Ξυπνάτε Έλληνες και δείτε...

Η φωτογραφία μου
1/1/2011 ----- Φίλες και φίλοι γειά σας. Ξεκινάμε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε και εμείς όλους τους Έλληνες πολίτες να δουν μέσα και από το δικό μας Blog με άλλο μάτι (και όχι με τα μάτια των υποτακτικών Μ.Μ.Ε.) όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μας και τα σχέδια που έχουν οι εντός και εκτός χώρας εχθροί μας… Αυτό το Blog δεν είναι Εθνικιστικό. Είναι απλά Ελληνικό και θέλει να δείξει τα κακώς κείμενα και την προσπάθεια που γίνετε για την εξόντωση της πατρίδας μας… Δεν έχουμε καμιά σχέση με Εθνικιστικές οργανώσεις, Μ.Κ.Ο. και λοιπά συναφή στοιχεία. Εμείς εδώ είμαστε μιά ομάδα οι οποίοι είναι ΑΠΛΑ Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι και θέλουμε το καλύτερο για τη χώρα μας και τους πολίτες της. Από αυτά που θα δείτε στην πορεία θα καταλάβετε πολλά και ελπίζω να σκεφτείτε λίγο τι και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν εδώ και χρόνια, ποιος ο ρόλος τους και τι πρέπει να κάνουμε εμείς… Ελπίζουμε να μας τιμήσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες με τις αναγνώσεις τους και τα σχόλιά τους. Θα σας παρακαλέσουμε τέλος να διαδώσετε αυτό το χώρο σε όσους περισσότερους Έλληνες μπορείτε για να ενωθούμε ΟΛΟΙ μαζί και να αντιμετωπίσουμε τους Εχθρούς μας…

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Διέξοδος σωτηρίας στην ένταση, απο τον καταρρέοντα Αντώνη Σαμαρά


Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Τα τρία εκκωφαντικά καμπανάκια που χτύπησαν πρίν λίγες μέρες στον Αντώνη Σαμαρά, από την ανεξάρτητη Επιτροπή Προϋπολογισμού της Βουλής, τον Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Προβόπουλο, αλλά και από το Δ.Ν.Τ. αποτυπώνοντας κραυγαλέα την παταγώδη αποτυχία της οικονομικής πολιτικής του πρωθυπουργού και του υπασπιστή του κ. Βενιζέλου, σηματοδοτούν την αναγκαστική τροχιοδρόμησή του στην στρατηγική της έντασης.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι πολιτικά απονομιμοποιημένος πρωτίστως στην κοινοβουλευτική του ομάδα, πέραν της κοινωνίας, που παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα της ακροβασίες των μαθητευόμενων μάγων του οικονομικού του επιτελείου της κυβέρνησης. 

Που ενώ και στις «κρίσεις συνειδήσεώς» του ο υφυπουργός εθνικής οικονομίας κ. Σταϊκούρας, ομολογούσε ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, πάραυτα συνεχίζει την ολέθρια για τον ελληνικό λαό οικονομική του πολιτική.


Οι βουλευτές της «Νέας Δημοκρατίας» σήμερα ευρίσκονται σε οδυνηρά ηθικά και πολιτικά διλήμματα, γνωρίζουν ότι έχει εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα των ελληνικών νοικοκυριών και πάραυτα το οικονομικό επιτελείο τους ζητά όλο και νέους φόρους, είτε μετασχηζόμενους, είτε μετενομαζόμενους με ευρηματικά λογιστικά τερτίπια.

Αντικρίζουν τους δείκτες της ανεργίας να σπάζουν τα κοντέρ και να αποδομούν τον κοινωνικό και οικονομικό μας ιστό και πάραυτα τους ζητούν να υποστηρίζουν πολιτικά την πληρωμή χαρατσιών και από τους ανέργους. 

Παρακολουθούν τα λουκέτα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων να αυξάνουν με χαρακτήρα γεωμετρικής προόδου και ωστόσο τους καλούν να επιχειρηματολογούν δημοσίως ότι η χώρα εξήλθε από το θανατηφόρο σπυράλ της ύφεσης και εισέρχεται σε αναπτυξιακή πορεία !!!

Παρακολουθούν πολιτικά αποσβολωμένοι τον οικονομικό Αρμαγεδδών των μνημονίων να έχει διαρρήξει τον κοινωνικό και οικονομικό μας ιστό και όμως τους επιβάλλεται πολιτικά, να χειροκροτούν τον αρχηγό Αντώνη Σαμαρά για το μοναδικό του παγκοσμίως «success story», ένεκα του οποίου οι Έλληνες αυτοκτονούν !!!

Και γι' αυτό εν τέλει το «success story», ντρέπονται να περιοδεύσουν στις επαρχίες τους...

Ποτέ άλλοτε στην μεταπολιτευτική μας ιστορία κυβέρνηση δεν είχε βρεθεί τόσο απονομιμοποιημένη από το λαϊκό αίσθημα και ποτέ άλλοτε κυβέρνηση υιοθετώντας το ψέμα στα όρια της πολιτικής απάτης και τις τεχνικές πειθούς και προπαγάδας, για να ξεγελάσει τον ελληνικό λαό, δεν είχε αποκλίνει σε τέτοιο βαθμό, από τις εκ διαμέτρου αντίθετες προεκλογικές της εξαγγελίες.

Η επαναδιαπραγμάτευση, τα αλλεπάλληλα «Ζάππεια» και τα 18 σημεία, του προεκλογικά αντιμνημονιακού Αντώνη Σαμαρά, μεταλλάχθηκαν σε προσήλωση και υποταγή του μνημονίου.

Απέναντι σ΄ αυτή την οδυνηρή πολιτική πραγματικότητα που έχει να αντιμετωπίσει ο Σαμαράς έναντι της κοινωνίας, αλλά και τους κόμματός του, αποζητά καταφυγή σωτηρίας στην πόλωση και την κοινωνικοπολιτική ένταση. 

Απευθυνόμενος λοιπόν στην τελευταία κεντρική επιτροπή του της «Νέας Δημοκρατίας» υπερκέρασε τις κλασικές πολιτικές του κορώνες και εστίασε στην πολιτική ένταση. Θεωρώντας τη ως την μοναδική σανίδα σωτηρίας, για αλλαγή της πολιτικής ατζέντας και την μεγιστοποίηση της πολιτικής συσπείρωσης του κόμματός του.

Παράλληλα ο Αντώνης Σαμαράς ήθελε εσωκομματικά να αποσβέσει τους κραδασμούς που υπόκωφα εκδηλώθηκαν στο εσωτερικό της «Νέας Δημοκρατίας», από την καθυστερημένη εν τέλει ενεργοποποίηση του κρατικού μηχανισμού για την σύλληψη της φασίζουσας «Χρυσής Αυγής».

Η κυβέρνηση επιδίδεται σε μια επικοινωνιακή καταιγίδα με την στήριξη των συστημικών media, ζητωκραυγάζοντας για την σύλληψη και πολιτική περιθωριοποίηση -συνέβη άραγε;- της «Χρυσής Αυγής».

Όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες όμως γνωρίζουμε, πως εάν δεν δολωφονείτο ο τραγικός Παύλος Φύσσας, η Χρυσή Αυγή θα συνέχιζε ανενόχλητη την φασιστική απάνθρωπη και αντιδημοκρατική πολιτικής της παρουσία. Σ΄ αυτό το πλαίσιο εξάλλου ο τ. υπουργός της «Νέας Δημοκρατίας» Άρης Σπηλιωτόπουλος κατέθεσε ερώτηση πρός τους αρμόδιους υπουργούς για τις υποκλοπές της Ε.Υ.Π., τις διαρροές της και τον ολισθηρό τρόπο στον οποίο προσανατολίζονται. Ενώ και η Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας των Τηλεπικοινωνιών, διαπίστωσε έξαρση τον τελευταίο καιρό των «νόμιμων» παρακολουθήσεων. Παρ' όλη την θριαμβαολογία όμως για την σύλληψη των ηγετικών στελεχών της «Χρυσής Αυγής», ο Αντώνης Σαμαράς παραδέχτηκε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, ότι όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν ήταν το νομικό οπλοστάσιο που εξέλιπε για την καταστολή της Χ.Α., αλλά η απουσία πολιτικής βούλησης. Αυτή η έμμεση ομολογία όμως του πρωθυπουργού για την ολιγωρία του πολιτικού συστήματος έναντι της Χ.Α. αναδεικνύει τις πελώριες ευθύνες βασικά των δυο μεγάλων κομμάτων, που αιδημόνως σιώπησαν και ανέχτηκαν την εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Η μεν «Νέα Δημοκρατία» υπό τον Αντώνη Σαμαρά έκλεινε πονηρά το μάτι στην Χ.Α. ευελπιστώντας στην λεηλασία μεσομακροπρόθεσμα της εκλογικής της πελατείας. Το δε ΠΑΣΟΚ από πολιτική ιδιοτέλεια για να συρρικνωθεί η κομματική βάση της Νέας Δημοκρατίας, ανεχόταν την πολιτική εξακτίνωση της Χ.Α., πέρα από τις επικοινωνιακές του πιρουέτες, στις οποίες εμφανώς προέβαινε για αντιπερισπασμό.

Αναζητώντας λοιπόν διαφυγή στην πολιτική ένταση είτε δια στόματός του, είτε δια στόματος κορυφαίων συνεργατών του -Φαήλος Κρανιδιώτης, Χρύσανθος Λαζαρίδης- ο Σαμαράς διακηρύσσει την θεωρία των δυο άκρων. Η πολιτική αποδοχή όμως αυτού του τεχνητού διχαστικού ιδεολογήματος -που εγκλείει μέσα του τα δηλητηριώδη σπέρματα του μίσους- θρυμματίζει το κορυφαίο δημοκρατικό κεκτημένο της μεταπολίτευσης, που συνίστατο στην αποχουντοποίηση της πολιτικής μας ζωής και στην υιοθέτησή του, ως ακρογωνιαίου λίθου της δημοκρατικής ανασύνθεσης των κομμάτων. Ο σε βάθος και πλάτος δηλαδή εκδημοκρατισμός της δημόσιας ζωής. Κατ΄ ουσίαν η αποχουντοποίηση υπήρξε η ιδρυτική πολιτική συνθήκη της μεταπολίτευσης. 

Για αυτό και ο μεγάλος Κωνσταντίνος Καραμανλής θέλοντας να δώσει τον τόνο της προσήλωσής του στην δημοκρατική ανσυγκρότηση της χώρας, στις πιέσεις που του ασκούντο για την αποφυλάκιση των χουντικών, απαντούσε νοερά «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια». Η εμπέδωση λοιπόν των δημοκρατικών θεσμών, η αγωνιώδης προσπάθεια για την εθνική ανεξαρτησία και η διεύρυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, ενσωματώνοντας στο κοινωνικό πεδίο περιθωριοποιημένα λαϊκά στρώματα –ως θλιβερή απόφυση του εμφυλίου πολέμου– ήταν τα σημεία συνάντησης μεταπολιτευτικά, των πολιτικών μας κομμάτων.

Αυτά τα νέα μεταπολιτευτικά άλλωστε αιτούμενα, αποτυπώθηκαν στο Σύνταγμα που ψηφίσθηκε το οποίο εκ των πραγμάτων προσέδιδε στο μεταπολιετυτικό μας σύστημα, πιο κετρογενή πολιτικά χαρακτηριστικά. Και για αυτό εξάλλου οι τοκογλύφοι – πιστωτές μας τροϊοκανοί και άλλοι, ζητούσαν δειλά - δειλά ανατροπή του συνταγματικού μας χάρτη, προτάσσοντας το γελοίο επιχείρημα, ότι τα χαλαρά συντάγματα των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου, είναι υπεύθυνα για την οικονομική χρεωκοπία τους.

Επομένως όταν το μνημόνιο αποδομεί και ακυρώνει το κοινωνικό μας κράτος, υποστέλλοντας κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης, ουσιαστικά ισοπεδώνει μεταξύ των κομμάτων, την δημοκρατική ιδρυτική συνθήκη της μεταπολίτευσης. 

Ο Αντώνης Σαμαράς λοιπόν σήμερα δρέποντας τα επίχειρα της ασπόνδυλης και ανερμάτιστης πολιτικά οικονομικής του πολιτικής, αποζητά σανίδι σωτηρίας της πολιτικής του επιβίωσης στην ένταση. Σιδηροδέσμιος του Μνημονίου και απαρέγκλιτα προσηλωμένος στην πολιτική κηδεμονία του παγγερμανισμού της Άνγκελας Μέρκελ, δεν είναι εις θέσιν να εκφράσει την ενότητα ούτε της παράταξής του, πολύ περισσότερο δε της ελληνικής κοινωνίας. Εισπράττοντας αλλεπάλληλα χαστούκια από την αποτυχία των αυτοσχεδιασμών της οικονομικής του πολιτικής, πολώνει το πολιτικό σύστημα, αναζητώντας στα διχαστικά σύνδρομα έξοδο σωτηρίας. Και επιδιώκει στο όνομα μιας πολιτικής τρομοκράτησης του ελληνικού λαού, να εξισώσει την αμφισβήτηση των επιλογών του από την κοινωνία με διαδηλώσεις και απεργιακές κινητοποιήσεις, με την εξωφθάλμως διαφορετική εγκληματική βία της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής». Στοχεύοντας έτσι στην σιωπή και την ανοχή των ολετήριων μνημονιακών του επιλογών, μέσω της ηθικής και πολιτικής τρομοκρατίας των Ελλήνων. Προφανώς και ματαιοπονεί. Έχει απολέσει προ πολλού την πολιτική του κυριαρχία και το μόνο που του απομένει εν όψει και της επικείμενης εκλογικής του συντριβής –οψέποτε γίνουν εκλογές– είναι ο έλεγχος μέσω της συγκρότησης των ψηφοδελτίων της κοινοβουλευτικής του ομάδας, για να διαχειριστεί την εκκωφαντική ήττα του.


Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου