Ξυπνάτε Έλληνες και δείτε...

Η φωτογραφία μου
1/1/2011 ----- Φίλες και φίλοι γειά σας. Ξεκινάμε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε και εμείς όλους τους Έλληνες πολίτες να δουν μέσα και από το δικό μας Blog με άλλο μάτι (και όχι με τα μάτια των υποτακτικών Μ.Μ.Ε.) όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μας και τα σχέδια που έχουν οι εντός και εκτός χώρας εχθροί μας… Αυτό το Blog δεν είναι Εθνικιστικό. Είναι απλά Ελληνικό και θέλει να δείξει τα κακώς κείμενα και την προσπάθεια που γίνετε για την εξόντωση της πατρίδας μας… Δεν έχουμε καμιά σχέση με Εθνικιστικές οργανώσεις, Μ.Κ.Ο. και λοιπά συναφή στοιχεία. Εμείς εδώ είμαστε μιά ομάδα οι οποίοι είναι ΑΠΛΑ Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι και θέλουμε το καλύτερο για τη χώρα μας και τους πολίτες της. Από αυτά που θα δείτε στην πορεία θα καταλάβετε πολλά και ελπίζω να σκεφτείτε λίγο τι και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν εδώ και χρόνια, ποιος ο ρόλος τους και τι πρέπει να κάνουμε εμείς… Ελπίζουμε να μας τιμήσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες με τις αναγνώσεις τους και τα σχόλιά τους. Θα σας παρακαλέσουμε τέλος να διαδώσετε αυτό το χώρο σε όσους περισσότερους Έλληνες μπορείτε για να ενωθούμε ΟΛΟΙ μαζί και να αντιμετωπίσουμε τους Εχθρούς μας…

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Το συνδικαλιστικό κίνημα κοιμάται όπως έστρωσε… Καλά να πάθει!

bed

του Στρατή Μαζίδη

Από όταν βγήκα στην αγορά εργασίας στις αρχές του 2000 υπήρξα εξαρχής δύσπιστος απέναντι στο συνδικαλιστικό κίνημα και τον τρόπο που κινείται.

Κι όταν λέω συνδικαλιστικό κίνημα εννοώ αυτό το συγκεκριμένο που μεσουράνησε για δεκαετίες, με αυτούς τους εργατοπατέρες και αυτές τις πρακτικές.

Άνθρωποι που δε θυμάμαι ποτέ να επέλεξα, πήγαιναν σε διαλόγους εκπροσωπώντας με. Αυτοαναγορεύτηκαν σε κοινωνικούς εταίρους.

Μολονότι ήμουν μαθητής, θυμάμαι πόσο άσχημο μου φάνηκε βλέποντας τότε τον πρώτο εργατοπατέρα, τον Κανελόπουλο, να γίνεται βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα υπουργός.

Αργότερα ήρθε το άλλο μπουμπούκι του λαϊκού κινήματος, ο Χρήστος Πρωτόπαπας από την ΟΤΟΕ (αν δεν κάνω λάθος) που ως υπουργός εργασίας βρέθηκε απέναντι σε αυτό που δήθεν εκπροσωπούσε.

Ή να ξεχάσουμε τον άνθρωπο της εργατιάς Γιώργο Κουτρουμάνη που ως υπουργός του ΓΑΠ άρχιζε να μας ξεσκίζει με τα μνημόνια;

Και πόσοι άλλοι από όλα τα κόμματα όπως π.χ. ο Γιάννης Μανώλης. Αυτός που επί Καραμανλή κάθε μέρα τα βρόνταγε κι όλο τίποτε δεν έκανε.

Εν πάση περιπτώσει…

Τα τρία χρόνια του Μνημονίου ήταν η καλύτερη ευκαιρία να αποκαλυφθεί η γύμνια του συνδικαλισμού στη χώρα μας. Με smartphone, φιμέ τζάμι και μια ενσωματωμένη μπάλα ποδοσφαίρου στο στομάχι, δε νοείται συνδικαλισμός.

Τι έκανε λοιπόν ο δικός μας κοινωνικός εταίρος αυτά τα τρία χρόνια;

Ποια απάντηση είχε κάθε φορά;

Περικοπές; 24ωρη.

Κατάργηση επιδομάτων; 24ωρη.

Μπέρδεψε την κορτιζόνη που χορηγείται δια πάσα νόσο και μαλακία με την 24ωρη απεργία που επί της ουσίας δε φέρνει κανένα απολύτως αποτέλεσμα.

Αυτά τα τρία χρόνια φάνηκε πως οι απεργίες δεν είναι η λύση διότι έφερναν τη μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης και έτσι κάθε φορά τη θιγόμενη κοινωνία στην αγκάλη της κυβέρνησης.

Θυμηθείτε. Φορτηγατζήδες, βενζινάδες, ταξί και τώρα η ΟΛΜΕ.

Μόνο που οι εκπαιδευτικοί δεν πρόλαβαν καν να απεργήσουν.

Απλές στρακαστρούκες, δίχως σχεδιασμό. Δίχως υπολογισμό της επόμενης μέρας. Η ΟΛΜΕ εγκλωβίστηκε στην παγίδα που μόνη της έστησε.

Κάποιοι πρότειναν απεργία διαρκείας γενικώς. Ίσως να είναι μια λύση. Αλλά με αυτούς που αντιπροσωπεύουν το συνδικαλισμό στην Ελλάδα δε νομίζω πως πείθονται πολλοί να ακολουθήσουν.

Θα μου πείτε, και τι προτείνεις;

Ειλικρινά δε γνωρίζω. Μια διέξοδος ήταν οι εκλογές. Κι εκεί η μειοψηφία του 48% οργανωμένη σωστά κράτησε την κυβέρνηση αλλάζοντας τα χρώματα. Αν ο λαός ήθελε την ανατροπή, είχε την ευκαιρία να την επιβάλλει.

Δε γνωρίζω αν ο συνδικαλισμός μπορεί να φέρει τη λύση. Πολύ πιθανό. Όχι όμως με τη σημερινή του έκφραση. Χρειάζεται ξερίζωμα και καλλιέργεια από την αρχή. Άνθρωποι δίχως κάλους στα χέρια και λιωμένες σόλες δεν μπορούν να εκπροσωπούν τον εργαζόμενο.

Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου