Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου
Ο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΣ θεσμός της ώρας του πρωθυπουργού, που άρχισε να λειτουργεί στη χώρα μας επί κυβερνήσεως Κ. Σημίτη, είναι αναμφίβολα εξαιρετικά χρήσιμος. Δίδει στους πολιτικούς αρχηγούς την ευκαιρία να μεταφέρουν κάθε εβδομάδα στον πρωθυπουργό, πρόσωπο με πρόσωπο, επίκαιρες ερωτήσεις, ενστάσεις και παρατηρήσεις και να ζητούν πειστικές απαντήσεις για τα μεγάλα θέματα που απασχολούν τους πολίτες και κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο. Υπό αυτή την έννοια, εύλογα θα ανέμενε κανείς η συγκεκριμένη κοινοβουλευτική διαδικασία όχι μόνον να προκαλεί το μέγιστο ενδιαφέρον και την προσοχή της κοινής γνώμης, αλλά και να οδηγεί στην εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων και -γιατί όχι;- στην «παραγωγή» πρωτότυπων ιδεών και αποτελεσματικών λύσεων για τα μεγάλα εθνικά μας προβλήματα.
ΙΔΙΩΣ ΣΗΜΕΡΑ που η πολιτική μας ζωή διέρχεται περίοδο βαθιάς κρίσης και η δημοτικότητα των κομματικών σχηματισμών και των ταγών τους βρίσκεται στο ναδίρ, η ώρα του πρωθυπουργού θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική «ένεση» αξιοπιστίας στη φθαρμένη και γκρίζα εικόνα του εθνικού μας κοινοβουλίου. Θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «γέφυρα» για την επιστροφή των πολιτών στην πολιτική. Θα μπορούσε να ανανεώσει το γηρασμένο «πρόσωπο» των κομμάτων και των ηγεσιών τους, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια σταδιακή ανάκαμψή τους και επομένως για μια σταδιακή, βήμα-βήμα, αποκατάσταση της επικοινωνίας τους με τα πλατιά λαϊκά στρώματα που σήμερα τους γυρίζουν την πλάτη... Με τους πολίτες που δυσφορούν και αδιαφορούν...ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως, αυτό δεν συμβαίνει. Αντίθετα, ο προχθεσινός διάλογος των πολιτικών αρχηγών με τον πρωθυπουργό υπήρξε γι’ άλλη μια φορά εξόχως απογοητευτικός. Παράλληλοι μονόλογοι, σε μια εκνευριστική συζήτηση «κωφών», με μοναδικό στόχο την παραγωγή εντυπώσεων. Λεκτικά πυροτεχνήματα και διαξιφισμοί, στην υπηρεσία του κομματικού φανατισμού. Τεχνητή ένταση και ψευδεπίγραφο πάθος, επίπλαστος ηλεκτρισμός και φθηνές κορόνες συνέθεσαν για μια ακόμη φορά ένα τηλεοπτικό «σόου», που θύμιζε σκληρό «ριάλιτι»... Big Brother της πολιτικής, με τους αρχηγούς «έγκλειστους» στη... λογική και τη νοοτροπία της δεκαετίας του ’80 και του ’90. Και από ουσία μηδέν!
ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, στη Βουλή, το πολιτικό μας σύστημα απέδειξε γι’ άλλη μια φορά την αδυναμία του να επεξεργασθεί και να κατανοήσει τα μηνύματα των καιρών. Απέδειξε την αδυναμία του να αρθεί στο ύψος των σημερινών κρίσιμων περιστάσεων, εγκαταλείποντας πρακτικές και μεθόδους του παρελθόντος που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό θλιβερό της κατάντημα. Απέδειξε την αδυναμία του να υπερβεί τον κακό εαυτό του και μέσα από τη διαδικασία της αυτοκριτικής να υιοθετήσει μια άλλη, πιο ώριμη και πιο υπεύθυνη στάση απέναντι στα μεγάλα και επείγοντα προβλήματα της χώρας.
ΜΠΟΡΟΥΝ, θα μου πείτε, να μας σώσουν τα ίδια σχήματα και τα ίδια πρόσωπα που μας οδήγησαν στην κρίση; Μπορούν να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο οι ίδιοι εκείνοι μηχανισμοί και τα ίδια στελέχη τα οποία, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, είναι υπεύθυνα για τη σημερινή εθνική μας χρεοκοπία; Αυτή είναι η αγωνία των πολιτών. Και είναι μια αγωνία απολύτως δικαιολογημένη. Ιδίως γιατί οι πολιτικοί μας ταγοί δεν δείχνουν καμία διάθεση να αλλάξουν. Δεν δείχνουν καμία διάθεση να εγκαταλείψουν την ξύλινη κομματική τους γλώσσα, που προκαλεί πλέον τη λαϊκή αηδία και αποστροφή, ούτε τα πολυφορεμένα και αναποτελεσματικά προπαγανδιστικά τερτίπια τους. Δεν δείχνουν καμμιά διάθεση να εγκαταλείψουν τους μικροεγωισμούς και τους μεγαλοϊδεατισμούς τους, ούτε τον καρεκλοκενταυρισμό και την εξουσιομανία τους.
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΗΓΕΤΕΣ δεν αντιλαμβάνονται ότι την ώρα που η χώρα βυθίζεται, την ώρα που η κοινωνία χειμάζεται, την ώρα που τα νοικοκυριά συνθλίβονται, την ώρα της μεγάλης και βαθιάς οικονομικής, πολιτικής και κυρίως ηθικής κρίσης, συμπεριφορές αυτού του είδους όχι μόνον δεν τους ωφελούν προσωπικά και κομματικά, αλλά αντίθετα τους καθιστούν «κόκκινο πανί» για τους πολίτες. Δεν αντιλαμβάνονται ότι αν δεν εργασθούν σκληρά και αν δεν συνεργασθούν στενά για την έξοδο της χώρας από το τούνελ της ύφεσης και την παλινόρθωσή της, αν δεν σκύψουν ταπεινά και με ευλαβική προσήλωση πάνω από τα προβλήματα των πολιτών, αν δεν διαπραγματευθούν ενωμένοι σαν μια γροθιά με τους δανειστές μας, τότε σύντομα η κοινωνία και η ιστορία θα τους παραμερίσουν... Και θα αναζητήσουν νέα πρόσωπα και νέα σχήματα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου