Γράφει ο Παναγιώτης
Αποστόλου
Στην πατρίδα μας λίγο πριν τη δύση του 2013, όλοι
διαπιστώνουμε πως συντελείται μια Γενοκτονία του Ελληνικού λαού. Μέσα σε τρία
χρόνια εφαρμογής των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων, ο λαός μας
εξαθλιώνεται και φτωχοποιείται καθημερινά. Αυτή η εγκληματική διαφοροποίηση της
ζωής των Ελλήνων δεν έχει προηγούμενο σε άλλη χώρα του πολιτισμένου κόσμου. Ζούμε
πλέον, σε μια εποχή που είναι ντροπή για τον πολιτισμό μας. Που ο λαός μας καταρρακώνει
το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας του και συνωστίζεται για ένα
πιάτο φαί στη διανομή συσσιτίων και προσπαθεί να ζεσταθεί με μαγκάλια,
επιστρέφοντας την ποιότητα ζωής του αρκετές δεκαετίες πίσω. Υπεύθυνες αυτής της
ανθρωπιστικής κρίσεως, είναι οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά,
οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν εκφράζουν πλέον, τον Ελληνικό λαό, από τη
στιγμή που εκτός των άλλων, δεν υπερασπίζονται και συνειδητά καταστρατηγούν το
άρθρο 2, παράγραφος 1 του Συντάγματος της Ελλάδος, το οποίο ορίζει: «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου
αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας».
Call Center by Antonis Samaras
Σ΄ αυτό λοιπόν,
το ζοφερό περιβάλλον, έχουμε την αλαζονική εμμονή του πρωθυπουργού και του
στενού του περιβάλλοντος, οι οποίοι παρουσιάζουν την Ελλάδα ως πρότυπο
μεταρρυθμίσεων και επιτυχίας (το περιβόητο success story της ελληνικής
οικονομίας). Αυτή η στάση αποτελεί το λιγότερο πρόκληση για την συντριπτική
πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα και να
κοιτάξει το μέλλον με αισιοδοξία. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση και ο ίδιος ο
πρωθυπουργός υποστηρίζουν με χαρακτηριστική άνεση και περίσσεια πολιτική
ανευθυνότητα και έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας ότι η χώρα αποτελεί πόλο έλξης
διεθνών επενδύσεων. Όμως, τα σημερινά δεδομένα της αγοράς και οι αρνητικές
επιδόσεις που παρατηρούνται σε όλους σχεδόν τους μακροοικονομικούς δείκτες
(αύξηση χρέους, μηδενική ανάπτυξη και απασχόληση, ανύπαρκτες επενδύσεις, δραστική
μείωση εξαγωγών κτλ.) τη διαψεύδουν κατηγορηματικά. Ταυτόχρονα, η απαξίωση της
εργασίας (αφαίμαξη μισθών και συντάξεων, κατάργηση δικαιωμάτων και επιδοματικών
παροχών) καθώς η υφαρπαγή και η απαξίωση της περιουσίας του ελληνικού λαού
(πτώση εμπορικής αξίας της γης και της κατοικίας, επιβολή επαχθών φορολογικών μέτρων)
αποτελούν, θεωρώ, τους βασικούς πυλώνες της πολιτικής της κυβέρνησης.