Ξυπνάτε Έλληνες και δείτε...

Η φωτογραφία μου
1/1/2011 ----- Φίλες και φίλοι γειά σας. Ξεκινάμε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε και εμείς όλους τους Έλληνες πολίτες να δουν μέσα και από το δικό μας Blog με άλλο μάτι (και όχι με τα μάτια των υποτακτικών Μ.Μ.Ε.) όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μας και τα σχέδια που έχουν οι εντός και εκτός χώρας εχθροί μας… Αυτό το Blog δεν είναι Εθνικιστικό. Είναι απλά Ελληνικό και θέλει να δείξει τα κακώς κείμενα και την προσπάθεια που γίνετε για την εξόντωση της πατρίδας μας… Δεν έχουμε καμιά σχέση με Εθνικιστικές οργανώσεις, Μ.Κ.Ο. και λοιπά συναφή στοιχεία. Εμείς εδώ είμαστε μιά ομάδα οι οποίοι είναι ΑΠΛΑ Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι και θέλουμε το καλύτερο για τη χώρα μας και τους πολίτες της. Από αυτά που θα δείτε στην πορεία θα καταλάβετε πολλά και ελπίζω να σκεφτείτε λίγο τι και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν εδώ και χρόνια, ποιος ο ρόλος τους και τι πρέπει να κάνουμε εμείς… Ελπίζουμε να μας τιμήσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες με τις αναγνώσεις τους και τα σχόλιά τους. Θα σας παρακαλέσουμε τέλος να διαδώσετε αυτό το χώρο σε όσους περισσότερους Έλληνες μπορείτε για να ενωθούμε ΟΛΟΙ μαζί και να αντιμετωπίσουμε τους Εχθρούς μας…

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Περί ηλιθίων στην πολιτική


Είμαι τόσο απογοητευμένος από το αποτέλεσμα των πρόσφατων Ευρωεκλογών στην Κύπρο, που από την επομένη συλλέγω κάποια στατιστικά στοιχεία προκειμένου να διαπιστώσω αν ό κύπριος ψηφοφόρος είναι ή όχι τόσο πολιτικά ηλίθιος. Μπορεί η αποχή του 57% να δίνει στο κύπριο ένα ελαφρυντικό ότι δεν είναι τόσο ηλίθιος, με την έννοια ότι ήθελε να απαξιώσει και να απορρίψει την άθλια κομματοκρατία, από την άλλη όμως πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν του προσφέρθηκαν αξιόπιστες εναλλακτικές επιλογές για να τιμωρήσει την κομματοκρατία. Τι θα πρέπει να πούμε όμως για το υπόλοιπο 43% που προσήλθε στην κάλπη και υπερψήφισε το άθλιο κομματικό κατεστημένο;  

Σαν πρώην, θέλω να πιστεύω, ηλίθιος, τουλάχιστο όσο αφορά τα πολιτικά πράγματα στην Κύπρο, θα επιχειρήσω να κάνω την δική μου ανάγνωση για το αποτέλεσμα των εκλογών :

Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι κατά τις πρόσφατες Ευρωεκλογές ήταν 606.862, το δε 43% που ψήφισε ανερχόταν στις 260.950 ψήφους. Οι υπάλληλοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα (Κυβερνητικοί, Ημικρατικοί και Δήμοι) που κατά κύριο λόγο διορίστηκαν από το κομματικό κατεστημένο και την εκάστοτε κυβέρνηση ανερχόταν στις 70.268. Αν στους δημόσιους αυτούς προσθέσουμε τουλάχιστο ακόμη 2 μέλη από την οικογένεια τους, αυτοί ανέρχονται στους 210.804. Αν σε αυτούς προσθέσουμε και 60.000 περίπου συνταξιούχους του ευρύτερου δημόσιου τομέα από ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, τότε ανεβαίνουμε στους 270.804  περίπου. Όπως έχει ήδη καταγραφεί μετά από δημοσκόπηση, η μεγαλύτερη συμμετοχή στη ψηφοφορία, 65% περίπου προέρχεται από τους 270.804  και ισούται με 176.022. Με βάση τα πιο πάνω καταλήγω στο συμπέρασμα ότι την ελεεινή κομματοκρατία την ανακυκλώνουν και την εναλλάσσουν στην εξουσία κατά βάση οι ψηφοφόροι του ευρύτερου δημόσιου τομέα από το 1960. Από το 1960 ο Μακάριος, για να γλυτώσει από τον Γιωρκατζισμό και μετέπειτα ο πρώην Πρόεδρος Σπύρος Κυπριανού, με τις γνωστές ταυτότητες του ΔΗΚΟ, διόριζαν αβέρτα υπαλλήλους στο ευρύτερο δημόσιο και τους έδιναν μονιμότητα και τέτοια υπερπρονόμια που ήταν πλέον θέμα χρόνου πότε αυτή η στρέβλωση και το χάσμα μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα θα έπληττε και την πραγματική οικονομία, μια που το σαθρό πολιτικό σύστημα κάθε άλλο παρά κυβερνούσε.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, τουναντίον πιστεύω ότι στην πλειοψηφία τους είναι εργατικοί και ευσυνείδητοι αλλά ούτε και τους φθονώ καθ’ ότι μου προσφέρθηκε διορισμός στην θέση καθηγητού οικονομικών και δεν τον αποδέχθηκα. Από την άλλη όμως δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και τα κόμματα αποτελούσαν ανέκαθεν συγκοινωνούντα δοχεία με την έννοια ότι η μια πλευρά εξυπηρετούσε διαχρονικά τα συμφέροντα της άλλης.

Συμπέρασμα δεν είναι μόνο ηλίθιοι οι κύπριοι ψηφοφόροι, είναι και συμφεροντολόγοι γιατί ακόμη και μετά από μια τέτοια οικονομική καταστροφή προτίμησαν να παίξουν το παιχνίδι της κομματοκρατίας νομιζόμενοι ότι τα πράγματα θα παραμείνουν τα ίδια. Ας αντιληφθούν όσοι για προσωπικό συμφέρον, ηλιθιότητα, φανατισμό και κομματικό πατριωτισμό, έπαιξαν και συνεχίζουν να παίζουν παιχνίδια σε βάρος της Κύπρου, ότι το κράτος έχει πια χρεοκοπήσει και δεν μπορούν πια να προσδοκούν τίποτα από αυτό. Ας αντιληφθούν κάποιοι ότι αυτοί που επιλέγουν να τους κυβερνούν έχουν υποθηκεύσει τα πάντα στους δανειστές μας, στην Τρόικα  και στην ΝΤΠ.

Αποδειχθήκαμε όλοι τελικά ηλίθιοι και αφήσαμε τους διεθνείς δανειστές μας να βάλουν τάξη στα οικονομικά μας. Αυτοί όμως δεν θα περιορισθούν μόνο σε αυτό, αλλά θα μας φάνε και τα αέρια μας και θα μας παραδώσουν σαν ζητιάνους και δούλους στην Τουρκία από την οποία προσδοκούν οικονομικά οφέλη

Το πόσο ηλίθιοι πραγματικά είμαστε το περιγράφει με απαράμιλλη μαεστρία πιο κάτω ο Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ) κύριος Χρίστος Ιακώβου. Διαβάστε το μέχρι τέλους, θα αντλήσετε πολλά και χρήσιμα διδάγματα.

Όμηρος Αλεξάνδρου

Περί ηλιθίων στην πολιτική

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Είθισται να χρησιμοποιούμε τον όρο ηλιθιότητα μόνο ως αντωνυμικό της εξυπνάδος, χωρίς να υπάρχει ή τουλάχιστον χωρίς να έχουμε υπ' όψιν ένα κοινώς αποδεκτό ορισμό επί τούτου. Κατά τη γνώμη μου η διαφορά μεταξύ του οξυδερκούς ανθρώπου και του ηλιθίου είναι ότι ο δεύτερος έχει περιορισμένη αντίληψη των πραγμάτων, συνεπώς μπορεί να επαναλαμβάνει συνεχώς το ίδιο λάθος, χωρίς να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις του. Αντιθέτως, ο οξυδερκής έχει όρια. Ξέρει που «στέκεται». Αντιλαμβάνεται με την πρώτη το λάθος. 

Η ηλιθιότητα ενός ατόμου είναι ανεξάρτητη από την καταγωγή, το επίπεδο μόρφωσης, την κοινωνική τάξη, την ιδεολογική κατεύθυνση, τα ενδιαφέροντα ή από οποιοδήποτε χαρακτηριστικό του ατόμου.  Συνεπώς, ηλιθίους μπορεί κανείς να συναντήσει από τα αλώνια μέχρι τα σαλόνια, με μια μικρή, πλην όμως ποιοτική διαφορά, ότι δηλαδή ένας μορφωμένος ηλίθιος είναι πιο επικίνδυνος από ένα αμόρφωτο ηλίθιο. Στην πολιτική κονίστρα ιδιαιτέρως, τους συναντούμε είτε στους ευωνύμους πολιτικούς είτε ευρέως στην ομάδα των κομματοκυνών. Στην περίπτωση αυτή η ηλιθιότητα των πρώτων αποτελεί την ευτυχία των δευτέρων και τανάπαλιν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι πέριξ των ηλίθιων περιστρέφονται πολιτικοί απατεώνες. Συνεπώς, οι ηλίθιοι, με τρόπο άκρως αντανακλαστικό, συμπορεύονται, συνασπίζονται και, επειδή «εν τη ενώσει η ισχύς», ευρισκόμεθα έμπροσθεν της επικίνδυνης αλήθειας, ότι δηλαδή οι ηλίθιοι αποτελούν μία πανίσχυρη ομάδα, όπου και να βρίσκονται.

Ο ηλίθιος μπορεί να δείχνει επάρκεια σε κάποιο γνωστικό πεδίο, σε κάτι που έμαθε ή εκπαιδεύτηκε (σπούδασε) να το επαναλαμβάνει συστηματικώς, αλλά μέχρι εκεί. Πέρα από εκείνο το πεδίο δεν διαθέτει αντιληπτικές ικανότητες. Κάποτε γνώρισα ένα πανεπιστημιακό, ο οποίος εντυπωσίαζε με τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις καθώς επίσης μιλούσε επαρκώς πέντε ξένες γλώσσες. Του άρεσε να φλυαρεί ακατάπαυστα και να χρησιμοποιεί επιδεικτικώς, όπως το παγόνι τα φτερά του, τις πέντε γλώσσες. Ποια σημασία όμως είχε η επιδεικτική χρήση των γλωσσών όταν σε όλες έλεγε βλακείες, επαναλαμβάνοντας την ηλιθιότητά του χωρίς να το αντιλαμβάνεται; Νομίζω ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πιθανότητα κάποιος να είναι ηλίθιος είναι ανεξάρτητη από τη χαμηλή ή υψηλή επίδοσή του σε οποιονδήποτε τομέα.

Ο ομάδα των ηλίθιων αποτελεί μοναδικό φαινόμενο διότι έχει τόση πολιτική και κοινωνική επιρροή αλλά ταυτοχρόνως είναι ανοργάνωτη και αχαρτογράφητη, τουτέστιν μεθερμηνευόμενον, οι ηλίθιοι δεν κυκλοφορούν με ετικέτα ούτε με σήμα και συνεπώς θα πρέπει να τους αναγνωρίσεις από τη συμπεριφορά. Ως ομάδα, δεν διαθέτει πρόεδρο και διοικητικά συμβούλια, δεν διέπεται από κανονισμούς, αλλά λειτουργεί ως πανίσχυρος συνασπισμός, πάντοτε στο πεδίο του νικητού, λόγω ακριβώς της αόρατης υποστάσεώς της. Η ηλιθιότητα δεν έχει καμία οργανωτική ανάγκη γιατί άλλοτε  παρουσιάζεται ως κοινή λογική, άλλοτε ως αυτονόητο και πλειστάκις ως πλειοψηφία. Γι' αυτό δεν θα πρέπει ποτέ να υποτιμούμε την ηλιθιότητα ακόμη και της ούτω καλουμένης κοινής γνώμης.

Αυτό που ξεγελά είναι ότι οι ηλίθιοι παρουσιάζονται με καλά οργανωνόμενο προσωπείο, είτε της σοβαροφάνειας, είτε της πολιτικής ιδεολογίας, είτε του πατριωτισμού, είτε του ψευδοπροοδευτισμού. Οι ηλίθιοι δεν μπορούν να λειτουργήσουν απροκάλυπτα διότι χάνουν το λόγο ύπαρξής τους και αφού δεν μπορούν να προσδιορίσουν εαυτούς είναι αναγκαίο να κρύβονται πίσω από κάτι με το οποίο ταυτίζονται και το οποίο δεν θέλουν να τους το αμφισβητούν. Με αυτό τον τρόπο αντλούν αυτοπεποίθηση, άρα υπάρχουν. Συνεπώς, όταν αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν πολιτικό ον χρειάζεται τους συμβολισμούς του κόμματος και των ιδεών, τις οποίες μονίμως εκλαμβάνει ως ανώτερες, γιατί του προσφέρουν ψυχολογικό καταφύγιο. Μόνο τότε νιώθει ασφάλεια το πολιτικό εγώ τους. Η κομματική ευπρέπεια, η τυφλή υποταγή στα κελεύσματα της ηγεσίας αποτελούν ευδιάκριτα χαρακτηριστικά του «συνδρόμου» της πολιτικής ηλιθιότητας. Γι' αυτό ιδιαιτέρως δεν πρέπει να υποτιμούμε το ρόλο και τη σημασία των ηλίθιων στην πολιτική.

Ο ηλίθιος σε ένα πολιτικό περιβάλλον ή μία πολιτική συζήτηση ξεχωρίζει εύκολα γιατί δεν επιμένει απλώς ότι είναι ο σωστός επιμένει ότι είναι ο πιο έξυπνος. Είναι όμως εύκολο για ένα οξυδερκή να παριστάνει τον ηλίθιο, αλλά ακατόρθωτο για ένα ηλίθιο να υποδύεται τον έξυπνο. Γι' αυτό λοιπόν, στην ελληνική γλώσσα, από τις πάμπολλες συνωνυμικές λέξεις του ηλιθίου, (βλάκας, ανόητος, κουφιοκέφαλος, άφρων κά), η πλέον θέλγουσα το καθημερινό μας λεξιλόγιο, αποτελεί η λέξη «μαλάκας».

Ένα από τα μεγάλα σφάλματα που συνήθως κάνουν η μη-ηλίθιοι είναι ότι υποτιμούν τόσο τον αριθμό τον ηλίθιων σε μία συνομάδωση όσο και τις ζημιογόνες δυνατότητες που διαθέτουν. Κατά συνέπειαν ο συγχρωτισμός με ηλίθιους αποδεικνύεται λάθος και ως επαναλαμβόμενο καταντά ηλιθιότητα.

Ο ηλίθιος στην πολιτική πιστεύει ακράδαντα ότι παράγει αξιολογικώς κριτική σκέψη επειδή φωνάζει ένα σύνθημα ή επειδή ταυτίζεται απόλυτα με ένα πολιτικό ή ένα κόμμα του οποίου γίνεται όχημα μεταφοράς των θέσεών του, χωρίς να διαθέτει το μυαλό του να σκεφτεί αν αυτά που λέει ή πράττει εκφράζουν ή όχι το δημόσιο συμφέρον. Εύκολα βλέπει σφάλματα όλων των κομμάτων και πολιτικών αλλά ποτέ των δικών του. Διαθέτει και το επιπλέον «προσόν», να εξωραϊζει ακόμη και τα πιο ανδραποδώδη, όταν αυτά γίνονται από το κόμμα του. Θεωρώ, όμως, πιο επικίνδυνο απ' όλα όταν οι ηλίθιοι, είτε επαγγελματίες της πολιτικής είτε κομματόσκυλα, επιχειρούν να μας φενακίζουν παρουσιάζοντας τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και διαπλοκές ως εθνική ανάγκη ή, κατά το χείριστον, ως εθνικό συμφέρον. Τότε γι' αυτούς η πολιτική λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία σύμφωνα με την οποία οι προσδοκίες που στηρίζονται στην ηλιθιότητα οδηγούν τα άτομα να φέρονται με τρόπο που θέλει να αναγκάζει τους άλλους να επιβεβαιώνουν το «εγώ» τους, το οποίο βεβαίως παρουσιάζουν πάντοτε ως «εμείς». Γι' αυτό στην πολιτική είναι λάθος να αποδίδουμε στην κακοήθεια αυτό που επαρκώς εξηγείται με την ηλιθιότητα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι εθνικές μας τραγωδίες προκλήθηκαν από ηλίθια ματαιόδοξα ανθρωπάκια. 

Πίσω από τους αυτοοραματιζομένους ευσχήμονες πολιτικούς μεσσίες, αυτές δηλαδή τις διαλάμπουσες αυθεντίες της πολιτικής μας, σπεύδουν αγεληδόν οι επιτήδειοι σφουγγοκωλάριοι, τα ευκολόπιστα κομματόσκυλα, τα τσογλάνια, οι ρουφιάνοι, οι αφελείς συνθηματοβόροι και όλα τα νούμερα του ευτελούς αυτού πολιτικού ζωικού είδους, αγαλιασμένοι ως κύμβαλα αλαλάζοντα, σταυροκοπιούμενοι, αυτοεξυμνούμενοι και αυτοϊκανοποιούμενοι, εν πνεύματι ομαδικής παράκρουσης. Πιστεύουν ότι ανακάλυψαν τον απεσταλμένο του Θεού. Υψώνουν γύρω τους τείχη αγιότητος και σοφίας, συντηρώντας το φαύλο κύκλο της ηλιθιότητας. Και το χειρότερο, οι πλείστοι εξ αυτών πεθαίνουν αμετάπιστοι και βυθισμένοι στην ψευδαίσθηση ότι παρέμειναν εσαεί σταθεροί στις ιδέες τους (sic).

Δυστυχώς το κόμμα των ηλιθίων αποτελούσε ανέκαθεν μία ισχυρή πολιτική δύναμη στον ελληνισμό. Είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο κατάφερε κάτι το ανεπανάληπτο στο πολιτικό μας σύστημα, δηλαδή την οριζόντια ψηφοφορία στις εκλογές, χωρίς καν να καθιερωθεί διά νόμου, διότι τους ηλιθίους τους βρίσκεις διάσπαρτους παντού, από αριστερά μέχρι δεξιά.  Κοιτάξτε γύρω σας, στην τηλεόραση, στις καφετέριες, στις προεκλογικές συγκεντρώσεις και ελάτε να ξανασυστηθούμε.

Στην πολιτική, το έδαφος θα είναι γόνιμο για τους ηλιθίους, ενόσω παραμένει ένας προνομιακός χώρος της κομματοκρατίας, η οποία σχηματίζεται αρχικώς από ομάδες στο μέτρο ιδεολογιών που εξελίσσονται σε συντεχνίες συμφερόντων και, κατ' επέκτασιν, επαγγελματικός χώρος που ικανοποιεί φιλοδοξίες και φιλαργυρίες (βλ. ματαιοδοξίες), χώρος διαφθοράς των συνειδήσεων, χώρος που θυμίζει και μυρίζει χοιροστάσιο. Ακόμη και η πιο ανιδιοτελής είσοδος σε αυτό το χώρο θα σε φέρει αναπόδραστα στο επώδυνο δίλημμα να διαλέξεις είτε την υποδούλωση, υπερασπιζόμενος μονίμως το «αυτονόητο», ότι δηλαδή το κόμμα σου έχει πάντα δίκαιο, είτε θα σου εκτελέσουν το χαρακτήρα οι ηλίθιοι πραιτωριανοί του κόμματος. Αυτοί που φιλήδονα το  πράττουν εν ονόματι της απόλυτης ελευθερίας της κομματικής έκφρασης μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν την αξία της ελευθερίας της σκέψης.

Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου