Ξυπνάτε Έλληνες και δείτε...

Η φωτογραφία μου
1/1/2011 ----- Φίλες και φίλοι γειά σας. Ξεκινάμε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε και εμείς όλους τους Έλληνες πολίτες να δουν μέσα και από το δικό μας Blog με άλλο μάτι (και όχι με τα μάτια των υποτακτικών Μ.Μ.Ε.) όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα μας και τα σχέδια που έχουν οι εντός και εκτός χώρας εχθροί μας… Αυτό το Blog δεν είναι Εθνικιστικό. Είναι απλά Ελληνικό και θέλει να δείξει τα κακώς κείμενα και την προσπάθεια που γίνετε για την εξόντωση της πατρίδας μας… Δεν έχουμε καμιά σχέση με Εθνικιστικές οργανώσεις, Μ.Κ.Ο. και λοιπά συναφή στοιχεία. Εμείς εδώ είμαστε μιά ομάδα οι οποίοι είναι ΑΠΛΑ Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι και θέλουμε το καλύτερο για τη χώρα μας και τους πολίτες της. Από αυτά που θα δείτε στην πορεία θα καταλάβετε πολλά και ελπίζω να σκεφτείτε λίγο τι και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν εδώ και χρόνια, ποιος ο ρόλος τους και τι πρέπει να κάνουμε εμείς… Ελπίζουμε να μας τιμήσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες με τις αναγνώσεις τους και τα σχόλιά τους. Θα σας παρακαλέσουμε τέλος να διαδώσετε αυτό το χώρο σε όσους περισσότερους Έλληνες μπορείτε για να ενωθούμε ΟΛΟΙ μαζί και να αντιμετωπίσουμε τους Εχθρούς μας…

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Ένας εβραίος φυτεμένος στην κεφαλή του Eλληνικού συστήματος εξουσίας!



Ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο που γράφτηκε πριν πολλά χρόνια και… επειδή ως γνωστόν προφήτες μετά Χριστόν δεν υπάρχουν, ρίξτε μια ματιά στην ακόλουθη ανά-λυση και κατόπιν διαψεύστε την. Όποιος θέλει μπορεί να επιχειρηματολογήσει περί του αντιθέτου αλλά σε κάθε περίπτωση επιλέξτε ποια κείμενα πρέπει να αξίζουν την προ-σοχή σας. Ποια κείμενα επαληθεύονται, ποια κείμενα είναι σαν να γράφτηκαν σήμερα, σε ποια κείμενα οι λέξεις γράφονται όπως πρέπει να γράφονται.

Τι καταγωγής είναι ο Γιώργος Παπανδρέου; Έλληνας …θα έλεγε ο ανύποπτος αναγ-νώστης, Εβραίος …λέει ο γράφων. 

Η οικογένεια Παπανδρέου είναι μια ιδιόμορφη οικογένεια. Είναι μια ψευδεπίγραφη ελ-ληνική οικογένεια, που "χτίστηκε" πάνω στις επιλογές μιας Εβραίας ζωντοχήρας και του εβραϊκού περιβάλλοντός της. Μιας Εβραίας, που "έκλεψε" το όνομα ενός διάσημου Έλληνα και το μετέτρεψε σε περιουσία - προσόν για το παιδί της. 

Ένα παιδί, που μεγάλωσε σε ένα κλειστό εβραϊκό περιβάλλον, χωρίς να έχει καμία σχέση με τον μόνο στα χαρτιά πατέρα του.

Αυτό το παιδί βοηθήθηκε στην πορεία του από τον σιωνισμό, εξαιτίας του πολύτιμου "προσόντος" του. 


Του "προσόντος-κλειδί", που άνοιγε την πόρτα της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Αυτοί οι οποίοι ήθελαν αυτό το... 
"κλειδί", επένδυσαν πάνω σ' αυτόν που το διέθετε. 

Επένδυσαν πάνω στον Ανδρέα. 

Γι' αυτόν τον λόγο είμαστε βέβαιοι ότι σπούδασε με χρήματα των σιωνιστών, έκανε ακαδημαϊκή καριέρα στις Η.Π.Α. εξαιτίας των σιωνιστών, προβλήθηκε σαν ηγέτης παγκόσμιου βεληνεκούς από τους σιωνιστές και κυβέρνησε την Ελλάδα εξαιτίας τους. 

Γιατί είμαστε βέβαιοι για όλα αυτά; Γιατί είναι θέμα λογικής. 

Δεν μπορούσε ο "τροτσκιστής" Ανδρέας χωρίς βοήθεια να πάει και να σπουδάσει στις ΗΠΑ εκείνης της εποχής. Δεν μπορούσε ο "φιλοπαλαιστίνιος" Ανδρέας χωρίς βοήθεια να κάνει καριέρα στο εβραιοκρατούμενο Berkley. Δεν μπορούσε χωρίς βοήθεια ο "εμιγκράντης" πρώτης γενιάς Ανδρέας να έχει πρόσβαση στα εβραιοκρατούμενα ΜΜΕ των ΗΠΑ. Δεν είναι δυνατόν μέσα στις ΗΠΑ να "κατασκευάζεται" ο υποτιθέμενος μέγας εχθρός της φιλοαμερικανικής Χούντας. Σε μια χώρα που την ταλαιπωρούσε ο μακαρθισμός και κυρίαρχος ήταν ο θηριώδης Εβραίος Κίσινγκερ, είναι αστείο και μόνον να το σκεφτεί κάποιος ότι θα διακρινόταν ένας άνθρωπος με τα χαρακτηριστικά του Ανδρέα. Ήταν πολύ "αντί" για να είναι αληθινός. Αντιλαμβανόμαστε ότι η πορεία αυτή συνεπάγεται "χρέη", που άγνωστο είναι πώς και με ποιον τρόπο ξεπληρώθηκαν από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Την ίδια κι απαράλλαχτη πορεία δείχνει να ακολουθεί μετά από χρόνια και ο γιος του Γιώργος. Έστω όμως ότι είναι Εβραίος. Και τι έγινε… θα έλεγε ο ανύποπτος, που αναγκαστικά θα παραστήσει τον συνήγορο του διαβόλου; 

Επειδή ρέει σε κάποιο ποσοστό εβραϊκό αίμα στις φλέβες του, είναι προδότης; Μπορεί να είναι Εβραίος και να αγαπάει τον τόπο καταγωγής του και τον λαό που τον φιλοξε-νεί. Το γεγονός ότι είναι Εβραίος δεν σημαίνει ότι πρέπει να θεωρούμε ως δεδομένο ότι είναι ύποπτος και δυνάμει προδότης. Για να μπορούμε να εικάσουμε κάτι τέτοιο, θα πρέπει να μπορούμε ν' αποδείξουμε ότι είναι συνδεδεμένος με τους σιωνιστικούς μηχα-νισμούς, που για δικούς τους λόγους επιθυμούν να ελέγχουν και να απειλούν την Ελ-λάδα. Έχει σχέση ο Γιωργάκης με τους μηχανισμούς αυτούς; "Χρωστάει" ο Γιωργάκης στους σιωνιστές, ώστε να υποπτευόμαστε ότι πίσω από την κάθε πολιτική του "κίνηση" υπάρχει και κάποιο "γραμμάτιο", που το ξεπληρώνει εις βάρος του ελληνικού λαού; 


Άρα αυτό το οποίο πρέπει να βρούμε είναι το αν "χρωστάει" και το πόσα "χρωστάει". Αν "χρωστάει" για την μέχρι τώρα καριέρα του και αν έχει "πιστωθεί" για τη συνέχεια της καριέρας αυτής. Άρα θα πρέπει να μελετήσουμε τα "κομβικά" σημεία αυτής της καριέρας. Πώς έγινε για παράδειγμα υπουργός εξωτερικών; Χάρη στην "τύχη" του ν' αποπεμφθεί ο Πάγκαλος …θα έλεγε ο ανύποπτος αναγνώστης. Λάθος. Χάρη στη Μοσάντ, που συνέλαβε και παρέδωσε τον Οτσαλάν στους Τούρκους και εξαιτίας αυτού του γεγονότος αποπέμφθηκε ο Πάγκαλος …θα έλεγε ο γράφων. Ποιοι ήταν οι διεθνείς παράγοντες που τον "ανακάλυψαν" και από τότε "καλλιεργούν" συστηματικά το προφίλ του και τον παρουσιάζουν σαν μια προσωπικότητα παγκόσμιου βεληνεκούς; Η "τύχη" του να κατάγεται από πολιτική οικογένεια ανάλογου βεληνεκούς και τα προσωπικά του προσόντα …θα έλεγε ο ανύποπτος αναγνώστης. Λάθος. Η Εβραία Ολντμπράιτ και τα εβραιοκρατούμενα ΜΜΕ των ΗΠΑ …θα έλεγε ο γράφων.

Ανάλογη βοήθεια απολαμβάνει και στο εσωτερικό της χώρας. Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που τον υποστηρίζουν και τον παρουσιάζουν σαν τον μελλοντικό πρωθυπουργό της χώρας; Οι κομματικοί μηχανισμοί …θα έλεγε και πάλι ο ανύποπτος αναγνώστης. Λάθος. Είναι γνωστό σ' αυτούς οι οποίοι ασχολούνται με τα κόμματα ότι ο Γιωργάκης δεν έχει ισχυρό έρεισμα μέσα στον κομματικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί οι οποίοι τον στηρίζουν είναι οι "μη κυβερνητικοί" οργανισμοί που δραστηριοποιούνται στη χώρα -ιδίως στο θέμα των μειονοτήτων- και των οποίων οργανισμών ο κυριότερος φανερός χρηματοδότης είναι το ίδιο το υπουργείο εξωτερικών. Ποιοι είναι οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί που τον παρουσιάζουν σαν τον πιο δημοφιλή Έλληνα πολιτικό; Οι αμερόλη-πτοι μηχανισμοί που πραγματοποιούν δημοσκοπήσεις; Λάθος. Οι μεροληπτικοί μηχανισ-μοί που υπηρετούν σκοπιμότητες και τις επιθυμίες τους τις παρουσιάζουν σαν δημοσ-κοπήσεις. Να πούμε από ποιους ελέγχονται; Περιττό.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η πορεία του Γιωργάκη είναι γεμάτη "χρέη". "Χρέη", που "κατά σύμπτωση" μας οδηγούν στην "πόρτα" των σιωνιστών. Από εκείνη την εποχή, που με κλάματα και εκβιασμούς η μη Ελληνίδα μάνα του -η οποία επίσης καταχρηστικά κρατά το ελληνικό επίθετο- τον επέβαλε στην κυβέρνηση Σημίτη και μέχρι τώρα, τα πάντα τα οφείλει στους σιωνιστές. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Δεν έχει τα προσόν-τα να τα καταφέρει με άλλον τρόπο. Είναι η απόλυτη ενσάρκωση της μετριότητας. Εί-ναι ένα κουτό αλαφροΐσκιωτο μαμμόθρεφτο, που χωρίς εξωτερική βοήθεια δεν θα κα-τάφερνε να επιβιώσει σ' αυτήν τη ζωή ούτε ως κλητήρας. Ένας καλά εκπαιδευμένος κουτός, που έχει μάθει την τέχνη να κρύβεται μέσα στη σιωπή. "Φλυαρεί" μόνον όταν σωπαίνει και με τον τρόπο αυτόν αποφεύγει την κριτική. Σωπαίνει "εκκωφαντικά", εφόσον επαγγελματίες προπαγανδιστές ή αγράμματοι δημοσιογράφοι αναλαμβάνουν να "φωνάξουν" αυτά τα οποία υποτίθεται θέλει να πει και δεν τα λέει. Ως εκ τούτου τα πάντα εννοούνται, έστω κι αν δεν λέγονται. Εννοείται ότι κατέχει τα θέματα της πολι-τικής, όπως εννοείται ότι έχει και τις λύσεις σ' αυτά τα θέματα. Από τη στιγμή που εννοείται, δεν χρειάζεται να ειπωθούν. Απλά πράγματα.

Φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός, χωρίς να έχει πάρει την παραμικρή θέση στο παρα-μικρό θέμα που αφορά τον ελληνικό λαό. Υπάρχει ζωντανός Έλληνας που να γνωρίζει την άποψη του Γιωργάκη για το ασφαλιστικό; Την άποψή του για την αγροτική πολιτι-κή; Την άποψή του για τη δημοσιονομική πολιτική; Όλοι οι Έλληνες όμως, που ποτέ δεν έχουν ακούσει τις απόψεις του, υποθέτουν ότι είναι σημαντικός, εφόσον τον έχουν θαυμάσει σε "λαμπρές" φωτογραφίες με διάσημους παράγοντες της παγκόσμιας εξουσί-ας. Φωτογραφίες όμως που κοστίζουν και άρα κάποιος τις "πληρώνει". Το θέμα είναι ποιος τις πληρώνει και τι επιδιώκει από αυτές. Το θέμα είναι ποιος "επενδύει" πάνω του και τι προσδοκεί. Η πλειοψηφία των Ελλήνων -"λένε" τα γκάλοπ- τον θέλει πρω-θυπουργό. Οι κατά κανόνα πονηροί Έλληνες θέλουν από τον μπουνταλά τον Γιωργάκη να τους κυβερνήσει. Αυτό εμείς το αμφισβητούμε και μαζί μ' αυτό αμφισβητούμε και την αξιοπιστία των γκάλοπ.

Γιατί; Γιατί είναι θέμα λογικής. Αν ισχύουν αυτά τα οποία λένε τα γκάλοπ, τότε ο ελ-ληνικός λαός είναι σχιζοφρενής. Δεν εξηγείται αλλιώς. Οι λαοί θέλουν να τους κυβερ-νήσουν αυτοί οι οποίοι θέλουν και μπορούν να ενσαρκώσουν την άποψή τους. Ο κατά κανόνα αντιιμπεριαλιστικός και φιλοπαλαιστινιακός ελληνικός λαός δεν είναι δυνατόν να θέλει να τον κυβερνήσει ο "yes man" των ΗΠΑ και του σιωνισμού. Ταυτόχρονα ο ελ-ληνικός λαός με την μέχρι τώρα συμπεριφορά του δείχνει ότι δεν τον εκτιμά ως άτομο. Το "Γιωργάκης", που εξακολουθεί ν' ακολουθεί τον μεσήλικα πλέον Παπανδρέου, είναι δείγμα του ότι υποτιμάται ως πρόσωπο και όχι δείγμα οικειότητας ή συμπάθειας. Είναι δείγμα γνώσης της πραγματικότητας. Γνωρίζει ο ελληνικός λαός ότι ο "Γιωργάκης" χωρίς τη βοήθεια της μάνας του θα είχε προ πολλού ιδιωτεύσει. Γνωρίζει ο λαός ότι ο "Γιωργάκης" παίζει σε "στημένο" παιχνίδι την καριέρα του. Δεν είναι δυνατόν αυτός ο λαός να έχει την άποψη που του προσδίδουν τα γκάλοπ.

Όλοι ζούμε στην ίδια κοινωνία και μπορούμε να έχουμε μια σαφή εικόνα της. Δεν χρειάζονται τα "επιστημονικά" γκάλοπ, για να μάθουμε τι συμβαίνει. Ένα πρόχειρο γκάλοπ να κάνει κάποιος μεταξύ των γνωστών και των φίλων του, βγάζει συνήθως το σωστό αποτέλεσμα. Υπάρχει Έλληνας ο οποίος να έχει έστω και έναν φίλο, που να πιστεύει ότι ο Γιωργάκης έχει κάποιες ικανότητες και να μπορεί να επιχειρηματολογή-σει πάνω σ' αυτό; Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι χωρίς το όνομά του και τις όποιες διασυνδέσεις του όχι απλά δεν θα διακρινόταν, αλλά ούτε καν θα επιβίωνε. Πού βρίσ-κεται λοιπόν και πού κατοικεί αυτό το μεγάλο ποσοστό Ελλήνων που "θαυμάζει" τον Γιωργάκη; Στην "never land"; Υπάρχει σώφρον Έλληνας, που θα παρέδιδε τη διαχεί-ριση της όποιας περιουσίας του στον Γιωργάκη; Το "κουτσάλογο" το βλέπεις και το καταλαβαίνεις. Σπάνια σε παρασέρνει, για να επενδύσεις πάνω του και να αποτύχεις. Αυτό συμβαίνει με τον "Κουτσογιωργάκη". Όταν δεν του εμπιστεύεσαι τη μικρή σου περιουσία, θα του εμπιστευτείς το μέλλον το δικό σου και των παιδιών σου; Όποιος κι αν είναι αυτός ο οποίος διαφημίζει τον Γιωργάκη, είναι αν μη τι άλλο καλός επαγγελ-ματίας.




Εδώ βέβαια μπορεί να καταλάβει κάποιος ότι το επικοινωνιακό "παιχνίδι" που στηρίζει τον Γιωργάκη είναι αποτέλεσμα της πολιτικής τρίτων. Πώς "παίζεται"; Με τον ίδιο τρόπο που "παίζει" ο γύφτος το "παιχνίδι" με την αρκούδα. Την αρκούδα, που περιφέ-ρει μέσα σε ένα κλουβί πάνω σε μια καρότσα. Ο κόσμος βλέπει ένα απόλυτα δαμασμέ-νο και τρομοκρατημένο ζώο με ένα χαλκά στη μύτη. Επειδή αυτό το θλιβερό θέαμα δεν αποδίδει κέρδος, αναλαμβάνει ο γύφτος να εξιστορήσει τα πράγματα και θάματα που αφορούν το θηρίο και τα οποία δεν φαίνονται. Ο γύφτος σου λέει για τους άθλους του θηρίου, οι οποίοι δεν επιβεβαιώνονται βέβαια από την εικόνα του. Ο κόσμος βλέπει την αρκούδα, αλλά πληρώνει αυτά τα οποία λέει ο γύφτος. Αυτό είναι το κόλπο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Γιωργάκη. Ο ελληνικός λαός βλέπει έναν θλιβερό μεσή-λικα, που κάνει ό,τι του λέει η μητέρα του. Βλέπει έναν ανθρωπάκο χωρίς βούληση, χωρίς ικανότητες και με έναν "χαλκά" στη μύτη. Αυτά τα οποία ακούει όμως είναι τρομερά.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ο Γιωργάκης προστατεύεται από όλες τις πλευρές. Τον έχουν βάλει στη λαμπερή και προπαντώς ασφαλή "καρότσα" του υπουργείου εξωτερι-κών και τον περιφέρουν σαν σπουδαίο πρόσωπο. Το σύνολο των δηλώσεών του είναι του τύπου …"ήξεις αφίξεις". Είναι δηλαδή εντέχνως διφορούμενες, ώστε από τη μία πλευρά να μην μπορούν να του επιτεθούν αυτοί οι οποίοι θίγονται από αυτές και από την άλλη να μπορούν οι προπαγανδιστές να τις εκμεταλλευτούν. Ένα θέατρο δηλαδή. Το θηρίο παριστάνει το άγριο, αλλά όχι το τόσο άγριο, ώστε να προκαλεί και ν' αναγ-καστεί ν' αναμετρηθεί με τους εχθρούς του. Το θηρίο δηλαδή "βήχει" για να το προ-σέξουν, αλλά ταυτόχρονα φροντίζει αυτός ο "βήχας" να μην προκαλεί την άμεση επί-θεση των εχθρών του. Από εκεί και πέρα κάποιοι επαγγελματίες αναλαμβάνουν αυτόν τον "βήχα" να τον παρουσιάσουν σαν "βρυχηθμό". Πρόσφατα "έβηξε", δηλώνοντας έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες του. Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η δήλωση; Τίποτε και πολλά ταυτόχρονα. Τίποτε, αν θέλεις να του επιτεθείς και ταυτόχρονα πολλά, όταν είσαι προπαγανδιστής και θέλεις να πείσεις τον κόσμο ότι ανάμεσα στις ευθύνες του Γιωργάκη είναι και να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ.

Αντιλαμβανόμαστε ότι με βάση όλα τα παραπάνω ο Γιωργάκης, πολύ πριν αναλάβει να μας "σώσει", θα πρέπει να μας δώσει κάποιες εξηγήσεις. Είναι υποχρεωμένος να μας δώσει εξηγήσεις, γιατί αποτελεί μείζον θέμα -αν όχι σκάνδαλο- να βρίσκεται ακόμα και στο πόστο του υπουργού των εξωτερικών. Αν είναι μέλος της εβραϊκής κοινότητας η οποία όπως είπαμε άλλαξε συμπεριφορά, θα πρέπει να μας το γνωστοποιήσει. Γι' αυτόν τον λόγο αναφερθήκαμε εκτενώς στην αλλαγή "πλεύσης" της εβραϊκής κοινότη-τας και τη θεωρήσαμε λάθος από στρατηγικής πλευράς. Από τη στιγμή που οι "Έλλη-νες" εβραϊκής καταγωγής αποφάσισαν ότι είναι "ξένοι", αυτό αυτόματα επηρεάζει το σύνολο των μελών της κοινότητάς τους. Επηρεάζει καί τον Γιωργάκη, αν είναι Εβραί-ος. Αποτελεί λοιπόν μείζον θέμα να είναι ένας "ξένος" επικεφαλής του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών. Να είναι υπεύθυνος του διπλωματικού αρχείου αυτού του υπουργείου. Να είναι δηλαδή "ξένος" αυτός ο οποίος "γράφει" την ελληνική ιστορία και αυτός ο οποίος διαχειρίζεται τις ήδη υπάρχουσες πηγές της ελληνικής ιστορίας.

Σήμερα μάλιστα η ανάγκη για εξηγήσεις καθίσταται ιδιαίτερα επιτακτική, γιατί συνέβη-σαν και άλλα μεγάλα γεγονότα, που αφορούν την τύχη του ίδιου του ελληνικού κράτους και στα οποία πρωταγωνίστησε ο Γιωργάκης. Σε ποιο πράγμα αναφερόμαστε; Στο θέμα της θρησκευτικής μειονότητας της Θράκης. Οι ίδιοι οι Τούρκοι ποτέ δεν αμφισβήτησαν τη συνθήκη της Γενεύης και ποτέ δεν διεκδίκησαν τη μειονότητα αυτή ως εθνική. Από την ανταλλαγή των πληθυσμών και έπειτα το θέμα της μειονότητας θεωρούνταν λήξαν και με τον τρόπο αυτόν αντιμετωπίζονταν. Απλά, για λόγους εσωτερικής πολιτικής, που βόλευε καί τις δύο πλευρές, υπήρχαν κάποιες εντάσεις, οι οποίες ποτέ δεν ξέ-φευγαν από τα προσυμφωνημένα όρια. Για έναν σχεδόν αιώνα δηλαδή το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών θεωρούσε το θέμα ταμπού, ακόμα και να το συζητήσει σε δια-φορετική βάση από αυτήν που είχε οριστεί στη Γενεύη. Οι υπουργοί εξωτερικών θα αντιμετωπίζονταν ως προδότες και μόνον αν συζητούσαν το θέμα. Ο μόνος υπουργός, που όχι απλά το συζήτησε, αλλά έκανε "δώρο" στους Τούρκους μια εθνική μειονότητα, είναι ο Γιωργάκης. Ο μόνος υπουργός που είναι "ξένος". Το έκανε και μάλιστα σε μια περίοδο που οι Τούρκοι δεν έχουν απαιτήσεις, εφόσον επιθυμούν την είσοδό τους στην Ευρώπη.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αποτελεί επιτακτική ανάγκη να δοθούν εξηγήσεις από κάποιον ο οποίος θέλει μάλιστα να κυβερνήσει αυτήν τη χώρα. Ο Γιωργάκης δηλαδή πρέπει να μας δώσει κάποιες απαντήσεις σε απλά ερωτήματα. Είναι Εβραίος; Αισθάνεται Εβραί-ος; Διαθέτει άλλο διαβατήριο εκτός από το ελληνικό; Πόσο έχουν συμβάλει οι ομοεθ-νείς του τόσο στην εκπαίδευσή του όσο και στην καριέρα του; Ήταν σίγουρος ότι κά-ποτε θα κυβερνούσε τη χώρα και προσανατολίστηκε στον τομέα των σπουδών κυβερ-νητικής; Είχε καλή "μαντεψιά" και έκανε το διδακτορικό του πάνω στο θέμα των μετα-ναστών και των μειονοτήτων - και μάλιστα σε μια εποχή που κανείς δεν το αντιλαμβα-νόταν ως πρόβλημα - ή μήπως κάποιος του το "σφύριξε"; Ποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό εκτός από εκείνους που κάποτε θα "επένδυαν" πάνω σ' αυτό το θέμα και έπρεπε να εκπαιδεύσουν ανάλογα τους ανθρώπους τους; Βοηθήθηκε στην καριέρα του από τους ομοεθνείς του; Ο "πολύς" κύριος Μίλερ, που τον στηρίζει συστηματικά, τι καταγωγής είναι;

Έχει σχέσεις με το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ; Όταν πηγαίνει στις ΗΠΑ, έχει συναντή-σεις με ανθρώπους αυτού του λόμπι και αν έχει τις δημοσιοποιεί; Γνώριζε τον Μίλερ πριν αυτός έρθει στην Ελλάδα ως πρέσβης των ΗΠΑ; Ο "κολλητός" του ο Ισμαήλ Τζέμ τι ρόλο παίζει; Γιατί δεν μπορούμε να βρούμε στο internet το επίθετο της συζύ-γου του; Γνωρίζει ο ίδιος εβραϊκά; Γιατί επένδυσε στη σιωνιστική βοήθεια για την ανέλιξή του και ποιο θα είναι το τίμημα που θα πληρωθεί -και από ποιον- γι' αυτήν;
Θα μπορούσε η Θράκη να μπει μέσα στις συναλλαγές του, προκειμένου να "βοηθήσει" την καριέρα του; Θα μπορούσε δηλαδή η Θράκη ν' αποτελέσει ένα "γραμμάτιο" για την επιτυχία του; Είναι ταμπού γι' αυτόν το θέμα της Θράκης, όπως είναι για έναν Εβραίο το θέμα της Ιερουσαλήμ; Αν σε κάποια στιγμή θα πρέπει να καταδικάσει την αντιμει-ονοτική πολιτική του Ισραήλ, θα το κάνει; Αν σε κάποια στιγμή θα πρέπει να συνυπο-γράψει την προσαγωγή του Σαρόν σε διεθνή δικαστήρια, θα το κάνει; Αν σε κάποια στιγμή θα πρέπει να διαμαρτυρηθεί στο Ισραήλ για την προκλητική παρουσία της Μο-σάντ στην Ελλάδα, θα το κάνει;

Η απορία μας δηλαδή είναι απλή. Υπάρχουν Εβραίοι, που έχουν την άνεση να τον πά-ρουν τηλέφωνο και να τον αναγκάσουν να κάνει πράγματα τα οποία είναι ενάντια στο ελληνικό κοινό αίσθημα και τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα; Βοήθησε από το κρατικό του πόστο να διαφύγει ο Εβραίος απατεώνας Κουζίνσκι τη ρωσική δικαιοσύνη; 

Πιέστηκε από τους Εβραίους για να "βοηθήσει" την κατάσταση; Δεν ξέρουμε. Είμαστε βλάκες και απλά ρωτάμε. Απλά είναι τα πράγματα. Όταν στην πρώτη δυσκολία που αντιμετωπίζεις βγαίνει και σε "επαινεί" η Ολντμπράιτ, ευνόητο είναι ότι της έχεις υποχρέωση. Τώρα βέβαια, το αν είναι καλό ή όχι να σε επαινεί ένα τέτοιο κτήνος, εί-ναι άλλο θέμα. Το θέμα είναι ότι η Ολντμπράιτ ανήκει στις δυνάμεις του σιωνισμού. 

Αυτές οι δυνάμεις είναι γνωστό ότι δεν κάνουν τίποτε "τζάμπα". "Πουλάνε" τη βοήθειά τους και μάλιστα ακριβά.

Τι πιστεύει ο γράφων ότι γίνεται σήμερα με όλη αυτήν τη φασαρία περί διαδοχής; Ολοκληρώνεται ένα στημένο "παιχνίδι", που είχε ξεκινήσει πριν από οκτώ χρόνια. Τι είχε γίνει τότε; Ο Ανδρέας Παπανδρέου πέθαινε στο Ωνάσειο και σήμανε "συναγερ-μός" στους "πιστωτές" του. Χανόταν η "επένδυσή" τους και διακυβεύονταν τα τεράστια συμφέροντά τους. Τα πράγματα ήταν τρομερά άσχημα, γιατί ο Ανδρέας παραμονές του θανάτου του είχε παραφρονήσει εντελώς και είχε κάνει τεράστια σφάλματα. Το και-νούργιο βέβαια δεν ήταν ότι ο Ανδρέας είχε ερωμένη. Ήταν γνωστός γυναικάς ο Αν-δρέας και αυτό δεν ήταν κάτι το καινούργιο. Το καινούργιο ήταν ότι τόλμησε και διέ-λυσε την οικογένειά του. Αυτό όμως ήταν επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί οι "επενδυτές" προ-φανώς πίστευαν ότι μόνον μέσω της οικογένειας μπορούσαν να διαιωνίσουν την "επέν-δυσή" τους. Το διαζύγιό του τους έσπαζε την "αλυσίδα" που τους επέτρεπε να ελέγ-χουν την κατάσταση μέσα στο χρόνο.


Το ένα σφάλμα διαδεχόταν το άλλο και η κατάσταση ήταν πραγματικά ανεξέλεγκτη. Ένα από αυτά ήταν να παραγκωνίσει και τον γιο του, επειδή είχε τη φαεινή ιδέα ν' αμφισβητήσει τις προσωπικές επιλογές του και - "περιέργως" - να ταυτιστεί με τη μητέρα του. Τον είχε παραγκωνίσει σε βαθμό που ακόμα και στο νοσοκομείο πήγαινε με τον φόβο να του κλείσουν την πόρτα και βέβαια χωρίς τη δυνατότητα να εισπράξει πολιτικό όφελος από τη συγκινησιακή φόρτιση του κόσμου. Τα πράγματα αν μη τι άλλο ήταν δύσκολα. Το κόμμα, που κάποιοι από την εποχή του ΠΑΚ αντιλαμβάνονταν σαν ιδιοκτησία τους, "χανόταν" και ο γιος - και "επένδυσή" τους - ήταν πολύ μακριά για να το διεκδικήσει. Ήταν αρκετά νέος, ήταν αδύναμος και ταυτόχρονα - ειδικά εκείνη την εποχή - πολύ παραγκωνισμένος για να το διεκδικήσει στα ίσια. Η μάχη ήταν χα-μένη πριν καν ξεκινήσει. Το "κανίς" του καναπέ δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σε μια μάχη διαδοχής με πραγματικά αυτοδημιούργητα και σκληρά "σκυλιά" της εξουσίας. Οι "δελφίνοι" του ΠΑΣΟΚ έβλεπαν ως εύκολη "λεία" τον παραγκωνισμένο Γιωργάκη.

Τότε αποφασίστηκε να παιχτεί το "χαρτί" Σημίτη. Ωραίο και συμβολικό όνομα βέβαια για Έλληνα πρωθυπουργό. Τι ήταν ο Σημίτης; Ένα τίποτε. Ένας από τους πιο μέτ-ριους υπουργούς που διέθετε ποτέ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ένας ευθυνόφοβος αν-θρωπάκος, που ποτέ δεν είχε αναλάβει σημαντικό υπουργείο και τον οποίο ακόμα τον θυμούνται για την ατολμία του. Τον θυμούνται για τα γεμάτα "συρτάρια" του με τα δι-αρκώς αναβληθέντα "προσεχώς". Ένας άνθρωπος που περισσότερο σε απειλεί με τη γκρίνια του και την κακομοιριά του, παρά με τις ικανότητές του και τις απειλές του. 

Εμείς τον θυμόμαστε για τη "γενναία" στάση του με τα "ραβασάκια" που άφηνε τρεμά-μενος στο γραφείο του Ανδρέα, ο οποίος γελούσε με τον εκφραστή των αμφισβητιών του. Αυτός ο άνθρωπος "άγνωστο" πώς νίκησε στις εσωκομματικές διαδικασίες τον πρωθυπουργεύοντα τότε Τσοχατζόπουλο. Ένα "θαύμα" της πολιτικής. Επειδή "θαύμα-τα" δεν συμβαίνουν, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Κάποιοι τον βοήθησαν και αυτό το έκαναν για συγκεκριμένους λόγους.

Τι υποθέτουμε ότι έγινε τότε; Επέλεξαν έναν δικό τους άνθρωπο, για να κρατήσουν "ρεζερβέ" την καρέκλα του αρχηγού. Να τη βαστά "ζεστή" και απρόσιτη για όλους τους άλλους μέχρι να την παραδώσει στον εκλεκτό τους. Έναν άνθρωπο, που στην κυριολεξία "υπνώτιζε" τους αντιπάλους του. Γιατί; Γιατί όλοι είχαν γνώση των χαμη-λών ικανοτήτων του και όλοι τον υποτιμούσαν -θεωρώντας τον εφήμερο- μέχρι τη δική τους σύγκρουση. Αγνόησαν βέβαια ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Με μια τέ-τοια συμφωνία κάποιοι έδωσαν στον Σημίτη τη δυνατότητα να κατακτήσει μια φιλοδοξία που ούτε στα πιο προχωρημένα όνειρά του δεν θα τολμούσε να επιδιώξει. Πανίσχυροι πολιτικοί δεν κατόρθωσαν να φτάσουν στην πρωθυπουργία και το πέτυχε ο Σημιτάκος.

Ο μακροβιότερος πρωθυπουργός που γνώρισε ποτέ η χώρα. Τρομερά πράγματα για έ-ναν άνθρωπο με τις ικανότητές του. Για έναν άνθρωπο, που κατά τύχη μπορέσαμε να τον δούμε πώς λειτουργεί πολιτικά, όταν συζητούσε με τον Μπλερ. Συζητούσε μ' αυ-τόν για τα "μάρμαρα", όπως συζητάνε οι νοικοκυρές γύρω από τη μπουγάδα …"Επειδή θα έρθει ο άντρας μου το μεσημέρι, θα μου δώσεις ένα δικό σου καθαρό τραπεζομάν-τιλο για να μην γκρινιάζει και μετά να σου το επιστρέψω;"


Αυτός ο άνθρωπος έγινε ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της χώρας. Ο άνθρωπος, που πραγματικά δεν έχει προικιστεί από τον Μεγαλοδύναμο με τίποτε απολύτως. Δεν είναι σε τίποτε καλός. Δεν έχει κανένα απολύτως χάρισμα. Δεν έχει κανένα χαρακτη-ριστικό από αυτά που αρέσκονται οι λαοί να έχουν οι ηγέτες τους. Ούτε καν στα δευ-τερεύοντα. Είναι δύσμορφος, είναι κοντός, δεν διαθέτει ευχέρεια λόγου, δεν ξέρει να περπατάει, δεν ξέρει να χαιρετάει. Τέτοιοι άνθρωποι, αν δεν υπήρχε η "αυλή" του δη-μοσίου να τους ταΐζει σε κάποιο πόστο, δεν θα επιβίωναν καθόλου. Από τους δρόμους θα τους μάζευαν. Και όμως αυτός ο άνθρωπος με τη βοήθεια κάποιων προπαγανδισ-τών ταυτίστηκε με την έννοια του τεχνοκράτη και κατόρθωσε να "κρύψει" μειονεκτήμα-τα, που σε άλλες εποχές θα ήταν καταδικαστικά για κάποιον με τους στόχους του. 

Αντιλαμβανόμαστε ότι γι' αυτούς που τον στήριξαν ήταν εύκολο να του ζητήσουν ό,τι ήθελαν. Του τα έδιναν όλα για ένα μικρό τίμημα. Το τίμημα αυτό ήταν να παραδώσει τη θέση του όταν θα του το ζητούσαν.

Στο διάστημα που "έκλεισαν" την πρωθυπουργική θέση επιδόθηκαν σε έναν άνευ προ-ηγουμένου αγώνα για την ανάδειξη του Γιωργάκη. Έπρεπε να παρουσιάσουν το "κουτ-σάλογο" σαν "άτι". Αποστολή βέβαια πολύ πιο δύσκολη ακόμα και από την πρωθυπου-ργοποίηση του Σημίτη. Γι' αυτό τους το έργο επιστράτευσαν τους πάντες. 

Επιστράτευσαν παλιούς φίλους του πατέρα του, που "αναγνώριζαν" στο πρόσωπό του τον πατέρα του. Επιστράτευσαν μεγαλοπαράγοντες της παγκόσμιας εξουσίας να φωτο-γραφηθούν μαζί του. Αραφάτ, Ολντμπράιτ και πολλοί άλλοι έσπευσαν ν' "ανακαλύψουν" το φυσικό πολιτικό "ταλέντο" του. Έσπευσαν να "προβλέψουν" το λαμπρό "μέλλον" του αναπληρωτή υπουργού των εξωτερικών. Του αναπληρωτή, που όλη η Ελλάδα γνώριζε ότι κατέλαβε χαριστικά λόγω πένθους τη θέση του και η οποία είχε ως αντικείμενο το "μη αντικείμενο" της ελληνικής ομογένειας. Συνεστιάσεις, ταξίδια, παρελάσεις και "ξύ-λινοι" λόγοι, που επαναλαμβάνονται απαράλλαχτοι μέσα στο χρόνο. Η χαρά του ανεύ-θυνου και του κηφήνα.

Μέχρι που φτάσαμε στο πρώτο κρίσιμο κομβικό σημείο, που ήταν η υπουργοποίησή του. Μόνον με "τρυκ" γινόταν υπουργός εξωτερικών και με κανέναν άλλο τρόπο.Μόνον με τη μέθοδο της αντικατάστασης του υπουργού και όχι με απευθείας ορισμό του σε ανασχηματισμό. Γιατί; Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα αντιδρούσαν και οι πέτρες. 

Θα τον κατασπάραζαν οι ανταγωνιστές του. Γιατί; Γιατί όλοι γνωρίζουν το πλεονέκτη-μα που προσφέρει η θητεία στο εν λόγω υπουργείο. Είναι ο πιο ασφαλής προθάλαμος για την πρωθυπουργία. Προβολή εκ του ασφαλούς και καθόλου φθορά. Χλιδές και κα-θόλου μιζέρια. Ούτε σκληρά παζάρια με κοινωνικές τάξεις ούτε σκληρές αποφάσεις και διαμαρτυρίες. "Αερολογίες" για την παγκόσμια ειρήνη, δεξιώσεις και δημόσιες σχέσεις με χρήματα του λαού. "Οράματα" της πλάκας, όπως η ολυμπιακή εκεχειρία και δυνα-τότητα "εξυπηρέτησης" των μεγάλων "αφεντικών". Όλα αυτά δεν θα μπορούσε να τα διεκδικήσει ο Γιωργάκης με απευθείας τρόπο και με νεκρό τον πατέρα του. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για "τρυκ". Τότε κάποιοι αποφάσισαν να θυσιάσουν και τον φουκαρά τον Οτσαλάν, προκειμένου να δώσουν εικόνα "καλπάζοντος" στον Γιωργάκη. Όλα αυτά μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες, που θα οδηγούσαν στην ομαλή διαδοχή. Στο σημείο του μεγάλου "άλματος".

Το πρόβλημα όμως εδώ είναι και πάλι το ίδιο. Ο "λαμπρός" Γιωργάκης εξακολουθεί να είναι αδύναμος. Εξακολουθεί να υπολείπεται σε ικανότητες από τους αντιπάλους του. 

Βενιζέλος, Πάγκαλος, Παπαντωνίου, Τσοχατζόπουλος κλπ., όχι μόνον μπορούν να τον "καταπιούν", αλλά δεν χορταίνουν να το κάνουν. Ο Σημίτης, τηρώντας τη συμφωνία του, δεν έχει πρόβλημα να οδηγηθεί σε μια τιμητική "αποστρατεία", αλλά αυτό δεν εί-ναι αρκετό για να οδηγήσει στη διαδοχή. Ούτε καν τους δικούς του ανθρώπους δεν μπορεί να πείσει γι' αυτήν την επιλογή. Γιατί; Γιατί στο διάστημα αυτό γύρω από τον Σημίτη έχει στηθεί μια "αυλή" στελεχών, που βλέπουν τον Γιωργάκη σαν τον "εφιάλτη" τους. Στελεχών της "εκσυγχρονιστικής" γενιάς, που είναι έτοιμα ακόμα και να σκοτώ-σουν, προκειμένου να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Άλλη επιλογή δεν έχουν, γιατί ο Γιωργάκης έχει τη δική του "αυλή" να βολέψει.

Στο σημείο αυτό μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης το "παιχνίδι" που παίζεται υπέρ του Γιωργάκη. Στόχος αυτού του "παιχνιδιού" είναι να "καπελώσει" ο Γιωργάκης τους υπόλοιπους, χωρίς να έρθει σε σύγκρουση μαζί τους. Πώς γίνεται αυτό; Με τον τρό-πο που βλέπουμε καθημερινά. Ο Γιωργάκης "διεκδικεί", χωρίς να εμφανίζεται "διεκδι-κητικός". Ο Σημίτης "αρνείται", χωρίς να είναι "αρνητικός". Ένα παιχνίδι, που απλά απαιτεί γνώσεις για να έρθει εις πέρας. Πώς "παίζεται"; Κάποιοι καλλιεργούν φήμες και αυτές διαμορφώνουν ένα "κλίμα". Δημιουργούν τις τεχνητές συνθήκες πόλωσης, τα αποτελέσματα της οποίας βλέπουμε στα γκάλοπ. Τεχνητές συνθήκες δημιουργούν τεχ-νητά αποτελέσματα, τα οποία ερμηνεύονται όπως βολεύει αυτούς που τα επιδιώκουν. 

Στηριζόμενοι δηλαδή στην ισχύ της πρωθυπουργικής θέσης, "απομονώνουν" αυτόν τον οποίο θέλουν και μέσω των φημών δημιουργούν έναν ισχυρό πόλο, που στην πραγματι-κότητα δεν υπάρχει. Έναν πόλο ομοεπίπεδο της πρωθυπουργικής θέσης. Πώς μπορείς έναν απλό και παντελώς ασήμαντο άνθρωπο να τον "αναβαθμίσεις"; Πολύ εύκολα, αν έχεις τις ανάλογες γνώσεις. Είναι σαν να ξεχωρίζει ο Πάπας έναν απλό άνθρωπο και να τον παρουσιάζει ως τον υπ' αριθμόν ένα εχθρό της εκκλησίας. Αυτόματα τον τοπο-θετεί σε επίπεδο θεού.

Αυτό το νόημα έχουν τα παιχνίδια με τις φήμες, που "ξεχωρίζουν" τον Γιωργάκη. Ανάλογα με τις συνθήκες, άλλες φορές αυτές οι φήμες πολλαπλασιάζονται και άλλες φορές χάνονται. Ό,τι όμως και να γίνεται, ο Γιωργάκης εμφανίζεται ανεύθυνος γι' αυτές. Δεν μπορεί να γίνει στόχος αυτών που αισθάνονται "καπελωμένοι" από τον διπολισμό. Άλλες φορές οι φήμες αποδίδονται στη ΝΔ και άλλες φορές σε παρανοή-σεις. Ταυτόχρονα δεν μπορεί να πέσει θύμα επίθεσης για το πολιτικό του έργο, γιατί δεν το επιτρέπει η ιδιομορφία της θέσης του. Γιατί; Γιατί απλούστατα είναι υπουργός εξωτερικών και κάνει τα θελήματα των ΗΠΑ. Αν κάποιος του επιτεθεί, κατηγορώντας τον για το έργο του, στην πραγματικότητα ανοίγει τον "τάφο" του; Αναγκαστικά θα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με την αμερικανική πολιτική και αυτό είναι ανθυγιεινό για την πολιτική καριέρα τού οποιουδήποτε, όσο ισχυρός κι αν είναι. Χάρισε μια ολόκ-ληρη μειονότητα στην Τουρκία και κανένας "εθνοπατέρας" δεν τόλμησε να ψελλίσει κάτι εναντίον του. Όταν δεν τον κρίνεις για κάτι το τόσο εμφανώς προδοτικό, θα τον κρί-νεις για τη φιλοαμερικανική πολιτική του στο θέμα του Ιράκ ή της Γιουγκοσλαβίας;


Την ίδια ώρα λοιπόν που ο "θωρακισμένος" Γιωργάκης εμφανίζεται να "διεκδικεί" έστω και βουβά, ο Σημίτης εμφανίζεται "αρνητικός", χωρίς όμως να παίρνει σαφή θέση που να τον δεσμεύει. Γιατί το κάνει αυτό; Για να λειτουργεί ως "λαγός" του κουτσού Γιωρ-γάκη. Για να τον παρασέρνει στην ταχύτητα της διαδοχής. Για να εμφανίζεται ο ίδιος ως στόχος του Γιωργάκη, ο οποίος όπως είπαμε δεν "στοχεύει". Για να εμφανίζεται ως στόχος ανατροπής του Γιωργάκη και όχι ως συνεταίρος του. Ποιο το κέρδος; Δη-μιουργεί συσπειρώσεις και αντισυσπειρώσεις, που ωφελούν τον Γιωργάκη. Τον κάνει "ομοεπίπεδό" του. Όλοι οι διαφωνούντες, οι κουρασμένοι ή οι υποβαθμισμένοι από τον Σημίτη αναγκαστικά θα συσπειρωθούν γύρω από αυτόν που εμφανίζεται σαν ικανός να τον ανατρέψει. Το ίδιο γίνεται και από την άλλη πλευρά. Αναγκαστικά όλοι όσοι αμφι-σβητούν τον Γιωργάκη θα συσπειρωθούν γύρω από τον Σημίτη και αυτό θα είναι το τέλος τους. Γιατί; Γιατί απλούστατα ο "μονομάχος", που θα ηγηθεί του αγώνα τους, έχει συμφωνήσει εκ των προτέρων να χάσει τη μάχη. Ό,τι και να κάνουν, θα χάσουν τη μάχη, γιατί απλούστατα το δίπολο τους καταστρέφει.

Εδώ βρίσκεται η εξυπνάδα της πρακτικής. Αν ο Σημίτης εμφανιζόταν θετικός απέναντι στον Γιωργάκη, όλοι οι θιγόμενοι θα δημιουργούσαν "μπλοκ–πόλο" εναντίον καί των δύο. Έναν πόλο, που εύκολα θα νικούσε καί τον πρωθυπουργό καί τον υποτιθέμενο σφετεριστή της θέσης του. Σήμερα, με τις "πάσες" μεταξύ Σημίτη και Γιωργάκη έχουν ήδη χάσει το παιχνίδι. Ο Γιωργάκης τους "καπέλωσε", εφόσον η κοινή γνώμη ήδη έχει σχηματίσει την άποψη ότι οι επιλογές του ΠΑΣΟΚ είναι ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο.

Αν στο έξυπνο αυτό παιχνίδι προσθέσει κάποιος και τις "ευλογίες" των ΗΠΑ, αντιλα-μβανόμαστε ότι τα πράγματα είναι αρκετά εύκολα για τους συνωμότες. Δεν ήρθε για πλάκα ο Μίλερ στην Ελλάδα. Είχε μια αποστολή να φέρει εις πέρας και απ' ό,τι φαί-νεται τα καταφέρνει εύκολα. Ή μήπως είναι τυχαίο το γεγονός ότι την ώρα που ολόκ-ληρη η Ελλάδα περίμενε τον Σημίτη να πάρει θέση στο θέμα της διαδοχής, ο Γιωργά-κης είχε συνάντηση με τον Μίλερ; Από την τηλεόραση της αμερικανικής πρεσβείας πα-ρακολουθούσε την ομιλία του πρωθυπουργού; Ο "ευχαριστούμε την αμερικανική κυβέρ-νηση" γνώριζε ποιοι τον παρακολουθούν και από πού; Λειτουργούσε κάτω από καθεσ-τώς πίεσης, όταν γνώριζε ότι κάποιοι τον μελετούν εκείνη την ώρα; Αν το γνώριζε, τότε αναγκαστικά θα έπρεπε να πει το "ποίημα", γιατί σε άλλη περίπτωση θα είχε πρόβλημα. Λογικό δεν είναι; Είναι τυχαίο ότι το σύνολο της ομιλίας του ήταν γραμμένο εκ των προτέρων και δεν ξέφυγε ούτε μια γραμμή απ' αυτό;

Σ' αυτό το "παιχνίδι" βέβαια δεν θα μπορούσε να λείπει και ο Μητσοτάκης. Λείπει ο Μάης απ' τη σαρακοστή; Αυτός, με την μεγάλη του "εμπειρία", κατάλαβε ότι υπάρχει εσωκομματικό πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ. Τι έκανε; Είπε την αλήθεια. Είπε ότι είναι συμ-φωνημένο το παιχνίδι και ότι το πραγματικό πρόβλημα προφανώς βρίσκεται μεταξύ του Γιωργάκη και των δελφίνων και δεν είναι βέβαια αυτό το οποίο φαίνεται. Όμως, το πρόβλημα είναι ότι, όταν ο Μητσοτάκης λέει την αλήθεια, κανείς δεν τον πιστεύει. Το πρόβλημα είναι ότι "ακυρώνει" την αλήθεια και αυτό είναι το μεγάλο κι ανυπέρβλητο ταλέντο του. Μια πραγματική Κασσάνδρα. Αρκεί να πει κάτι ο Μητσοτάκης και όλοι το αμφισβητούν ως ενδεχόμενο. Αρκεί να "δείξει" κάτι ο Μητσοτάκης και όλοι το παραβ-λέπουν. Έριξε κι αυτός με τον τρόπο του "νερό" στον "μύλο" των υπερατλαντικών αφεντικών. Στήριξε όπως μπορούσε το τεχνητό δίπολο. Έχει κι αυτός τους λόγους του. Ελπίζει κι αυτός να είναι "καλός" μ' αυτούς, εφόσον ονειρεύεται ένα νέο δίπολο παπανδρεϊσμού και μητσοτακισμού, που θα διαχειρίζεται την εξουσία για τα επόμενα είκοσι τουλάχιστον χρόνια.

Αυτό που δείχνουν όλοι αυτοί να αγνοούν είναι το εξής: Το δύσκολο δεν είναι αυτό το οποίο επιχειρούν να κάνουν σήμερα, αλλά αυτό που ακολουθεί. Έστω ότι εύκολα ή δύ-σκολα καταφέρνουν και δίνουν στον Γιωργάκη την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Έστω ότι το ΠΑΣΟΚ κερδίζει ακόμα και τις εκλογές. Και τι έγινε; Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Το κράτος είναι υπερχρεωμένο. Κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο πολύ θυμίζει Αργεντινή. Το χρυσοφόρο δημόσιο κεφάλαιο έχει ξεπουληθεί, η εθνι-κή παραγωγή έχει καταρρεύσει, η αγορά μονοπωλείται από τις πολυεθνικές και το ευ-ρώ δεν επιτρέπει πειραματισμούς. Ο ίδιος ο Θεός ν' αναλάβει, δεν μπορεί να κυβερ-νήσει υπό αυτές τις συνθήκες. Ευνόητο είναι λοιπόν ότι τα δύσκολα έρχονται και αυτά κάποιος πρέπει να τα αντιμετωπίσει. Ποιος θα το κάνει αυτό; Ο Γιωργάκης; Όταν θ' αρχίσουν να βγαίνουν στους δρόμους τα εκατομμύρια των Ελλήνων, που δεν θα μπο-ρούν να επιβιώσουν, τι θα γίνει; Πού θα βρεθεί το μέσον το οποίο θα κατευνάσει τη λαϊκή οργή; Πού θα βρεθούν τα χρήματα για να ασκηθεί κοινωνική πολιτική; Μέχρι τις εκλογές μπορείς να φτάσεις με νέα δάνεια. Την επομένη των εκλογών τι θα κάνεις; Ποιος θα τα αντιμετωπίσει όλα αυτά; Ο George Papaηdreou; Θα τον βάλουν τον Γι-ωργάκη στη μέση της "κολάσεως" για να παλέψει με τα θηρία; Θα βάλουν τον Γιωργά-κη να βγάλει τα "κάστανα" από τη "φωτιά"; Αστεία πράγματα και μόνον να τα σκεφτεί κάποιος.

Όλα αυτά είναι αποκαλυπτικά της κατάστασης. Δεν είναι μόνον οι αυτόχθονες "σωτή-ρες" που δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει. Η ίδια άγνοια χαρακτηρίζει και τα "brain tanks" της υπερδύναμης. Δείχνουν να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Βάζουν την "ορχήστρα" να παίζει τη στιγμή που ο αμερικανικός "Τιτανικός" βυθίζεται. Αναλώνονται στα δευ-τερεύοντα και δεν βλέπουν αυτά τα οποία πραγματικά συμβαίνουν. Δεν βλέπουν ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν είναι καλά στην "υγεία" του. Ο ίδιος ο αμερικανικός λαός έχει αρχίσει να τον βλέπει ως το μεγάλο πρόβλημα του πλανήτη. Τα ίδια προβ-λήματα έχει και ο συνέταιρός τους; Ο σιωνισμός έχει χάσει το "φωτοστέφανο" του ολοκαυτώματος και είναι πλέον ορατός ως εχθρός των λαών. Ο ίδιος ο ισραηλινός λα-ός έχει αρχίσει ν' αμφισβητεί τους στόχους του. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν δείχνει ότι είναι ικανή να επιβιώσει. Στο Ιράκ καθημερινά σκάβεται ο "τάφος" της υπερδύνα-μης και όχι κάποιες νέες πετρελαιοπηγές. Η "αιμορραγία" είναι ακατάσχετη και δεν μπορεί να την αντέξει ακόμα και ένα κράτος όπως οι ΗΠΑ. Έννοιες όπως "μεσοπρό-θεσμος" ή "μακροπρόθεσμος γεωπολιτικός σχεδιασμός" υπάρχουν πλέον μόνον στα βι-βλία της στρατηγικής και πουθενά αλλού. Η μέρα να "βγαίνει"… και είναι επιτυχία για τους Αμερικανούς.

Αυτά όλα θα έπρεπε να τα λάβουν υπ' όψιν τους ως δεδομένα οι μανδαρίνοι της Ου-άσιγκτον. Το ίδιο όμως θα έπρεπε να κάνουν και οι Έλληνες πολιτικοί, οι οποίοι σή-μερα τρέχουν στην πρεσβεία τους για να υποβάλουν τα σέβη τους. Αυτοί μάλιστα θα έπρεπε να είναι ακόμα πιο προσεκτικοί στις επιλογές τους, γιατί εδώ βρίσκεται η πατ-ρίδα τους και όχι στην άλλη πλευρά του ωκεανού. Για όλους αυτούς εδώ βρίσκεται τό-σο ο "Παράδεισος" όσο και η "Κόλαση". Αντεθνικά παιχνίδια αυτού του επιπέδου είναι υπέρ του δέοντος επικίνδυνα σε τέτοιες εποχές. Αν πέσουν οι τύραννοι, θα τους ακο-λουθήσουν και οι λακέδες τους.

Τι γίνεται σ' αυτήν την περίπτωση; Ο θάνατος της αλεπούς. Ανοίγονται αρχεία μυσ-τικών υπηρεσιών. Χάνονται πόστα σημαντικά για την ασφάλεια κάποιων προσώπων. "Φλυαρούν" άνεργοι πράκτορες, προκειμένου να ρευστοποιήσουν το κεφάλαιό τους. Υπόδικοι διαπραγματεύονται την τύχη τους με αντάλλαγμα πληροφορίες. Αλίμονο σ' αυτούς που σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα είναι "καθαροί". Αλίμονο σ' αυτούς που φόρτωσαν "γραμμάτια" έναν λαό τον οποίο ανέλαβαν να τον "σώσουν". Εμείς εδώ θα είμαστε και θα περιμένουμε. Υπομονή διαθέτουμε και δεν μας πήραν και τα χρόνια. Το "λυκόφως" της αυτοκρατορίας δεν είναι μακριά. "Θα είμαστε και εμείς εκεί" …όπως λέει και το γνωστό σλόγκαν.

Μας αρέσει να βγαίνουμε έξω όταν "σκοτεινιάζει".


Related Posts :



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου