Σελίδες

Ξυπνάτε Έλληνες και δείτε...

Η φωτογραφία μου
1/1/2011 ----- Φίλες και φίλοι γειά σας. Ξεκινάμε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε και εμείς όλους τους Έλληνες πολίτες να δουν μέσα και από το δικό μας Blog με άλλο μάτι (και όχι με τα μάτια των υποτακτικών Μ.Μ.Ε.) όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μας και τα σχέδια που έχουν οι εντός και εκτός χώρας εχθροί μας… Αυτό το Blog δεν είναι Εθνικιστικό. Είναι απλά Ελληνικό και θέλει να δείξει τα κακώς κείμενα και την προσπάθεια που γίνετε για την εξόντωση της πατρίδας μας… Δεν έχουμε καμιά σχέση με Εθνικιστικές οργανώσεις, Μ.Κ.Ο. και λοιπά συναφή στοιχεία. Εμείς εδώ είμαστε μιά ομάδα οι οποίοι είναι ΑΠΛΑ Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι και θέλουμε το καλύτερο για τη χώρα μας και τους πολίτες της. Από αυτά που θα δείτε στην πορεία θα καταλάβετε πολλά και ελπίζω να σκεφτείτε λίγο τι και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν εδώ και χρόνια, ποιος ο ρόλος τους και τι πρέπει να κάνουμε εμείς… Ελπίζουμε να μας τιμήσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες με τις αναγνώσεις τους και τα σχόλιά τους. Θα σας παρακαλέσουμε τέλος να διαδώσετε αυτό το χώρο σε όσους περισσότερους Έλληνες μπορείτε για να ενωθούμε ΟΛΟΙ μαζί και να αντιμετωπίσουμε τους Εχθρούς μας…

Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2012

Κατάκριση


Ενθυμούμενος παλαιά γεγονότα που έχουν λάβει χώρα στο κόσμο της παρωδίας του Δυτικού Χριστιανισμού, λαμβάνω αφορμή να γράψω ένα μικρό άρθρο με σκοπό να δώσω ερέθισμα για μελέτη και εξέταση του εσωτερικού μας κόσμου, να φθάσουμε δηλαδή στο «Γνώθι σ’ αυτόν», και κατ’ επέκταση σε μια αυτογνωσία που θα μας φέρει με μαθηματική ακρίβεια πιο κοντά στον άλλο… στο συνάνθρωπό μας και ενδεχομένως να δείξουμε συμπάθεια, έλεος και στοργή σε κάθε πλάσμα που κατοικεί στον όμορφο πλανήτη μας.

Η προχειρότητα που εκδηλώνεται μέσα σε χώρους που θέλουν να ονομάζονται Χριστιανικοί δεν έχει προηγούμενο. Μοραλιστές και ηθικολόγοι, επιστρατεύουν με αμοραλιστικά και χρησιμοθηρικά κίνητρα, χωρία της αγίας Γραφής (άραγε με ποιά ιδιότητα;) για να γκρεμίσουν ψυχές και συνειδήσεις συνανθρώπων μας, επειδή δεν κατάφεραν -κυριευμένοι απ’ τα πάθη τους- να τους ομοιάσουν (να γίνουν κλώνοι δηλαδή) και να χειραγωγηθούν από τις νοσηρές και «αναγεννημένες» εικόνες τους.

Είναι πράγματι νοσηρό το άσπρο να βαπτίζεται μαύρο και αρωγό στη προσπάθεια αυτή να αποτελούν ιερά κείμενα, βιασμένα και κακοποιημένα κι αυτά, από οπαδούς που έχουν μάθει να επικοινωνούν με συνθήματα, αγνοώντας ότι η ταυτότητα της Εκκλησίας είναι ο Θεανθρωπισμός (Χριστοκεντρικότητα) και όχι ο Θεοκεντρισμός (θρησκεία), που φανατικά υποστηρίζουν οι σφετεριστές της Υγιούς Πίστεως, όντες κι αυτοί τυφλοί από τον ναρκισσισμό που έχει δημιουργηθεί από την καθαριότητα της φυλακής τους.

