Μέχρι πριν από λίγους μήνες προσωπικά ήμουν ένας από τους
θερμότερους υποστηρικτές της Ενωμένης Ευρώπης (Ε.Ε). Η ελπίδα για ένα καλύτερο
μέλ-λον για τα κράτη μέλη και τους λαούς της ήταν για μένα ο κύριος λόγος
ύπαρ-ξης και ισχυρής νομιμοποίηση της.
Δυστυχώς η προσδοκία και το όνειρο για
ειρήνη, ασφάλεια, δικαιοσύνη, αλλη-λεγγύη και ευημερία μετατράπηκε σε κρίση,
φτώχεια, ανεργία... μετατράπηκε σε ένα μεγάλο εφιάλτη για εκατομμύρια
ανθρώπους, κυρίως του Νότου μετά την οικονομική κατάρρευση. Ποιοι είναι όμως οι
λόγοι και ποιος μπορεί να εί-ναι ο δρόμος από εδώ και πέρα; Πόσο πιθανός είναι ο
διχασμός και η επιστρο-φή στους εθνικισμούς; «Το μόνο βέβαιο είναι ότι η Ε.Ε. δεν
υπάρχει πια του-λάχιστον όπως την ξέραμε για 60 χρόνια τώρα. Οι πολιτικοί της
ηγέτες δυστυ-χώς δεν έχουν βρει ακόμη το θάρρος να το ομολογήσουν, ούτε μπορούν
ακό-μη να παρουσιάσουν στους πολίτες της ένα νέο όραμα που θα τους εμπνεύσει.
Το ερώτημα
που τίθεται κατά τη γνώμη μου, δεν είναι τόσο ποια θα είναι η μορφή της νέας
Ε.Ε., αλλά γιατί αυτή η Ευρώπη, που ήταν το επίκεντρο για τόσο πολλά από τα
όνειρά μας, έχει καταρρεύσει. Η απάντηση είναι απλή : σήμερα όλοι οι πυλώνες που
χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστεί και για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της
έχουν γκρεμιστεί.