το 1957 (ΕΟΚ) από τις ιδρυτικές χώρες Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Ολλανδία ήταν ή ιδέα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η συμβολή αυτών στην λειτουργική δόμηση της πολιτικής Ευρώπης ως καθοριστικό βήμα για  την πληρέστερη ενοποίηση της Ευρώπης, με κοινή δράση την οικονομική και κοινωνική πρόοδο των λαών, των όρων διαβίωσης και απασχόλησης των λαών με συντονισμένες δράσεις για την εμπέδωση των αξιών, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της εμπιστοσύνης, την εξασφάλιση της σταθερότητας, την επέκταση της οικονομίας, της ισορροπίας στις συναλλαγές και συνθήκες θεμιτού ανταγωνισμού. Και όλα αυτά προς αποτροπή νέων πολεμικών συρράξεων μετά τις τραυματικές εμπειρίες των 2 Παγκοσμίων Πολέμων που ξεκίνησαν από ευρωπαϊκό έδαφος και αιματοκύλησαν των ανθρωπότητα.

Η επέτειος των 50 χρόνων από την υπογραφή της ίδρυσης της ΕΟΚ/ΕΕ εορτάστηκε το έτος 2007 με λαμπρές εκδηλώσεις  από τα Κράτη-μέλη (27) εις την ειδική Σύνοδο Κορυφής εις το Βερολίνο υπό την προεδρία της Ανγκελα Μερκελ   με υπογραφή Διακήρυξης των Αξιών της Ε.Ε. και της ανάγκης περεταίρω συνεργασίας.

Όμως πέραν από τις εορταστικές εκδηλώσεις, τις συνηθισμένες και γνωστές Συναντήσεις Κορυφής, το καίριο ερώτημα που τίθεται κάθε τόσο από τους πολίτες της Ευρώπης προς τους Ευρωπαίους Ηγέτες, τους Θεσμούς της Ε.Ε. και των Οργάνων της είναι: σε τι συνίσταται το βαθύ νόημα της ύπαρξης της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης; Διότι κάθε τόσο, ο καθείς από εμάς, γινόμαστε γνώστες των διαφόρων έντονων διχογνωμιών, αντιπαραθέσεων και την παντελή έλλειψη της ενότητας, της ισότητας και αλληλεγγύης για την χάραξη μίας κοινής πολιτικής προς αντιμετώπιση κοινών και σοβαρότατων προβλημάτων που υπονομεύουν τις τύχες των Λαών της, αυτό το μέλλον της Ευρώπης.