Ένα περιστατικό που πάντα με συγκλόνιζε όταν το διάβαζα και πάντα πιστεύω, θα με συγκλονίζει, είναι το περιστατικό που διηγείται το Ευαγγέλιο με μια γυναίκα που έχει μοιχεύσει κι ένα εξαγριωμένο πλήθος διψώντας για δικαιοσύνη (τι μου θυμίζει αυτό), ψάχνει να την βρεί για να την λιθοβολήσει. Στο σημείο αυτό, επιθυμία μου είναι να δούμε μαζί μια κριτική από την πλευρά της ψυχολογίας και να εμβαθύνουμε όσο μπορούμε, ο καθένας ξεχωριστά, στον εσωτερικό κόσμο του είναι μας και να φιλοσοφήσουμε την ανθρώπινη ύπαρξη και την αστοχία του ανθρώπου να κατορθώσει να φθάσει γι’ αυτό που είναι πλασμένος να γίνει. Νομίζω, ότι κέρδος μας θα είναι η συμπάθεια, η αγάπη, το έλεος και η ελευθερία σε κάθε άνθρωπο που βρίσκεται και υπάρχει γύρω μας, πρωτίστως όμως στον ίδιο μας τον εαυτό που εύκολα κατακρίνει ξεχνώντας ότι και αυτός ο ίδιος χρειάζεται ιατρική περίθαλψη από τον Μέγα Ιατρό Ψυχών και Σωμάτων.

Ο λόγος, -το απόσπασμα πιο συγκεκριμένα που επιλεκτικά δανείζομαι- στον ψυχοθεραπευτή και καθηγητή Δημήτριο Καραγιάννη. «…Δεν ζητά την επιείκια για την πράξη (εννοεί για τη γυναίκα που μοίχευσε στο περιστατικό του Ευαγγελίου), αλλά διευρύνει το πεδίο στην οικουμενικότητα της ανθρώπινης ανεπάρκειας. Τους καθρεφτίζει τον εσωτερικό τους κόσμο, με τρόπο που θρυμματίζεται η ψευδαίσθηση της υπεροχής τους. Οι άνθρωποι αποσύρονται. Φεύγουν, όχι ηττημένοι, αλλά σε μια βαθιά περίσκεψη που, αν την αξιοποιήσουν και δεν τη συγκαλύψουν, θα έχουν απελευθερωθεί. Η απουσία κατάκρισης αποτελεί το κριτήριο που επιτρέπει στον άνθρωπο να γνωρίζει την αυθεντικότητα των επιλογών του ή την μίζερη καταναγκαστική εφαρμογή κάποιων ηθικών κανόνων, η οποία στοχεύει στην αποφυγή κάποιας μελλοντικής τιμωρίας.


Άν κάποιοι θρησκευόμενοι πληροφορούνταν ότι ο Θεός μέσα στο άπειρο έλεος Του δεν θα επέτρεπε την τιμωρία κανενός, θα ήσαν σίγουροι ότι αδικήθηκαν. Γιατί δήθεν στερήθηκαν κάποιες απολαύσεις. Θα αναρωτιόντουσαν για τη αξία της πίστης τους. Είναι τότε που ο φόβος της τιμωρίας αποτελεί το κριτήριο των επιλογών και όχι η πεποίθηση ότι η πίστη συνιστά μια ευλογία για την ύπαρξη, μια κατευθυντήρια δυνατότητα που δεν εμποδίζει την ζωή, αλλά που επιτρέπει την ευχαριστιακή βίωση της. Η κατάκριση αποτελεί την προστασία των δειλών. 

Η προβολή όλων των κακών σε κάποιον άλλο, σ’ έναν αποδιοπομπαίο τράγο, δίνει τη δυνατότητα στους άλλους, που δεν τολμούν, να λυτρώνονται από την παρόρμηση να παρανομήσουν. Η κατάκριση συνιστά κατάρα, ευχή θανάτου, και επομένως είναι τραγική ειρωνεία κάποιος να κηρύσσει την αγάπη και ταυτόχρονα να κρίνει το συνάνθρωπο του...» (Ρωγμές και Αγγίγματα, Δημήτρης Καραγιάννης). 

 Αφιερωμένο για προβληματισμό σε όλους όσους νομίζουν ότι είναι κυριευμένοι από Θείο έρωτα και αγάπη…


Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου