Σελίδες

Ξυπνάτε Έλληνες και δείτε...

Η φωτογραφία μου
1/1/2011 ----- Φίλες και φίλοι γειά σας. Ξεκινάμε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε και εμείς όλους τους Έλληνες πολίτες να δουν μέσα και από το δικό μας Blog με άλλο μάτι (και όχι με τα μάτια των υποτακτικών Μ.Μ.Ε.) όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μας και τα σχέδια που έχουν οι εντός και εκτός χώρας εχθροί μας… Αυτό το Blog δεν είναι Εθνικιστικό. Είναι απλά Ελληνικό και θέλει να δείξει τα κακώς κείμενα και την προσπάθεια που γίνετε για την εξόντωση της πατρίδας μας… Δεν έχουμε καμιά σχέση με Εθνικιστικές οργανώσεις, Μ.Κ.Ο. και λοιπά συναφή στοιχεία. Εμείς εδώ είμαστε μιά ομάδα οι οποίοι είναι ΑΠΛΑ Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι και θέλουμε το καλύτερο για τη χώρα μας και τους πολίτες της. Από αυτά που θα δείτε στην πορεία θα καταλάβετε πολλά και ελπίζω να σκεφτείτε λίγο τι και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν εδώ και χρόνια, ποιος ο ρόλος τους και τι πρέπει να κάνουμε εμείς… Ελπίζουμε να μας τιμήσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες με τις αναγνώσεις τους και τα σχόλιά τους. Θα σας παρακαλέσουμε τέλος να διαδώσετε αυτό το χώρο σε όσους περισσότερους Έλληνες μπορείτε για να ενωθούμε ΟΛΟΙ μαζί και να αντιμετωπίσουμε τους Εχθρούς μας…

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Γιατί τους άφησες ;


Ξυπνάς ένα πρωί και κοιτάς τις αλυσίδες στα πόδια σου... Κάποτε ΕΣΥ άφησες να σου τις φορέσουν... Για να σε "προστατέψουν" σου είπαν, για να νιώθεις "ασφαλής" σου είπαν, για να σε "σώσουν" σου είπαν... Και εσύ τους πίστεψες...

Θυμάσαι τότε... πάει καιρός, στην αρχή σου φαινόταν σαν ψέμα δεν το πίστευες ...χαμογελούσες !

ΔΕΝ αντιστάθηκες, ΔΕΝ αντέδρασες, ΔΕΝ επαναστάτησες ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ! ! ΓΙΑΤΙ ;

Τις συνήθισες... είδες γύρω σου ότι φορούσαν κι άλλοι... πολλοί και αφού δεν αντέδρασαν οι άλλοι, σιώπησες κι εσύ! Άλλωστε είδες αρχικά πως δεν σε εμπόδιζαν και πολύ στα δικά σου ταξίδια.



Ήθελες να αντισταθείς, αλλά μέσα σου ένιωθες μια παράξενη φοβία. Αναρωτιόσουν, αν αντιδράσω, αν μιλήσω, αν φωνάξω και μου σφίξουν περισσότερο τις αλυσίδες και πονέσω; Και στη σκέψη αυτή σταματούσες...

Κάποιες φορές σκεφτόσουν και αναπολούσες τις μέρες που στα πόδια σου δεν υπήρχε αλυσίδα και έκανες τα ταξίδια που εσύ ήθελες. Γιατί τότε δεν άκουγες το βαρύ σύρσιμο της... δεν ένιωθες το ασήκωτο βάρος της, δεν αισθανόσουν αυτό το σφίξιμο στα πόδια που τώρα νιώθεις.

Και ...μόλις σήμερα είδες και τα σημάδια... μόλις σήμερα πρόσεξες το αίμα που τρέχει από τα πληγωμένα σου πόδια ...μόλις σήμερα παρατήρησες ότι μέρα με τη μέρα η αλυσίδα μπαίνει όλο και πιο βαθιά μέσα στο δέρμα σου. Σ' έκανε να το προσέξεις ο πόνος που νιώθεις στις πληγές σου… και που σιγά σιγά αυτός ο ανυπόφορος πόνος φτάνει ως τη ψυχή σου... 

Γιατί τους άφησες να σου βάλουν αλυσίδες;

Αρχίζεις να αισθάνεσαι πως δεν έχεις άλλες δυνάμεις... τα δεσμά σου βαραίνουν, έγιναν ασήκωτα. Σκέφτεσαι ότι τώρα πλέον δε μπορείς ούτε μικρές αποστάσεις να διανύσεις... δε μπορείς να κάνεις τίποτα, τα άφησες όλα στη μέση... άφησες τη ζωή σου στη μέση του δρόμου... άφησες να σου τη πάρουν άλλοι... σου την πήραν άλλοι…

Γιατί τους άφησες να σου τη πάρουν; 

Τώρα δε τολμάς ούτε όνειρα πια να κάνεις γιατί κι αυτά φεύγουν τρέχοντας σα κυνηγημένα από το ασφυκτικό κελί της φυλακής σου ...

Και τώρα τι σκέφτεσαι να κάνεις ;

Αν θέλεις μπορείς να σπάσεις τα δεσμά σου, ΜΠΟΡΕΙΣ ! Αρκεί ΕΣΥ να το αποφασίσεις. Καμιά αλυσίδα δεν είναι τόσο δυνατή όσο είναι η δύναμη της ψυχής σου...

Μαρίζα Τσιτμή


Related Posts :

%CE%9D.%CE%A4.%CE%A0.
%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82
%CE%A0%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου