Ξυπνάτε Έλληνες και δείτε...

Η φωτογραφία μου
1/1/2011 ----- Φίλες και φίλοι γειά σας. Ξεκινάμε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε και εμείς όλους τους Έλληνες πολίτες να δουν μέσα και από το δικό μας Blog με άλλο μάτι (και όχι με τα μάτια των υποτακτικών Μ.Μ.Ε.) όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μας και τα σχέδια που έχουν οι εντός και εκτός χώρας εχθροί μας… Αυτό το Blog δεν είναι Εθνικιστικό. Είναι απλά Ελληνικό και θέλει να δείξει τα κακώς κείμενα και την προσπάθεια που γίνετε για την εξόντωση της πατρίδας μας… Δεν έχουμε καμιά σχέση με Εθνικιστικές οργανώσεις, Μ.Κ.Ο. και λοιπά συναφή στοιχεία. Εμείς εδώ είμαστε μιά ομάδα οι οποίοι είναι ΑΠΛΑ Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι και θέλουμε το καλύτερο για τη χώρα μας και τους πολίτες της. Από αυτά που θα δείτε στην πορεία θα καταλάβετε πολλά και ελπίζω να σκεφτείτε λίγο τι και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν εδώ και χρόνια, ποιος ο ρόλος τους και τι πρέπει να κάνουμε εμείς… Ελπίζουμε να μας τιμήσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες με τις αναγνώσεις τους και τα σχόλιά τους. Θα σας παρακαλέσουμε τέλος να διαδώσετε αυτό το χώρο σε όσους περισσότερους Έλληνες μπορείτε για να ενωθούμε ΟΛΟΙ μαζί και να αντιμετωπίσουμε τους Εχθρούς μας…

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Ο πραγματικός στόχος του Ισραήλ, δεν είναι η Χαμάς, αλλά η παλαιστινιακή κρατική υπόσταση.


του Dan Glazebrook, δημοσιογράφος, συγγραφέας
(μετάφραση, επιμέλεια Sylvia)

Όλα τα αποικιοκρατικά κράτη εποίκων, βασίζονται στη βίαιη απομάκρυνση των ιθαγενών λαών – και ως εκ τούτου, ο θεμελιώδης και πρωταρχικός στόχος τους ήταν πάντα να κρατήσουν αυτούς τους ιθαγενείς όσο το δυνατόν πιο αδύναμους. Ο στόχος του Ισραήλ για τους Παλαιστίνιους δεν είναι διαφορετικός.


Ένα παλαιστινιακό κράτος αποτελεί σαφώς εμπόδιο, για την επίτευξη του στόχου αυτού, ένα παλαιστινιακό κράτος θα ενδυναμώσει τους Παλαιστίνιους. Μια γνήσια κυριαρχία θα βάλει τέλος στο τρέχον υποτιθέμενο δικαίωμα του Ισραήλ να κλέψει τη γη τους, να ελέγχει τα σύνορά τους, να τους έχει υπό πολιορκία, και να τους βομβαρδίζει κατά βούληση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το κόμμα του Νετανιάχου “απορρίπτει κατηγορηματικά τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού αραβικού κράτους δυτικά του ποταμού Ιορδάνη”. Γι’ αυτό ο Γιτζάκ Ράμπιν δολοφονήθηκε, επειδή πρότεινε έστω και μια περιορισμένη αυτοδιοίκηση των Παλαιστινίων και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθε πρόταση για παλαιστινιακό κράτος, περιορισμένη βέβαια και υπό όρους, εσκεμμένα σαμποτάρεται από τις διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων.


Εντός τριών ετών από τη διακήρυξη του Όσλο το 1993, για παράδειγμα, η οποία υποσχέθηκε αυτο-διακυβέρνηση για τις παλαιστινιακές περιοχές, ο υπουργός Εξωτερικών Ariel Sharon πίεζε και επέμενε “ο καθένας” να “αρπάξει όσες κορυφές λόφων μπορεί” προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί το μέγεθος και η βιωσιμότητα των περιοχών, που θα διοικούσε η Παλαιστινι-ακή Αρχή. Η εκλογή το 1999 του Εχούντ Μπαράκ, δεν έκανε καμία δια-φορά, ο οποίος προανήγγειλε “μια σταθερή δέσμευση από την κυβέρνηση του Ισραήλ ώστε να αποφύγει την πλήρη συμμόρφωση με τη συμφωνία του Όσλο”, σύμφωνα με τον Τζίμι Κάρτερ, κυρίως με τη μορφή της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης αύξησης των παράνομων ισραηλινών εποικισμών που είχαν ήδη δημιουργηθεί. Η γνωστή ιστορία που είχε ακουστεί, ότι ο Μπαράκ είχε κάνει μια «γενναιόδωρη προσφορά» για την δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, στις διαπραγματεύσεις στην Τάμπα το 2001, κατέληξε να είναι ένας μεγάλος μύθος.

Στη δεκαετία του 2000, οι συμμετοχές αυξήθηκαν από την ανακάλυψη των 1,4 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου στα χωρικά ύδατα της Γάζας, με αποτέλεσμα το Ισραήλ να ενισχύσει αμέσως τον θαλάσσιο αποκλεισμό της Γάζας για να αποτρέψει την πρόσβαση των Παλαιστινίων στα αποθεματικά. Αλλά η παλαιστινιακή κυριαρχία πάνω σ’αυτό το αέριο, προφανώς θα ενίσχυε σε μεγάλο βαθμό την οικονομική θέση του κάθε μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους – και ως εκ τούτου γίνονται πιο αποφασισμένοι από ποτέ οι Ισραηλινοί, να αποφευχθεί το ενδεχόμενο μιας τέτοιας προοπτικής.

Το Σαουδικό σχέδιο ειρήνης, στη συνέχεια, το 2002, κατέληξε τελικά να είναι ένα πρόβλημα για το Ισραήλ. Αποδεκτό από 22 μέλη του Αραβικού Συνδέσμου, και προσφέροντας πλήρη εξομάλυνση των αραβο-ισραηλινών σχέσεων, σε αντάλλαγμα για ένα παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967 (μόλις στο 22% της ιστορικής Παλαιστίνης), που χαιρετίστηκε από τις ΗΠΑ, και ακολουθήθηκε από μια δήλωση του George W Bush, υποστηρίζοντας το παλαιστινιακό κράτος – η πρώτη τέτοια δήλωση από οποιονδήποτε πρόεδρο των ΗΠΑ.

Όπως ο Jeff Halper εξήγησε, για τις ΗΠΑ, όπως και για τους Σαουδά-ραβες, η ιδέα ήταν στην πραγματικότητα να ενισχύσουν το Ισραήλ, με τη διευκόλυνση της Αραβικής υποστήριξης στις δράσεις των Ισραήλ-ΗΠΑ κατά του Ιράν, και ως εκ τούτου τη θέσπιση μιας στερεάς ισραηλινής ηγεμονίας σε όλη τη Μέση Ανατολή. Με άλλα λόγια, η Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου ήθελαν ένα (αδύναμο) παλαιστινιακό κράτος, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη συνεργασία με τον Σιωνισμό, που απαι-τούσαν τα αφεντικά τους από τις ΗΠΑ.

Αλλά το Ισραήλ δεν θέλει ιδιαίτερα ή δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη της αραβικής υποστήριξης. Πράγματι, η εικόνα του θαρραλέου μικρού θύματος που πολιορκείται από τους «αφιλόξενους εχθρούς» από όλες τις πλευρές, αποτελεί την θεμελιώδη συνιστώσα της ισραηλινής εθνικής ψύχωσης, απα-ραίτητη για να διασφαλιστεί η συνέχιση της ταυτότητας του πληθυσμού με το μιλιταριστικό κράτος και την επεκτατική πολιτική της. Και το πιο σημα-ντικό, στο παιχνίδι του μηδενικού αθροίσματος των εποίκων εναντία στην εγγενή πολιτική, κάθε παλαιστινιακό κράτος, ακόμη και χωρίς δύναμη, αντιπροσωπεύει μια απαράδεκτη υποχώρηση για τους Σιωνιστές.

Αυτό το πρόβλημα –η αυξανόμενη δηλαδή συναίνεση υπέρ ενός παλαιστι-νιακού κράτους– συντέθηκε για το Ισραήλ το 2003, όταν το λεγόμενο «Κουαρτέτο» (ΗΠΑ, ΟΗΕ, Ρωσία και ΕΕ) παρουσίασε τον δικό του «χάρ-τη πορείας» για την ειρήνη, βασιζόμενος, όπως και το σχέδιο της Σαου-δικής Αραβίας, στο ότι η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους αποτελεί την βασική προϋπόθεση για μια διαρκή ειρήνη.

Ενώ οι Ισραηλινοί αποδέχθηκαν δημοσίως τον «χάρτη», πίσω από την σκηνή, παρέθεσαν 14 «προειδοποιήσεις» και προϋποθέσεις που στην ου-σία τον καθιστούσαν κενό νοήματος και ανεφάρμοστο – ουσιαστικά αρνήθη-καν, να κάνουν οποιεσδήποτε παραχωρήσεις, μέχρι οι Παλαιστίνιοι να ήταν εντελώς αφοπλισμένοι και οι μεγάλες τους οργανώσεις να έχουν δια-λυθεί, ενώ άλλες προϋποθέσεις τους, αφαιρούσαν εντελώς όλα τα σημαν-τικά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να προκύψουν κατά κάποιο τρόπο από την κρατική υπόσταση και την εθνική κυριαρχία ενός παλαιστινιακού κράτους.

Από τότε, έχουν υπάρξει διάφορες προσπάθειες από τις ΗΠΑ για επανέ-ναρξη των «διαπραγματεύσεων» πάνω στον συγκεκριμένο “χάρτη πορείας” παρά την προφανή εχθρότητα και την άρνηση του Ισραήλ, προς τον δεδη-λωμένο στόχο της δημιουργίας ενός παλαιστινιακού κράτους. Στον τελευ-ταίο γύρο, που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2013, οι Παλαιστίνιοι –οι οποίοι είχαν ήδη παραχωρήσει το 78% της ιστορικής Παλαιστίνης που κατακτή-θηκε πριν από το 1967– συμφώνησαν ακόμη να αποσύρουν το αίτημά τους, ότι οι συνομιλίες θα πρέπει να βασίζονται στα σύνορα του 1967. Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν έκανε καμία διαφορά για το Ισραήλ, οι οποίοι εργάσ-τηκαν σκληρά για να τορπιλίσουν τις διαπραγματεύσεις όσο καλύτερα μπο-ρούσαν. Όπως ο ιστορικός Avi Σλαιμ το έθεσε, “κατά τη διάρκεια των εννέα μηνών των ειρηνευτικών συνομιλιών, μεταξύ Ισραηλινών και Παλαι-στινίων, που ενορχηστρώθηκαν από τον γραμματέα του κράτους John Kerry, ο Νετανιάχου δεν προέβαλε καμία ενιαία εποικοδομητική πρόταση και όλο αυτό το διάστημα συνέχιζε την επέκταση των ισραηλινών εποικισ-μών στη Δυτική Όχθη.

Ο Kerry και ο σύμβουλός του, στρατηγός John Allen, κατάρτισαν ένα σχέδιο ασφαλείας που πίστευαν, ότι θα επιτρέψει στο Ισραήλ να αποσυρ-θεί από το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης. Η συνεχόμενη στάση του Ισραήλ το απέρριψε περιφρονητικά, ως κάτι που δεν άξιζε ούτε το χαρτί στο οποίο γράφτηκε. “Μετά από εννέα μήνες σε αυτήν την ανώφελη επιχείρηση αυτο-ταπείνωσης, ο Τζον Κέρι έριξε την πετσέτα, μέσα στην απόγνωσή του, λέγοντας ότι οι δύο πλευρές θα πρέπει να βρουν την λύση μεταξύ τους.

Η δικαιολογία του Ισραήλ για την απροθυμία του να πάρει στα σοβαρά τις διαπραγματεύσεις ανέκαθεν στηριζόταν σε δύο άξονες: α)την παλαιστινιακή «τρομοκρατία» και β) τον παλαιστινιακό «διχασμό». Και τα δύο αυτά, υποστηρίζει το Ισραήλ, δείχνουν ότι δεν έχει «εταίρους για την ειρήνη», κανέναν με τον οποίο μπορεί, να διαπραγματευτεί – είτε επειδή είναι τρο-μοκράτες, είτε διότι δεν υπάρχει ενιαία οντότητα, που να εκπροσωπεί τον παλαιστινιακό πληθυσμό και με την οποία μπορούν να μιλήσουν. Το 2006, μετά την εκλογή της Χαμάς, οι ΗΠΑ και η ΕΕ υποστήριξαν αποτελεσματι-κά αυτή τη γραμμή, και ένωσαν τις δυνάμεις τους με το Ισραήλ, στην άρ-νηση της αναγνώρισης της Χαμάς ως το ανώτατο όργανο διοίκησης της Παλαιστινιακής Αρχής.

Ομοίως, όταν μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας σχηματίστηκε με τη Φατάχ το επόμενο έτος (που συνδυάζει τα δύο κόμματα που εκπροσωπούνται από κοινού με το 86% της λαϊκής ψήφου), δεν αναγνωρίστηκε ως νόμιμη από τους διεθνείς υποστηρικτές του Ισραήλ, οι οποίοι υποστήριξαν αντ ‘αυτού μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Σαλάμ Φαγιάντ, του οποίου το κόμμα είχε κερδίσει μόλις το 2% στις εκλογές του προηγούμενου έτους.

Ωστόσο, η αντίδραση στην πρόσφατη κυβέρνηση εθνικής ενότητας, που ανακοινώθηκε τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους ήταν πολύ διαφορετική. 

Μια κυβέρνηση «τεχνοκρατών» –που δεν αποτελείται ούτε από ένα μέλος της Χαμάς– εγκρίθηκε τόσο από την Φατάχ όσο και από την Χαμάς, σε μια προσπάθεια να τερματιστεί η απομόνωση και ο στραγγαλισμός της Λωρίδας της Γάζας.

Όπως σημειώθηκε στην Independent εκείνη τη στιγμή, αυτή η “νέα κυβέ-ρνηση” θα τηρήσει τους όρους του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή [της ΕΕ, του ΟΗΕ της Ρωσίας και των ΗΠΑ], θα αναγνωρίσει το Ισραήλ, θα επικυρώσει και τις υπογεγραμμένες συμφωνίες και θα αποκηρύξει τη βία“, σύμφωνα με έναν “ανώτερο Παλαιστίνιο αξιωματούχο” όπως αναφέρεται στις Times του Ισραήλ. Ως εκ τούτου, ήταν ευπρόσδεκτη τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την ΕΕ. Το Ισραήλ δεν είχε πλέον τον «παλαιστινιακό διχασμό» ως δικαιολογία για την άρνηση, να συμμετάσχει σε ειρηνευτικές συνομιλίες.

Ούτε είχαν την «τρομοκρατία» ως δικαιολογία, καθώς η Χαμάς είχε στα-θερά ακολουθήσει τους όρους της κατάπαυσης του πυρός του 2012, στα-ματώντας όχι μόνο τις δικές της ρουκέτες, αλλά και είχε καταφέρει και την πρόληψη των επιθέσεων με ρουκέτες από άλλες παλαιστινιακές ομάδες στη Γάζα. Και όλα αυτά παρά τις συνεχείς παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός από το Ισραήλ, που άρχισαν πριν ακόμη το μελάνι στεγνώσει – από την άρνηση άρσης του αποκλεισμού (όπως απαιτείται από τους όρους της κατάπαυσης του πυρός), μέχρι τις συνεχιζόμενες επιθέσεις κατά των Παλαιστινίων, σκοτώνοντας 4 και ακρωτηριάζοντας σχεδόν 100 εντός του πρώτου τριμήνου από την «εκεχειρία». Ακόμα και μετά αφού οι ισραηλινές επιθέσεις είχαν ενταθεί κατά το παρελθόν έτος, με τέσσερα παιδιά Παλαιστινίων, να έχουν σκοτωθεί από τις ισραηλινές δυνάμεις μεταξύ του Δεκεμβρίου του 2013 και του Μαΐου του 2014, συμπεριλαμβανομένου και ενός 15χρονου που πυροβολήθηκε από πίσω, η Χαμάς κράτησε τα πυρά της.

Οι ισχυρισμοί του Νετανιάχου, ότι οι διαπραγματεύσεις είναι αδύνατες, λόγω της παλαιστινιακής τρομοκρατίας και του διχασμού, υπονομεύονταν όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα – και κυρίως, οι υποστηρικ-τές του στις ΗΠΑ-ΕΕ δεν τους πίστευαν πια. Η ισραηλινή κυβέρνηση, απάντησε στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας με «αυτό που μπορεί να περι-γραφεί μόνο ως οικονομικός πόλεμος. Απέτρεψε 43.000 δημόσιους υπάλ-ληλους στη Γάζα, να μετακινηθούν από τη μισθοδοσία της Χαμάς, σε εκεί-νη της κυβέρνησης τγς Ραμάλα και ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την πολι-ορκία γύρω από τα σύνορα της Γάζας, ακυρώνοντας με τον τρόπο αυτό τα δύο κύρια οφέλη της συγχώνευσης »(Avi Σλαιμ). Ακόμα και μετά από αυτό η Χαμάς δεν προχώρησε σε εκτόξευση ρουκετών.

Αυτό που ο Νετανιάχου πραγματικά χρειαζόταν, ήταν μια πρόκληση εναν-τίον της Χαμάς στην οποία θα αναγκαστεί να απαντήσει. Μια τέτοια απά-ντηση θα του επιτρέψει και πάλι να τους ζωγραφίσει ως αιμοδιψείς τρομο-κράτες με τους οποίους κανείς δεν μπορεί να διαπραγματευτεί, θα δώσει την ευκαιρία για ένα άλλο κύμα καταστροφής στη Γάζα, και θα οξύνει τις εντάσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης εθνικής ενότητας μεταξύ της Φα-τάχ και της Χαμάς.

Εννέα ημέρες μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης ενότητας, στις 11 Ιου-νίου, ο Ισραηλινός Στρατός έκανε μια επιδρομή στη Γάζα, στην οποία σκότωσαν ένα 10χρονο αγόρι, που ήταν πάνω σε ένα ποδήλατο. Αλλά ακόμα η Χαμάς δεν απάντησε με πυρά.

Την επόμενη μέρα, όμως, η φαινομενική απαγωγή τριών ισραηλινών εποί-κων στη Δυτική Όχθη έδωσε την ευκαιρία για μια πρόκληση σε μια συνο-λικά μεγαλύτερη κλίμακα. Αφού κατηγόρησε για την απαγωγή της Χαμάς (χωρίς να δώσει ποτέ έστω και ελάχιστα αποδεικτικά στοιχεία), ο Νετανι-άχου θα το χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία για μια επίθεση στο σύνολο της ηγεσίας της Χαμάς στη Δυτική Όχθη, ενώ ο υπουργός οικονομικών του, Naftali Bennett ανακοίνωσε ότι «αλλάζουμε τις κάρτες μέλους της Χαμάς σε εισιτήρια για την κόλαση». Η επιχείρηση Brother’s Keeper έκανε ακρι-βώς αυτό, 335 ηγέτες της Χαμάς συνελήφθησαν (συμπεριλαμβανομένων και άτομα άνω των 50 ετών που μόλις είχαν απελευθερωθεί στο πλαίσιο ενός προγράμματος ανταλλαγής κρατουμένων), και πραγματοποιήθηκαν πάνω από 1000 επιδρομές σε σπίτια (που τα άφησαν σα να είχε γίνει σει-σμός, σύμφωνα με έναν Παλαιστίνιο ακτιβιστή).


Ο Νόαμ Τσόμσκι σημειώνει : «Οι 18ημέρες επιθέσης και επιδρομών … κατάφεραν να υπονομεύσουν την κυβέρνηση εθνικής ενότητας, και να αυ-ξήσουν απότομα την ισραηλινή καταπίεση. Σύμφωνα με ισραηλινές στρατι-ωτικές πηγές, οι Ισραηλινοί στρατιώτες συνέλαβαν 419 Παλαιστίνιοι, συ-μπεριλαμβανομένων 335 που συνδέονται με τη Χαμάς, και σκότωσαν έξι Παλαιστίνιους, επίσης, έψαξαν χιλιάδες περιοχές και δήμευσαν 350.000 δολάρια. Το Ισραήλ πραγματοποίησε επίσης δεκάδες επιθέσεις στη Γάζα, σκοτώνοντας 5 μέλη της Χαμάς στις 7 Ιουλίου. Η Χαμάς αντέδρασε τελι-κά με τις πρώτες ρουκέτες, μέσα σε 19 μήνες, όπωα ανέφεραν Ισραηλινοί αξιωματούχοι, παρέχοντας στο Ισραήλ το πρόσχημα για τη επιχείρηση Protective Edge, στις 8 Ιουλίου “Έτσι ενώ έχουν σκοτωθεί έντεκα Πα-λαιστίνιοι σε λιγότερο από ένα μήνα, το Ισραήλ χρησιμοποίησε τις τότε αντίποινες επιθέσεις με ρουκέτες, από τις οποίες δεν σκοτώθηκε κανείς, ως δικαιολογία για να εξαπολύσουν τη μεγαλύτερη σφαγή των Παλαιστι-νίων εδώ και δεκαετίες.

Η επιχείρηση Protective Edge, συνεχίστηκε σκοτώνοντας ή ακρωτηριά-ζοντας πάνω από 12.000 Παλαιστίνιους κατά τη διάρκεια του μήνα που ακολούθησε. Αλλά επέτρεψε στο Ισραήλ, να προωθήσει τους βασικούς στόχους του – την πρόληψη του σχηματισμού ενός λειτουργικού παλαιστινι-ακού κράτους – σε μια σειρά από μέτωπα. Πρώτον, βοήθησε να αναζω-πυρώσει τις εντάσεις μεταξύ της Φατάχ και της Χαμάς, κάτι που η κυβέρ-νηση εθνικής ενότητας στόχευε να επουλώσει. Οι υπάρχουσες συμφωνίες συνεργασίας της Φατάχ με την ασφάλεια του Ισραήλ, την υποχρέωσε να συνεργαστεί στην καταστολή της Χαμάς στη Δυτική Όχθη, όπου υποτίθε-ται ότι γινόταν ένα «κυνήγι απαγωγέων», γεγονός, που προφανώς οδή-γησε σε καχυποψία και δυσπιστία μεταξύ των δύο μερών.

Επιπλέον, όπως επεσήμανε ο Fadi Elhusseini, η επιχείρηση «Protective Edge» έδωσε στη νέα παλαιστινιακή κυβέρνηση εθνικής ενότητας, που ενόχλησε το Ισραήλ, ένα βαρύ πλήγμα. Τυχόν σχέδια της νέας κυβέρνη-σης να εφαρμόσει τη συμφωνία συμφιλίωσης και να προετοιμαστεί για τις εθνικές εκλογές, έχουν περάσει πλέον στο περιθώριο, καθώς οι προτε-ραιότητες έχουν αλλάξει εξαιτίας της ισραηλινής επιθετικότητας. Επίσης, το Ισραήλ στοιχηματίζει -όπως κάνει πάντα-, στις αντιφατικές θέσεις μεταξύ των Παλαιστινίων για το πώς να αντιμετωπίσουν την επιθετικότητά του, αυξάνοντας τις πιθανότητες για την αποτυχία της παλαιστινιακής συμφιλίωσης “Μια κατάρρευση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, φυσικά, θα προσφέρει και πάλι στο Ισραήλ το πρόσχημα για την αποφυγή των δια-πραγματεύσεων με τους Παλαιστινίους με το επιχείρημα ότι δεν είναι ενωμένοι.

Δεύτερον, ακόμη και δεδομένου ότι εξόργισε την παγκόσμια κοινή γνώμη, ο αστραπιαίος πόλεμος του Ισραήλ, κατάφερε να κερδίσει τις δυτικές κυ-βερνήσεις πίσω στη γραμμή προπαγάνδας, ότι οι “τρομοκράτες της Χαμάς δεν μπορούν ποτέ να είναι αξιόπιστοι” : ο Elhusseini έγραψε «είναι χαρα-κτηριστικό ότι, ενώ οι περισσότεροι από τους παράγοντες της διεθνούς κοινότητας άρχισαν, να αποδέχονται την παλαιστινιακή θέση και να επιπ-λήττουν τους ανένδοτους του Ισραήλ, που έγινε ένα μοναχικό οιονεί κρά-τος, οι ρουκέτες που ρίχτηκαν από τη Γάζα, τους έφεραν πίσω στην ισ-ραηλινή προπαγάνδα, ανακοινώνοντας ότι το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ανεξάρτητα από την υπερβολική χρήση της βίας και το τρομακτικό αριθμό των νεκρών μεταξύ των Παλαιστινίων».

Πράγματι, έχοντας αντιμετωπίσει τον Απρίλιο, μια κυβέρνηση των ΗΠΑ να υποστηρίζει την κυβέρνηση εθνικής ενότητας, όταν η σφαγή των κατοί-κων της Γάζας (και οι βομβαρδισμοί) ήταν σε εξέλιξη, η Γερουσία των ΗΠΑ, ψήφισαν ομόφωνα υπέρ της ισραηλινής επίθεσης εναντίον της Γά-ζας, ενώ καταδίκασαν «την απρόκλητη εκτόξευση ρουκετών κατά του Ισ-ραήλ» από τη Χαμάς και καλούσαν τον “πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρ-χής, Μαχμούντ Αμπάς να διαλύσει την ενότητα, που διέπει τη συμφωνία με τη Χαμάς και να καταδικάσει τις επιθέσεις κατά του Ισραήλ”.

Τρίτον, η επίθεση ήταν μια ευκαιρία για να καταστρέψουν όσο το δυνατόν περισσότερο από την υποδομή που θα αποτελέσε τη βάση για ένα παλαισ-τινιακό κράτος. Φυσικά, καθώς οι Ισραηλινοί δήλωσαν ανοιχτά, αυτό πε-ριλαμβάνει την στρατιωτική άμυνα των υποδομών, όσο πρωτόγονες, κι αν είναι, αλλά και όλη την οικονομική υποδομή που είναι απαραίτητη για μια κοινωνία να λειτουργήσει.

Έτσι, ο Ισραηλινός βομβαρδισμός κατέστρεψε, το μόνο σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη Γάζα, κόβοντας την ηλεκτρική ενέργεια για το 80% της Γάζας με τα 1,6 εκατομμύρια κατοίκους, καθώς και δεκάδες πη-γάδια, δεξαμενές και σωληνώσεις νερού, σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθε-ση από την Oxfam. Μια περίληψη από την Middle East Monitor σημειώ-νει ότι, η Oxfam “εκτιμά ότι 15.000 τόνοι στερεών αποβλήτων σαπίζουν στους δρόμους, οι σταθμοί άντλησης λυμάτων είναι στα πρόθυρα της εξά-ντλησης των καυσίμων και πολλές γειτονιές έχουν μείνει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για μέρες, λόγω των βομβαρδισμών του Ισραήλ στη μοναδική μονά-δα παραγωγής ενέργειας στη Γάζα.

Η Oxfam είπε ότι δούλευε σε ένα περιβάλλον που έχει ολοσχερώς κατεσ-τραμμένες τις υποδομές νερού, γεγονός που εμποδίζει τους ανθρώπους στη Γάζα να μαγειρέψουν, να χρησιμοποιήσουν τις τουαλέτες, ή να πλύ-νουν τα χέρια τους, τονίζοντας τον τεράστιο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. “Η υποδομή της Γάζας θα πάρει μήνες ή χρόνια για να ανακάμψει πλήρως” ανέφεραν οι επικεφαλής της Oxfam στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη και το Ισραήλ”.

Ο επικεφαλής του γραφείου στον τομέα της UNICEF στη Γάζα, Pernille Ironside, πρόσθεσε ότι, «υπάρχει μια πολύ περιορισμένη ποσότητα δια-θέσιμου νερού και χρησιμοποιείται για πόση, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει αρκετό νερό για χρήσεις υγιεινής. Βλέπουμε παιδιά που προέρχονται από τα καταφύγια, να έχουν μολυνθεί με ψώρα, ψείρες και όλα τα είδη των μολυσματικών ασθενειών.

Το χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έξω από τα καταφύγια δεν έχουν νερό για αρκετές εβδομάδες τώρα. Είναι φρικτό ότι δεν ήταν σε θέση να έχουν καθαρό πόσιμο νερό, που δεν έχει μολυνθεί από λύματα και που μπορεί να οδηγήσει σε διάρροια και αύξηση της παιδικής θνησιμό-τητας, ειδικά για όσα παιδιά είναι κάτω των πέντε ετών».

Εκτός από τις επιθέσεις στις υποδομές ύδρευσης και ηλεκτρικής ενέργει-ας, η ιδιωτική οικονομία έχει ήδη καταστραφεί από την επίθεση. Το μεγα-λύτερο εργοστάσιο στη Γάζα, ένα εργοστάσιο μπισκότων, που μόλις είχε κερδίσει τη σύμβαση για την προμήθεια του ΟΗΕ στη Γάζα, έχει καταστ-ραφεί ολοσχερώς από τους ισραηλινούς βομβαρδισμός, ακόμη και η συν-τηρητική βρετανική εφημερίδα “Telegraph” σημειώνει ότι “ανεπίσημα στοι-χεία δείχνουν τη συστηματική καταστροφή των υποδομών της ιδιωτικής οι-κονομίας της Γάζας, που δεν έχουν σύνδεση με στρατιωτικές ενέργειες“.

Η έκθεση συνεχίζει : “Έξω από την κεντρική πόλη της Γάζας, μια σειρά από επιχειρήσεις που δεν έχουν προφανείς συνδέσεις με μαχητικές δρασ-τηριότητες, έχουν γίνει ερείπια, αφού κατεδαφίστηκαν από τους βομβαρ-δισμούς. Ανάμεσα σε αυτά, ένα εργοστάσιο πλαστικών, ένα εργοστάσιο σφουγγαριών, ακόμη και η έδρα της κύριας διανομής φρούτων της Γάζας, κοντά στη βόρεια πόλη της Μπέιτ Χανούν.

Λίγα χιλιόμετρα βόρεια από το εργοστάσιο Alawada, η έδρα της Βιομηχα-νίας El Majd και Trading Corporation –που παρήγαγε κουτιά από χαρτόνι, χαρτοκιβώτια και πλαστικές σακούλες– μεταμορφώθηκε σε ένα σωρό από σκυρόδεμα και μέταλλο.

Χρειάστηκαν δύο άμεσα χτυπήματα από πυραύλους από ένα ισραηλινό πολεμικό αεροπλάνο, τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας, σύμφωνα με τον Hassan Τζιχάντ, 25 ετών, τον επιστάτη του εργοστασίου, ο οποί-ος επέζησε τυχαία επειδή είχε μετακινηθεί σε διοικητική έδρα της εταιρεί-ας έξω από το κύριο εργοστάσιο στην διάρκεια της επίθεσης.

Κι αυτός είχε ελάχιστες αμφιβολίες για τους σκοπούς πίσω από τα χτυπή-ματα. «Οι Ισραηλινοί προσπαθούν να καταστρέψουν την οικονομία και να παραλύσου τη Γάζα», είπε. “Αυτό είναι το μοναδικό εργοστάσιο στη Λωρί-δα της Γάζας που παράγει δοχεία από χαρτόνι. Δεν έχουμε ρουκέτες στο χώρο αυτό”.

Η Roward International, η μεγαλύτερη εταιρεία γαλακτοκομικών προϊόν-των εισαγωγής και διανομής της Γάζας, είχε παρόμοια μοίρα την Πέμπτη το απόγευμα. Η εγκατάστασή της στην περιοχή al-Karama, ισοπεδώθηκε πλήρως από έναν πύραυλο, μετά αφού ένας ισραηλινός στρατιωτικός χει-ριστής, τηλεφώνησε και προειδοποίησε για το χτύπημα, δίνοντας χρόνο στους 60 εργαζομένους, να εκκενώσουν το κτίριο.

Ο Majdi Abu Hamra, 35 ετών, μάνατζερ στην οικογενειακή επιχείρηση, δήλωσε ότι η εταιρεία αγόρασε το γάλα από παραγωγούς της Δυτικής Όχθης, πριν το εισάγει στη Γάζα μέσω του Ισραήλ.

Η κύρια μονάδα παραγωγής ενέργειας της περιοχής – επίσης στον δρόμο Σαλαχεντίν , όχι μακριά από το εργοστάσιο Alawada – τυλίχτηκε στις φλόγες την περασμένη Τρίτη αφού χτυπήθηκε από ισραηλινές οβίδες. Το Ισραήλ αρνήθηκε, ότι είχε στόχο το εργοστάσιο, αλλά οι ειδικοί λένε, ότι πλέον θα είναι εκτός λειτουργίας για το επόμενο έτος, αφήνοντας τη Γάζα ουσιαστικά χωρίς καμία ηλεκτρική ενέργεια, εκτός από εκείνη που παρέ-χεται από τις γεννήτριες. Η προκύπτουσα έλλειψη έχει ήδη επηρεάσει την παροχή νερού, με ανεπαρκή δύναμη τώρα για την άντληση νερού σε σπί-τια, που βρίσκονται πιο ψηλά.

Επιπλέον, μια κρίση στη δημόσια υγεία, μπορεί να ξεσπάσει ανά πάσα στι-γμή καθώς τα δύο αντλιοστάσια λυμάτων – ένα στην πολυσύχναστη περιο-χή Zeitoun και το άλλο κοντά στην παραλιακή οδό της Γάζας – υπέστησαν ζημιές από επιθέσεις σε γειτονικούς στόχους, κάνοντας τους αξιωματού-χους του ΟΗΕ να προειδοποιούν, ότι ακατέργαστα λύματα, μπορεί να ρέ-ουν πάνω στους στο δρόμους μέσα στις επόμενες ημέρες.

Ο Trond Husby, επικεφαλής του προγράμματος ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών στη Γάζα, δεν δεσμεύτηκε, όταν ρωτήθηκε, αν πίστευε ότι οι ισ-ραηλινές δυνάμεις στοχεύουν σκόπιμα τις ιδιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα.

Αλλά για τις συνέπειες της ζημίας, ήταν κατηγορηματικός. «Αυτή είναι μια ανθρωπιστική καταστροφή», είπε. “Ήμουν στη Σομαλία για δύο χρόνια, στη Σιέρα Λεόνε για πέντε, και στο Νότιο Σουδάν και την Ουγκάντα​​, και αυτό που συμβαίνει εδώ, τις ξεπερνά όλες στο μέγεθος της καταστρο-φής”.

Τέλος, όπως πολλοί σχολιαστές έχουν σημειώσει, ακόμη και αν το Ισραήλ πέτυχε να καταστρέψει ή να αποδυναμώσει τη Χαμάς, που ήταν ο αρχικά δηλωμένος στόχος του, αυτό θα οδηγήσει στην ανάδυση ακόμη περισσότε-ρων μαχητικών ομάδων, ίσως ακόμη και ομάδων τύπου Αλ Κάιντα, όπως η ISIS, κερδίζοντας την υποστήριξη ενός τραυματισμένου πληθυσμού, με το να του υποσχεθεί επιθέσεις εκδίκησης και ασυμβίβαστες ένοπλες τζιχάντ.

Ενώ πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι αυτό θα ήταν κατά κάποιο τρόπο, ενάν-τια στα συμφέροντα του Ισραήλ, το αντίθετο πιθανώς να είναι αληθινό. 

Ομάδες όπως οι ISIS έχουν διαδραματίσει βασικό ρόλο στη διευκόλυνση των πολιτικών των ΗΠΑ και της Βρετανίας στη Μέση Ανατολή τα τελευ-ταία χρόνια, με την αποδυνάμωση των ανεξάρτητων περιφερειακών δυνά-μεων, όπως η Λιβύη, η Συρία και τώρα το Ιράκ.

Το πιο πιθανό, είναι να έχουν την ίδια επίδραση στην Παλαιστίνη, και σί-γουρα θα πάνε πίσω τις προοπτικές για την ανάδυση ενός παλαιστινιακού κράτους : ποτέ δεν θα ανεχθούν, για παράδειγμα, την ενότητα με τη Φα-τάχ, και θα εξυπηρετήσουν μάλλον, την παροχή ενός μόνιμου προσχήματος για άγριες επιθέσεις του Ισραήλ, τις οποίες θα είναι υποχρεωμένη η Δυ-τική Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική να υποστηρίξει. Επιπλέον, αν η Γάζα γίνει μια ακυβέρνητη ζώνη καταστροφής –το οποίο είναι αυτό που το Ισ-ραήλ επιδιώκει– θα μπορεί φυσικά, χωρίς καμία αμφιβολία, να προχωρήσει στην κυριαρχία της επικράτειά της, και ακόμη περισσότερο στα νερά της και στα αποθέματα του φυσικού της αερίου. Το Ισραήλ θα παραμείνει ελεύθερο, να βομβαρδίζει κατά βούληση, ακριβώς όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία παραμένουν ελεύθερες, να βομβαρδίζουν κατά βούληση, τα απο-τυχημένα κράτη που έχουν δημιουργήσει στη Σομαλία, τη Λιβύη, την Υε-μένη και το Ιράκ.

Παρ‘ όλα αυτά, όμως, δεν είναι όλα καλά για το Ισραήλ. Παρ‘ όλα αυτά, η κυβέρνηση ενότητας δεν έχει σπάσει, και η Φατάχ και η Χαμάς ,σήμερα παρουσιάζουν ένα ενωμένο μέτωπο απέναντι στις διαπραγματεύσεις για την κατάπαυση του πυρός. Ομοίως, η Χαμάς δεν έχει ηττηθεί, ακόμη και στρατιωτικά (πόσο μάλλον πολιτικά) από αυτήν την επίθεση, και είναι σε θέση να συνεχίσει τη στρατιωτική αντίστασή της, μέχρι και την έναρξη της κατάπαυσης του πυρός.

Αν ο Κίσινγκερ έχει δίκιο, ότι σε έναν ασύμμετρο πόλεμο, “ο συμβατικός στρατός χάνει, αν δεν κερδίσει, [ενώ] το αντάρτικο κερδίζει, αν δεν χά-σει”, τότε αυτός δεν είναι ένας πόλεμος, που το Ισραήλ έχει κερδίσει. 

Παρ' όλη την αναβλητική τακτική τους, οι Ισραηλινοί δεν μπορούν να αναβάλουν για πάντα την παλαιστινιακή υπηκοότητα με τον έναν ή τον άλ-λον τρόπο – και αν οι Ισραηλινοί κάνουν τη δημιουργία ενός ξεχωριστού παλαιστινιακού κράτους αδύνατη, δεν θα πρέπει να εκπλαγούν, αν οι απαιτήσεις, στραφούν προς την ιθαγένεια σε ένα κράτος το οποίο θα πε-ριλαμβάνει στο σύνολό του την ιστορική Παλαιστίνη.


Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου